Omdat mei de National Foster Care Month is, spraken we met pleitbezorger voor pleegzorg en Labeled: Ward of the State-auteur Kenisha E. Anthony over haar ervaring met opgroeien in en ouder worden uit het systeem, en de veranderingen die kunnen worden aangebracht om de leven van kinderen die er momenteel in zitten.
De vroegste herinnering Kenisha E. Anthony heeft van haar ervaring in het pleegzorgsysteem is van haar moeder te worden afgenomen.
Een van de herinneringen die ik wel heb die erg wazig is, is dat ik in een rechtszaal zit met mijn moeder geboeid en niet echt begreep wat er aan de hand was, vertelt ze aan ESSENCE. Ze was vier jaar oud toen ze in het systeem kwam, omdat haar beide ouders worstelden met drugs. Ze zou in zeven verschillende huizen blijven voordat ze uiteindelijk op 18-jarige leeftijd uit het systeem zou verouderen. meer dan 20.000 jongeren gingen door in 2019 en blijf elk jaar onder ogen zien en iets dat Anthony in haar boek heeft beschreven, Gelabeld: Ward of the State , vorig jaar uitgebracht. Voor Anthony waren de ervaringen in elk huis waar ze woonde voordat ze volwassen en ouder werd compleet anders.
Toen ik voor het eerst naar huizen ging, dacht ik: dit wordt een nieuwe start. Dit zou mijn nieuwe kans zijn om alles wat ik in mijn laatste huis heb meegemaakt achter me te laten', zegt de nu 29-jarige auteur uit Miami. Hoewel ze zo zouden beginnen, zouden ze niet zo eindigen.
In één huis raakte een man die erin woonde haar op ongepaste wijze aan. In andere gevallen werd ze aan haar lot overgelaten of werd ze aangemoedigd om met een man te gaan praten en hem de extra dingen te laten geven die je wilt. Ze werd anders behandeld dan het biologische kind van een vrouw die voor haar zorgde in een ander huis, en wat groepshuizen betreft, ze voelden als een gevangenis voor haar.
In een groepshuis waar ik woonde toen ik op de middelbare school zat, bleef ik ze vertellen dat ik mijn haar moest laten doen. Ze bleven me vertellen dat ze het voor elkaar zouden krijgen, zegt ze. In mijn cultuur is ons haar laten doen, dat is alles voor ons. En omdat je een vrouw bent, is je haar een deel van je zelfrespect. Maar naarmate de tijd verstreek, werd wat ze nodig had verwaarloosd.
Ik rende weg omdat ze niet aan mijn behoeften zouden voldoen.
Wanneer Anthony de huizen waarin ze zich bevond moest verlaten, of ze nu werd gevraagd of omdat ze niet tevreden was in de ruimte, werkte ze soms met een medewerker die haar uit een woning zou verwijderen en een nieuwe plaatsing voor haar zou vinden. Maar vaak bedacht ze dingen alleen.
Ik was alleen, dus als ik ergens niet meer wilde wonen, zei ik dat en dan zou ik de volgende plek zoeken waar ik heen ging, zegt ze.
Die overgangen lieten haar soms door de kieren van het systeem vallen. Dit betekent dat de staat niet wist waar ze was omdat ze troost vond in niet-geautoriseerde huizen (soms verre familieleden zoals een oudtante). Dit was vooral het geval naarmate ze ouder werd. Omdat ze het alleen deed, kwam ze in de problemen met de wet voor winkeldiefstal en kreeg ze het advies dat ze gewoon een GED moest halen. Toen ze zag dat haar acties haar een serieuze gevangenisstraf konden opleveren, en wetende waar ze echt toe in staat was, raakte ze gemotiveerd om haar situatie te veranderen en meer te doen dan wat mensen van haar verwachtten. Anthony zou later een afgestudeerde van de eerste generatie worden en een bachelor- en masterdiploma behalen met hulp van een statuut in Florida dat vrijstelling van collegegeld mogelijk maakt voor kinderen die ouder worden uit pleegzorg. De speler laden...
Ik denk gewoon dat het God en het universum was, zegt ze over haar succes sindsdien. Ik wist dat ik de mogelijkheid had om de middelbare school af te ronden en ik wist dat ik dat wilde doen. Ik moest gewoon de discipline vinden om het te doen.
Ze heeft het gevonden en onderhouden, en nu helpt ze andere kinderen en jongeren in het systeem door haar belangenbehartiging. Ze werd geïnspireerd om mee te doen nadat slechte communicatie van het pleegzorgsysteem met betrekking tot de vereisten om voor haar collegegeld te zorgen (inclusief elk semester papierwerk in te leveren, waarvan ze niet op de hoogte was) haar gefrustreerd maakte en nooit... het beëindigen van de lijnen van de financiële hulpposten.
Ik was erg overstuur, want ik heb zoiets van wow, ik probeer het goed te doen. Ik probeer me te concentreren. Ik probeer uit de problemen te blijven. Ik probeer het beter voor mezelf te doen en mijn maatschappelijk werker hoefde me alleen maar te vertellen: 'Kenisha, sla dit papier elk semester in.' De school hoefde me alleen maar te zeggen dat ik dit papier elk semester moest inleveren en ik zou niet eens meemaken, zegt ze. Op dat moment dacht ik: ik moet met iemand praten en mijn verhaal vertellen, want waarom moeten we dit meemaken? Dit is iets zo kleins en dat had voorkomen kunnen worden, en het was alleen maar eenvoudige communicatie en dat hoeft een kind niet te ervaren. Dat was de ervaring die mijn drive om te pleiten aanwakkerde. 
Nu hebben hogescholen in de staat liaisons voor jonge volwassenen in pleegzorg. Ook hoeven degenen die naar de universiteit gaan met ervaring in pleegzorg niet langer elk semester dat papierwerk in te leveren om zonder financiële lasten te kunnen studeren. Al deze verandering werd gemaakt door haar deelname aan een organisatie genaamd Florida Youth Shine . Via de door jongeren geleide belangenbehartigingsorganisatie werkten leden samen met wetgevers van het Florida State Capitol in Tallahassee, zodat ze op de hoogte konden worden gehouden van de strijd waarmee jonge mensen te maken hebben die in het systeem hebben gezeten en kunnen stemmen om de veranderingen aan te brengen die nodig zijn om te helpen.
Wat betreft de veranderingen die ze in de toekomst zou willen zien, vooral nu Anthony een maatschappelijk werker is die jonge mensen helpt in situaties waarin ze zich ooit bevond, zegt ze dat er meer maatregelen nodig zijn om gezinnen te helpen misbruik, verlating, en verwaarlozing. Maar daar spelen zoveel dingen mee: betaalbare huisvesting, een leefbaar loon, vervoer en andere zaken.
Er moet meer preventieve zorg worden genomen om gezinnen bij elkaar te houden, zegt ze. U kunt bijvoorbeeld een kind in een pleeggezin plaatsen voor verwaarlozing omdat een huis vies is. Maar als we een schoonmaakbedrijf kunnen inschakelen om moeder te helpen haar huis schoon te maken en haar 60 dagen lang te helpen om te zeggen, dit is hoe je schoonmaakt naar... wie dan ook, want wat voor mij schoon is, is misschien niet schoon voor jou. We kunnen diensten zoals schoonmaakbedrijven gebruiken om te helpen.
Deze expertise, als kind voorheen in de pleegzorg, als pleitbezorger en als maatschappelijk werker, vormt de basis voor de verhalen die in het boek van Anthony worden aangeboden.
Het is erg leerzaam. Je leert er veel over hoe het systeem werkt, hoe het systeem zou moeten werken, wat er soms door de mand valt, zegt ze. Ze hoopt dat het de manier zal veranderen waarop mensen naar alle facetten van het pleegzorgsysteem kijken: de kinderen erin, de uitdagingen voor degenen die het willen verbeteren, en de maatschappelijk werkers die het voor gezinnen navigeren. Ze heeft ook goede hoop dat het huidige en voormalige jonge mensen in het systeem die het lezen, zal inspireren om hun dromen niet door hun omstandigheden te laten beperken. Ze heeft een beurs gecreëerd, de Gelabelde studiebeurs , om daarvoor te zorgen.
Bij het schrijven van dit boek was het aan mij om al die stemmen te overbruggen en zelfs kinderen een ander perspectief te geven op hoe ze naar hun maatschappelijk werkers kijken. Er is zoveel meer aan de hand dan we denken, zegt ze. Dit was gewoon mijn ervaring en mijn levenswandel. Dit is wat ik ervan heb geleerd. Dit is hoe ik verder ga met mijn leven en dit is hoe ik ben wie ik nu ben. Het is een mix van al die dingen die ik de wereld wilde geven, dat je kunt zijn en hebben wat je wilt in je leven. Je moet er gewoon aan werken.