Het lentegala van New York City Ballet was gisteravond, en oh man, jullie: ik hou van NYCB-gala-avonden. Hou van, hou van, hou van ze.
Allereerst is het een kans voor iedereen om zich aan te kleden - zowel de beroemdheden die het gezelschap komen steunen als de dansers van het gezelschap zelf. Mijn favoriete voorbeeld van de eerste was Kristen Bell (die ook pronkte met haar indrukwekkende zangstem - je weet het het beste van Bevroren ! —Tijdens de voorstelling):
Yowza! (Foto Monica Schipper / Getty Images)
Wat het laatste betreft, Ashley Bouder's fantastische glamazon-by-way-of-Disney-villainess-ensemble heeft mijn leven gemaakt:
Geweldig toch? Hier is ze met de ontwerper van de jurk, B. Michael. (Foto Monica Schipper / Getty Images)
Maar voor mij is het echte punt (e) van deze vieringen natuurlijk het dansen. NYCB is in tegenstelling tot veel andere balletgezelschappen als het gaat om gala's. In plaats van het programma te vullen met een hoop beproefde klassieke pas de deux, presenteert City Ballet meestal minstens één volledig nieuw ballet. En dat maakt de procedure bijzonder spannend - vooral wanneer de première is van Justin Peck, wiens choreografie de balletwereld de afgelopen jaren in verrukking heeft gebracht.
Peck droomde groot - heel groot - voor Overal waar we gaan , zijn zesde ballet voor NYCB. Hij werkte samen met indiemuziekliefhebber Sufjan Stevens aan een geheel nieuwe score van negen delen en 40 minuten. Hij liet architect Karl Jensen een vormveranderende geometrische achtergrond construeren. Hij vroeg voormalig directeur van de NYCB Janie Taylor (die eerder dit jaar met pensioen ging - we missen je nu al, Janie!) Om de badkleding te maken. En hij stelde een cast samen van 25 - tel 'em - 25 dansers. Overal waar je gaat, waar je ook kijkt, word je overweldigd door het pure ballet veelheid
De set van Karl Jensen, de dansers in de repetitie en de kostuumontwerpen van Janie Taylor (allemaal via Instagram)
Ik denk dat veel van die veelheid gewoon Peck is die reageert op de score van Stevens. Zoals georkestreerd door Michael P. Atkinson, is het enorm, vol en ritmisch agressief. Er is iets Philip Glass-iaans aan zijn meedogenloze aandrang (wat logisch is - Stevens zei in interviews dat hij de opera van Glass zag Einstein op het strand ergens tijdens het samenstellen). Ik bedoel, het aantal biljetten per minuut moet krankzinnig zijn. En Peck, een instinctief muzikale choreograaf, reageert op beweging op alles wat Stevens naar hem gooit. Deze trailer voor Overal waar we gaan belicht een van de rustigere momenten in het ballet, maar het zit nog steeds boordevol muziek en dans:
Zoals veel dansfans, word ik voortdurend overweldigd door het gebruik van groepen door Peck. In Overal , maakt zijn geometrische geest optimaal gebruik van elk van die 25 dansers. Jensens achtergrond gaat door caleidoscoop-achtige mutaties in de loop van het ballet op dezelfde manier, het team van Peck verschuift door eindeloos innovatieve patronen, patronen die eerst op chaos lijken voordat ze plotseling - Klik! - op zijn plaats vallen.
Ik hou ook van de manier waarop Peck speelt met de ballethiërarchie. Overal omvat zeven fantastische opdrachtgevers, en toch smelten ze in en uit het krioelende korps, hun bewegingen weergalmden en verder ontwikkeld door de tientallen dansers om hen heen.
Wat is mijn algehele oordeel? Ik denk dat ik het niet zeker weet. Ik wil het ballet nog een keer zien, zodat ik het in me kan laten sijpelen in plaats van me golf na golf van fabelachtigheid over me heen te spoelen. Ik denk dat ik wou dat het een paar meer vredige momenten had, meer stilstaande punten, om zijn kolkende werveling te compenseren. Ik liep gisteravond het theater uit en voelde me een beetje overprikkeld - bruisend, alsof ik een kop koffie te veel had gedronken.
Het 'pijl en boog'-moment in de repetitie (via Instagram)
Maar het is de zeldzame choreograaf die toeschouwers überhaupt kan laten gonzen. En er zijn afbeeldingen van Overal waar we gaan die me elke keer dat ik eraan denk kleine rillingen van plezier bezorgen. Mijn favoriet is een lift die door het hele ballet verschijnt, een motief dat lijkt in te kapselen Overal 's algemene gevoel: de man tilt de vrouw van hem weg terwijl ze zich naar buiten buigt, haar benen achter haar gestrekt. Ze ziet eruit als een boog die is uitgerekt door een pijl, vol anticiperende spanning, klaar om de lucht in te schieten.