Liam Neeson's racistische wraakfantasie is nog een ander voorbeeld van willekeurige witte terreur Ter

Ierse acteur Liam Neeson probeerde dinsdag het record recht te zetten over zijn recente openbaring die hij ooit de straat op ging op zoek naar een zwarte klootzak om te doden nadat hij hoorde dat zijn vriend was verkracht. Volgens de genomen ster, bracht hij ongeveer een week door met naar de zwarte delen van de stad te gaan in de hoop dat iemand hem zou aanvallen zodat hij ze zou kunnen doodslaan met het wapen, een cosh, dat hij droeg. Ondanks die openhartige bekentenis kwam Neeson langs Goedemorgen Amerika om fans te verzekeren dat hij, ondanks het feit dat hij vier decennia geleden heeft toegegeven actief te hebben geprobeerd een haatmisdaad te plegen, geen racist is. Het was afschuwelijk, afschuwelijk als ik eraan terugdenk, dat ik dat deed, Neeson vertelde Robin Roberts . Het is vreselijk, maar ik heb er wel een les uit geleerd, toen ik uiteindelijk dacht: ‘Wat ben je in godsnaam aan het doen?’ Neeson gaf verder toe dat hij, nadat hij de straten had rondgelopen om een ​​zwarte man te vinden om te doden, zich tot zijn priester wendde en powerwalking - ja power walking - om zijn oerdrang naar wraak aan te pakken. Het schokte me echt: die oerdrang die ik had. Het schokte me en deed me pijn, zei hij, en beweerde dat hij hetzelfde zou hebben gevoeld als zijn vriend was aangevallen door een Ierse, Schotse of Litouwse man. Ik probeerde op deze verschrikkelijke middeleeuwse manier op te komen voor mijn dierbare vriend. Dit is het probleem met Neesons uitleg: het is racistische AF.

Liam Neeson in koude achtervolging. Foto: Paradox Films/StudioCanal

Maar zelfs meer dan dat, het is het soort sentiment dat boze blanke mannen eeuwenlang hebben ingezet tegen gemarginaliseerde gemeenschappen. Hier in Amerika zijn we goed bekend met witte wraak. Van boze blanke bendes die gerechtsgebouwen, huizen en welvarende zwarte steden bestormen om vergelding te zoeken voor een aantal vermeende misdaden (zie: de rassenrellen in Tulsa van 1921 en de 4.000 zwarte mensen die werden gelyncht tussen 1877 en 1950), tot blanke politici die wetten uitvaardigen die zwarte gemeenschappen ontmenselijken, onderdrukken en ontnemen (zie: het drievijfde-compromis, de Jim Crow-wetten en moderne tactieken om kiezers te onderdrukken), hebben blanke mensen een geschiedenis van het wegnemen van hun frustraties en angst over nietsvermoedende zwarte mensen - vraag het maar aan Dylan Roof, die een kerk binnenliep en negen zwarte parochianen vermoordde tijdens bijbelstudie. Het omgekeerde is echter zelden het geval. Neeson — die ironisch genoeg alleen lijkt te verschijnen in boze blanke mannelijke wraakfilms zoals genomen , en zijn laatste project Koude achtervolging - worstelde niet met het flagrante racisme van zijn acties, in plaats daarvan ging hij terug naar zijn oorspronkelijke standpunt dat zijn drang om willekeurige zwarte mannen kwaad te doen oorspronkelijk was en op de een of andere manier begrijpelijk omdat zijn geliefde was geschaad. Maar stel je voor dat benadeelde zwarte families ook dit standpunt zouden innemen.

ABC/Lorenzo Bevilaqua

Als zwarte mensen dezelfde soort wraak hadden genomen die Neeson zocht, zou Amerika waarschijnlijk al lang geleden zijn platgebrand. En als een zwarte acteur zou hebben toegegeven een blanke man, elke blanke man, dood te willen slaan nadat zijn geliefde was geschaad, zou hij een misdadiger worden genoemd, een bruut, een typische, boze nikker. Maar in plaats van onze pijn, frustratie en woede af te reageren op willekeurige blanke mensen vanwege het zeer reële racisme, brutaliteit, economische terreur en ontneming van het stemrecht die we ervaren, hebben zwarte Amerikanen meestal genade aangeboden, en soms vergeving, terwijl ze nog steeds om verandering eisen. In zijn GMA interview veroordeelde Neeson zijn eerdere acties en concludeerde dat geweld tot geweld leidt. Helaas, voor zwarte mensen die al eeuwenlang het slachtoffer zijn van racistische aanvallen, zit de plotselinge gewelddadige gebeurtenis soms alleen in het hoofd van de andere persoon.