Dit verhaal verscheen oorspronkelijk op dancemagazine.com
'Dus waarom ben je gestopt?'
Het is een vraag die mij honderden keren is gesteld sinds ik meer dan tien jaar geleden stopte met dansen. Mijn antwoord is in de loop der jaren veranderd naarmate mijn eigen begrip van wat mij ertoe bracht om weg te lopen van de grootste liefde van mijn leven, duidelijker is geworden.
'Ik had wat blessures', mompelde ik de eerste jaren zenuwachtig. Dit leek het antwoord dat mensen het meest begrepen. Toen werd het: 'Ik was gewoon niet erg gelukkig.' Eindelijk, toen ik in de dertig was, begon ik de ongemakkelijke waarheid te vertellen: 'Ik ben gestopt met dansen vanwege onbehandelde depressie.'
Het is logisch dat mensen me vragen 'waarom?' Ik was een veelbelovende student. Ik verliet mijn familie in de staat New York toen ik veertien was om te trainen op de hoogste niveaus van het Pittsburgh Ballet Theatre en daarna de San Francisco Ballet School. Ik bracht mijn zomers door op de School of American Ballet en het festivalprogramma van Chautauqua. Ik kan nu zeggen wat ik toen niet kon zien - ik was een goede danser.
Maar ik was nooit een zelfverzekerde danseres. Ik vertrouwde zwaar op de lof van mijn leraren en casting om mijn eigenwaarde te voelen. En na verloop van tijd begonnen de microfouten die dansers elke dag moeten overwinnen, bij me weg te werken. In mijn laatste jaar bij SFBS huilde ik routinematig in de studio. Een gemiste pirouette of een klas waarin ik me onzichtbaar voelde voor de leraar, zou me volledig ontmantelen. Bezorgde leraren hielden me tegen in de gang met woorden van steun, maar mijn doorzettingsvermogen was te ver weg.
Matthew Murphy voor Pointe
Terwijl ik te maken had met rug-aan-rug stressfracturen, werd ik gedwongen om acht weken lang in elke klas te zitten die ik miste en te kijken hoe mijn leeftijdsgenoten me overtreffen. De wijze danstherapeut Dr. Bonnie Robson vertelde me onlangs dat ondanks het feit dat letsel de meest voorkomende reden is voor het ontstaan van depressie bij dansers, de meeste gewonde dansers doktoren, fysiotherapeuten en Pilates-instructeurs zullen zien, terwijl ze nooit een professional in de geestelijke gezondheidszorg zullen zien.
Drieduizend mijl van mijn ouders en zonder mentor leerde ik mijn coping-mechanismen van mijn leeftijdsgenoten. Ik dacht dat mager zijn me gelukkig zou maken, dus probeerde ik alle onverstandige dieettechnieken en de toen nog legale efedrine-pillen. Ik begon met zelfmedicatie en op 18-jarige leeftijd had ik een feest-CV ontwikkeld waarover je zou lezen in een Rollende steen profiel. Ik herinner me dat ik tegen mijn moeder snikte aan de telefoon: 'Ik hou van dansen, maar het houdt niet van mij.' Op de ergste dagen dacht ik dat ik de mensen van wie ik hield minder tot last zou zijn als ik weg was. Het zou beter zijn dan niet dansen.
In de jaren daarna heb ik het voorrecht gehad honderden interviews af te nemen voor artikelen waarin ik heb geschreven Dansblad en andere Dance Media-publicaties. Ik heb het handjevol geweldige danstherapeuten in het land opgestapeld in mijn recente oproeplijst. Mijn gesprekken met hen en andere dansers en dansondersteunende professionals, gecombineerd met mijn eigen ervaring, hebben mij tot een onvermijdelijke waarheid geleid: ik geloof dat dansinstellingen hun dansers in de steek laten met een gebrek aan ondersteuning voor de geestelijke gezondheid.
Quinn Wharton
In een recent interview , Dr. Brian Goonan, die met dansers werkt aan de Houston Ballet Academy, vertelde me dat dezelfde drive om te slagen die zoveel balletstudenten geweldig maakt, hen ook vatbaar kan maken voor depressies. veel van de grote opleidingsinstituten in dit land om een interview te vragen met de psycholoog waarnaar ze hun dansers verwijzen, kunnen er geen produceren. Houston Ballet Academy is de enige school die ik ken die regelmatig spreekuur met een professional in de geestelijke gezondheidszorg beschikbaar stelt aan hun studenten in de studio. Ik hoop dat er andere zijn die ik gewoon niet heb gevonden.
Jim Lafferty voor Pointe
Maar ik geloof dat kleine stapjes deze industrie in de goede richting kunnen brengen. Op basis van de talloze interviews die ik heb gedaan met professionals over de geestelijke gezondheid van dansers, heb ik een paar stappen waarvan ik wil dat dansers, ouders en regisseurs nadenken:
- Er zullen periodes van duisternis komen met deze uitdagende achtervolging, en dat is normaal. Het maakt je niet zwak om hulp te zoeken voor je mentale welzijn op dezelfde manier als het je niet zwak maakt om naar fysiotherapie of een voedingsdeskundige te gaan.
- Als een vriend of leraar je vertelt dat ze zich zorgen maken over je mentale toestand, luister dan. En weet dat deze confrontatie moeilijk voor hen is. Het is een daad van liefde, geen kritiek op je karakter.
- Vraag hulp als je die nodig hebt. Het is niet normaal om je twee weken of langer elke dag verdrietig te voelen.
- Begrijp dat de moeilijkste tijd van uw training ook de tijd is waarin u statistisch gezien het meest waarschijnlijk een depressie zult ervaren. Dr. Robson heeft me verteld dat mensen de meeste kans hebben om hun eerste depressie te ervaren in hun late tienerjaren en vroege jaren twintig.
- Als / wanneer u de dans verlaat, overweeg dan een carrière in de geestelijke gezondheid als u daarin geïnteresseerd bent. Neem contact op met lokale studio's en bedrijven en bied uw diensten aan.
- Het gevoel dat u wilt stoppen is een veel voorkomend symptoom van depressie, volgens Dr. Goonan Het betekent niet noodzakelijk dat u wilt of moet stoppen met dansen.