Kathryn Morgan heeft een missie om het dansveld te veranderen. De solist van het Miami City Ballet en Dansgeest advies columnistVerscheen op de 'Today'-show op 27 februari, waar ze openlijk de uitdagingen van het lichaamsbeeld en de geestelijke gezondheid in dans besprak.
Twee dagen later, Morgan ging naar haar eigen YouTube-kanaal om dieper op het onderwerp te graven. Ze deelde met haar volgers dat ze onlangs uit het optreden was verwijderd Vuurvogel vanwege haar lichaam. We hebben Morgan ingehaald om meer te weten te komen.
Wat inspireerde je om een video te plaatsen over geestelijke gezondheid?
Ik had die ongelooflijke ervaring dat ik mijn verhaal kon vertellen op de 'Today'-show en een van de dingen waar ik echt over vroeg was het lichaamsbeeld en de mentale kant van ballet, want ik heb ermee te maken gehad en ik heb er nog steeds mee te maken . Het probleem is dat het interview met de 'Today'-show maar drie minuten duurt en ik vond dat ik het moest uitbreiden omdat ik niet alles kon zeggen wat gezegd moest worden.
Toen ik ging zitten om het te filmen, wist ik niet dat ik zo emotioneel zou worden en ik wist niet precies wat ik ging zeggen, maar ik begon te praten en het kwam er allemaal gewoon uit. Ik had zoiets van: dit is de tijd, niemand heeft het hierover en we moeten erover praten.
Maakte u zich zorgen dat er consequenties zouden kunnen zijn als u zo openhartig spreekt?
Ik maakte me vooral zorgen over terugslag in mijn eigen branche. Simpelweg omdat ik het vertelde Vuurvogel verhaal. Maar toen ik dat verhaal vertelde, hield ik me gewoon bij de feiten, ik kon het niet kwalijk nemen, ik ging niet tekeer. Dit was de situatie waarin ik deze rol leerde en ik werd eruit gehaald vanwege mijn lichaam.
Ik wist dat ik die opmerkingen zou krijgen: 'Nou, je moet mager zijn in ballet en daarom hebben ze je eruit gehaald.' Maar ik wist niet of andere bedrijfsleiders en balletdansers zouden zeggen dat ik alleen maar klaagde omdat ik de rol niet kon spelen, en dat gebeurde echt niet.
Ik heb de clip van gezet Vuurvogel daarin om de realiteit van de situatie te laten zien. Mijn kleren die in mijn kast hangen zijn maat twee en nul en extra klein en ik word als een grote maat beschouwd. Ik wilde mensen laten zien dat ik er zo uitzie. Dit is de realiteit.
Ik denk dat een deel van het probleem is: ja, balletdansers moeten mager zijn. Waarom? Omdat het altijd zo is geweest. Mensen praten er niet over omdat ze bang zijn, want zo is het altijd geweest, en ik bedacht waarom het zo moet zijn? Laten we erover praten, zodat we dat kunnen veranderen.
Wat echt triest is, is het lezen van alle opmerkingen van mensen die te maken hebben met schaamte over het lichaam en ik wist echt niet dat het zo'n reactie zou krijgen.
Denk je dat de esthetiek van ballet het redelijk maakt om een danser vanwege zijn lichaam uit een rol te halen?
Ik begrijp dat elke regisseur zijn eigen esthetiek heeft, maar het probleem is dat de norm, althans voor mij, onbereikbaar is. Het is net als het verhaal dat ik vertelde over mijn vriendin die te horen kreeg dat hij cocaïne moest proberen om haar gewicht te verminderen. Wanneer werd dat oké?
Ja, je moet natuurlijk fit en gezond zijn om balletdanseres te worden, het is een heel fysieke kunstvorm. En ja, de mannen moeten je kunnen tillen. Maar ik denk dat het probleem is dat de standaard deze pezige, bijna pre-puberale look is. En voor velen van ons is dat niet te doen.
Die standaard moet veranderen. Ik ben nooit de dunste in de kamer, dat ben ik nooit geweest. En met mijn ziekte gaat het gewoon niet gebeuren. Ik zal nooit huid en botten zijn, het is niet mogelijk voor mij. Het is frustrerend.
Hoe denk je dat ballet hoge normen zou kunnen blijven handhaven en het mentale welzijn van dansers zou kunnen eren?
Dat is het lastige. Onderdeel daarvan zijn bedrijven die gewoon iemand hebben met wie de dansers kunnen praten. Bij balletgezelschappen is er geen specialist in de geestelijke gezondheidszorg. Ik denk dat de manier waarop dingen worden afgehandeld niet goed is. We moeten ons bewust zijn van de hersenspellen die we met dansers spelen, en de hersenspellen die we met onszelf spelen. We zijn er allemaal geweest waar we in de spiegel kijken en elke bocht analyseren en door een konijnenhol gaan. Ik denk dat het een kwestie is van proberen een manier te vinden om er beter mee om te gaan. Nogmaals, het is die norm die volgens mij zo extreem is.
Hoe is uw eigen reis op het gebied van geestelijke gezondheid geweest?
Toen ik ziek werd terwijl ik bij New York City Ballet zat en heel snel begon aan te komen, kreeg ik via het bedrijf geen begeleiding op het gebied van geestelijke gezondheid. De houding was: Nou, het is niet onze taak om je in vorm te krijgen, dus zorg dat je gewicht zakt. Dus ik worstelde. Ik sloeg mezelf in elkaar en dacht dat het allemaal mijn schuld was en zonder zelfs maar te weten dat ik ziek was. Ze deden alsof ik naar huis ging en het enige wat ik deed was eten toen ik acht uur per dag in de studio's danste. Ik had geen tijd om te eten. Maar ik had nog steeds het gevoel dat het allemaal mijn schuld was.
Ik heb eindelijk voor mijn eigen geld contact opgenomen met een levenscoach en een counselor. En toen verliet ik het bedrijf en werd ik erg depressief omdat ik een danseres was en ik niet wist wat ik moest doen. Ik kwam op een heel dieptepunt waar ik bovenaan de trap van mijn ouders stond en vroeg me af wat er zou gebeuren als ik gewoon zou springen. Dat was het ergste, en het was de enige keer dat ik zulke gedachten had.
Binnen twee weken vanaf dat moment begon ik met YouTube omdat ik wist dat ik mezelf hieruit moest terugtrekken. Er gingen geruchten dat ik was ontslagen. Het voelde goed om terug te kunnen geven en mijn verhaal te vertellen, en me toch belangrijk te voelen. Voor mij was het focussen op die tweede carrière mijn manier van genezen. Het was therapeutisch omdat ik niet danste en ik mezelf niet meer over mijn lichaam hoefde te slaan.
Toen mijn huwelijk uit elkaar viel, kwam dat met zijn eigen mentale strijd omdat het vreselijk was en ik niet goed werd behandeld. Om daarmee om te gaan, kwam ik net weer de studio in en begon voor me te dansen. Dat is hoe ik weer begon te dansen.
En toen kwam ik weer op het podium. Ik heb het gedaan. En niet zomaar in een bedrijf, maar in een groot bedrijf. En iedereen was in de wolken voor mij.
Dat is wat mij frustrerend vindt. Ik hoopte dat in het decennium dat ik weg was de dingen misschien een beetje zijn veranderd, maar dat is niet zo. En ik snap het, de regisseur heeft hun esthetiek, en dat is absoluut hun recht om me los te trekken van iets waarvan ze niet willen dat ik het doe. Het probleem is dat dansers mentaal schade oplopen, en ik ben het niet alleen. Ik ken veel mensen die dit meemaken. Ik gebruik geen antidepressiva, maar ik ken veel dansers die dat wel zijn.
Welk advies heb je voor dansers die het misschien moeilijk hebben?
Denk na over het grotere plaatje. Hoe moeilijk het ook is, want ik ben er geweest, er is meer in het leven dan ballet. Niets is de moeite waard om uw gezondheid in gevaar te brengen. Je bent hoe dan ook mooi.
Als ik stress heb over mijn gewicht, is het voor mij veel moeilijker om mijn gewicht op peil te houden. Als ik me niet zoveel zorgen maak, is het gemakkelijker. Als ik gestrest ben, kom ik aan, wat ik ook doe. Geestelijke gezondheid heeft een enorme correlatie met lichamelijke gezondheid. Verplaats je focus. Concentreer u op uw techniek of uw liefde voor ballet. Voor mij is het even niet in de spiegel kijken.
Ik heb geen perfect antwoord voor hoe ik het moet repareren, maar we moeten eraan werken omdat deze arme kinderen beschadigd raken. Het is niet meer oké. Het hele punt van danser zijn is om van beweging te houden en ervan te houden om op het podium te staan en we verpesten het.