Key Lime Pie-safari



H hoe spoor jij precies de beste limoentaart op ten zuiden van Miami en ten noorden van Cuba? Volg de Zuidelijk wonen Dining Diva op haar recente jacht op het beste van deze pittige schat.



De taak: Vind de beste limoentaart in, natuurlijk, de Keys. Het plan: pak een zwempak en een vork in en breng een maand of twee door in de zon, en proef af en toe een vla, scherp plakje. Het antwoord van onze redacteur: 'Je hebt drie dagen, een nog korter budget en meer dan 100 mijl aan wegen om af te leggen. Ga nu aan de slag.'

Nou, dat is niet bepaald de kalmte van Florida, maar we hebben ons hieraan gehouden. Ondertussen is hier de strategie achter het spel.





Eerst deed ik wat rekenwerk: 72 uur tussen landen en opstijgen in Miami, minus de tijd om te slapen, te douchen, de Keys van boven naar beneden te rijden en af ​​en toe iets te eten dat niet vol zit met limoensap en suiker. Tot 35 uur. We moeten terugkeren met niet alleen een lijst van de winnende taarten, maar ook met fantastische foto's ervan. Dat betekent dat onze shutterbug (ontembare Senior Travel Photographer Art Meripol) veel tijd moet besteden aan klikken. Dit is nauwelijks point-and-shoot-dingen, dus dat laat ongeveer 21 uur over. Deel dat door de ontelbare taarten - die elk beweren dat het de mooiste is in dit funky land - en je ziet de uitdaging.

Om me voor te bereiden, belde ik eerst zowel professionele als amateur-voedselfanaten over de hele staat, en ook enkele expats uit Florida. 'Waar haal je je favoriete limoentaart, en waarom is hij de lekkerste?' eiste ik.



Toen begon ik de lange lijst met 'winnaars'. 'Hallo? Ik ben maar een taartnoot, en ik heb gehoord dat je de beste Key Lime in de Keys maakt. Dus wat is de sleutel?' vroeg ik. Graham cracker of bladerdeeg? Gezoete gecondenseerde melk of eiervla? Verse Key Limes of sap uit flessen? Meringue, slagroom of topless?

Niemand dacht dat ik een idioot was. Ik had gesprekken zo ontspannen als een dag op het strand, en we behandelden elk atoom van de wedijverende taart met onze stem. Toen voltooide ik een strijdplan van een paar dozijn die waarschijnlijk te proeven waren. Art en ik verlieten Miami International met een sterke eetlust en een strak schema. We keken naar een schattige cabriolet op de parkeerplaats, maar gooiden weemoedig onze onnodige zonnehoeden op de achterbank van een vierdeurs sedan. We slenterden richting VS 1, zwaaiend en knipogend naar medechauffeurs vanuit een gehuurd voertuig dat misschien cool is in, laten we zeggen, Boise, maar dat bracht ons nergens op de Keys.

Bij onze eerste stop waren ze vergeten hun dagelijkse taart te bakken. Vergeten? Ik nam een ​​slokje van een zoenoffer - een Key lime milkshake - en we reden verder over de snelweg. Kunst stopte constant zodat ik een stukje kon pakken om te gaan. We proefden onderweg en stopten onze plastic vorken in het vizier voor noodgevallen.



Ik was slim genoeg om een ​​paar mooie stops in te plannen om chef-koks te proeven' creative neemt de traditie over - we glimlachen nog steeds om die herinneringen aan dit-is-het-leven. Maar in de rokerige bar van Mangrove Mama's staan ​​smeken om flessenwater (nee, ik wil echt geen bier) om de laatste vijf taarten weg te spoelen, was daar niet een van. Evenmin waren de met chocolade bedekte taart-op-een-stok-versies die verschillende leveranciers ons opduwden. Bah. Toen was er dat enigszins gespannen moment op het idyllische Little Palm Island toen Art wilde dat ik de wind - maar niet zijn licht - zou blokkeren van een taart die zijn meringue dreigde te verliezen door de sterke windstoten. En terwijl vakantiegangers in de Cheeca Lodge & Spa luierden, braken we de buitenset drie keer af in een regenbui. Maar eindelijk hebben we die taart op film.

Ik weet al dat als je mijn lijst leest, je zult bellen en schrijven: 'Hoe heb je ooit ____'s limoentaart kunnen weglaten?' Nou, misschien boeken we nog een vlucht en gaan we kijken wat we hebben gemist. Maar de volgende keer krijgen we de cabrio. Als je ons ziet, alsjeblieft, knipoog en zwaai. Het zou zo gaaf zijn.

Dit artikel komt uit de uitgave van Southern Living van januari 2002. Omdat prijzen, data en andere bijzonderheden onderhevig zijn aan verandering, controleer alle informatie om er zeker van te zijn dat deze nog actueel is voordat je je reisplannen maakt.