Zoals verteld aan Charreah K. Jackson.
Iyanla Vanzant was een steunpilaar op het Essence Festival. Maar tijdens het evenement van vorig jaar vocht ze om te overleven. Als een nieuw seizoen van Iyanla: Fix My Life gaat in première op OWN en bereidt zich voor om terug te keren naar het empowerment-podium van het festival, in een exclusieve ESSENCE, de inspirerende spreker opent zich over het kiezen van het leven.
Laat gaan om te leven
Een paar dagen voor het Essence Festival van vorig jaar vloog ik naar Jamaica om te spreken op een tweedaags vrouwenevenement van een voormalige student. Minuten voordat ik het podium zou betreden, werd ik ernstig ziek, moest ik overgeven en kreeg ik krampen. Ik ben gezegend dat ik nog nooit een gezondheidsuitdaging heb gehad buiten een verkoudheid of het krijgen van kinderen. Ik dacht: ik heb voedselvergiftiging. Laat me dit eruit halen, thee drinken en mijn presentatie gaan doen. Ik zou het evenement niet annuleren. Ik kwam eindelijk waar ik op het podium kon komen.
Ik sprak ongeveer 20 minuten en kreeg toen een openbaring die ik deelde. Ik sta op dit podium en vertel je hoe belangrijk het is om voor jezelf te zorgen en ik ben doodziek. Ik ga ervandoor. Als je morgen terugkomt, ben ik er.
Ik ging weg en ze belden een dokter. We dachten allemaal dat ik voedselvergiftiging had en ze gaven me er medicijnen voor. Ik rustte. De volgende dag was ik verdoofd door de medicijnen en hield ik op met praten. Ik voelde me niet lekker, maar het was niet zo erg als de dag ervoor.
De volgende dag vertrok ik om terug te keren naar de VS en me klaar te maken voor het Essence Festival. De medicijnen waren uitgewerkt en alle symptomen waren terug: de pijn, krampen, misselijkheid en droge deining. Ik probeerde door te dringen. In gedachten zeg ik: ik kan niet ziek zijn, want ik heb Essence over twee dagen. Tegen de tijd dat het vliegtuig in Baltimore landde, zat ik op mijn knieën in een hoek, met mijn gezicht in een barfzak. Ze ontmoetten me met een ambulance op het asfalt en brachten me naar het ziekenhuis, waar ik ontdekte dat een van de zakjes in mijn dikke darm was gescheurd.
Schaduw van de dood
Dit soort scheuren kan dodelijk zijn, omdat gifstoffen in je bloedbaan kunnen sijpelen. Toen ik in het ziekenhuis aankwam, moesten ze me onmiddellijk opereren. Op de een of andere manier had mijn linker eierstok zichzelf gepositioneerd om de gifstoffen te absorberen die uit mijn dikke darm kwamen. Dat wisten ze pas toen ik op de operatietafel kwam. Ik werd ziek omdat de eierstok overbelast was geraakt en de gifstoffen in mijn bloed sijpelden. Ik had een septische shock, die je kan doden.
Ik had geen eerdere symptomen. Ik had mijn haar en make-up laten doen, en kleedde me aan om te gaan praten en dit gebeurde. Twee weken nadat ik mijn operatie had ondergaan, had een zeer dierbare vriend zijn colonruptuur terwijl hij sliep en hij stierf.
Het is een veel voorkomende aandoening die diverticulitis wordt genoemd, waarbij de dikke darm buidels ontwikkelt. Soms komt het door de voeding. Mijn theorie is dat het vaak door stress komt. Er gebeurt niets in het lichaam dat niet eerst in de geest gebeurt, dus het is waarschijnlijk een leven lang van kleine spanningen geweest. We weten niet wanneer mijn breuk plaatsvond, vanwege de gratie van mijn eierstok.
Ze verwijderden 13 centimeter van mijn dikke darm en de eierstok, en voerden toen een colostoma uit. De procedure, die de dikke darm verbindt met het oppervlak van de buik, biedt een nieuwe weg voor afval en gas om het lichaam te verlaten. Ik moest een stomazak dragen, die je lichaamsafval opvangt en je verwisselt de zak.
Elimineer je drama
Als je een stomazak aan de zijkant van je buik hebt hangen, wordt je heel duidelijk over wat je binnenkrijgt, wetende dat je gaat zien hoe het eruit komt. Ik moest het op fysiek niveau doen, maar het ging ook om het emotionele, psychologische en spirituele niveau. Wat neem je mee?
Zovelen van ons nemen dingen in zich op - wat we horen, wat we accepteren, wat we accommoderen en tolereren, wat we entertainen - en we weten niet hoe het eruit komt te zien. Het kan naar buiten komen als depressie, woede-uitbarstingen, de manier waarop we onszelf behandelen en de manier waarop we andere mensen behandelen.
Als vrouw neem je dingen in je op en verteert het, en je moet het ook elimineren. We moeten voedingsstoffen opnemen die ons leven en onze ziel voeden en dan de rest elimineren. Dat is waar velen van ons problemen hebben. We elimineren niet. We zullen mensen, dingen, kleding, ideeën, overtuigingen en gedrag langer vasthouden dan nodig is. Als we dan deze dramatische uitbarstingen in ons leven hebben - of het nu gaat om een breuk in een relatie, het verlies van een baan, een breuk in het gezin - begrijpen we niet waarom. Je moet kijken hoe je je ervaringen hebt verteerd. Waar houd je je aan vast en hoe verwerk je dingen via je hoofd en je hart? Je hele leven is een dubbele punt. Je moet elimineren.
Ik ben heel duidelijk dat mijn ervaring een waarschuwing was. De les is, houd niet vast en houd niet in. We houden zoveel energie, gedachten en emoties vast en hebben breuken in onze relaties en financiën en intern met ziekten.
Mensen brengen hun kleren naar de stomerij en doen hun was, maar ze maken nooit hun energie schoon. Je stofzuigt het kleed, maar je bent dagenlang boos op een vriend, een familielid of je partner en maakt je energie nooit schoon. Dat is een vorm van vasthouden. Wanneer je een inzinking hebt of boos bent op iemand, is de manier om giftige energie uit je lichaam, geest en ziel te verwijderen, gesprekken ophelderen. We moeten heldere, zuivere en volledige gesprekken voeren.
We moeten ook onze visie vernieuwen en opladen. Alleen omdat het in maart een goed idee is, is het in juli misschien nog steeds geen goed idee als het geen vruchten afwerpt. Vraag jezelf in deze 60 tot 90 dagen af: wat ben ik aan het doen? Wat is de vooruitgang die ik boek? Moet ik iets toevoegen of dingen of mensen schrappen? Ik had mijn eerste zomer thuis in waarschijnlijk tien jaar. We moeten meer me-time creëren voor reflectie en afstappen van technologie.
Volg je intuïtie
Vorig jaar was de eerste keer in waarschijnlijk 15 jaar dat ik het Essence Festival miste. In januari 2016 werd ik op een dag wakker en had het idee om mevrouw Oprah Winfrey uit te nodigen om naar het festival te komen. Niet als Oprah Winfrey, maar als mijn gast. En ze stemde toe.
Soms, wanneer je een bepaalde plaats in je beroep bereikt, scheiden mensen je van de dagelijkse gemeenschap. Soms proberen mensen mij dat aan te doen, en soms heb ik het gevoel dat ze dat bij haar doen. Ik kom altijd naar Essence als inwoner van Brooklyn en ontmoet mijn gemeenschap in het hart. Ik wilde die ruimte delen met mevrouw Winfrey. Ze zei,
Laten we het doen. We gaan de presentatie taggen. Ik zei: ik vertel niemand dat je komt, want ik wil dat je komt als mijn zustervriendin, niet als Oprah.
Als vrouw en als ouderling heb ik gemerkt dat het volgen van je intuïtie cruciaal is. Vrouwen worden zo vaak uit hun intuïtie gepraat, twijfelen eraan of proberen het te valideren door met anderen te praten. Het is zo belangrijk om je intuïtie te vertrouwen en te eren.
Ik werd drie dagen voordat ik zou spreken op Essence Fest geopereerd. Omdat ik in januari mijn intuïtie had gevolgd en mevrouw Winfrey had gevraagd om bij me te zijn, kon ik haar bellen en zeggen: dit moet je voor mij doen. Mevrouw Winfrey was bereid en het was al klaar.
Mijn grootmoeder zei altijd, God heeft altijd een lam in de bush, dat wanneer je een grote behoefte hebt, het Goddelijke zal voorzien. Ik volgde mijn intuïtie en nodigde mevrouw Winfrey uit, niet wetende dat ik er niet zou zijn.
Druk op
Toen ze me vertelden dat ik een stomazak moest dragen, was een diva zoals ik niet blij om in een zak aan de zijkant van mijn buik te poepen. Ik herinnerde me een heel belangrijke les die ik leerde toen ik mijn dochter begroef, namelijk dat je een tijdje alles kunt doen als je er beter van wordt. Je kunt een tijdje alles doen als het je helpt groeien. Als zwarte vrouwen klagen we soms en slagen we er niet in om te bevestigen en dankbaar te zijn, omdat we niet van ongemak houden. Begrijp dat de zegen aan de andere kant is. Alles wat ons uit onze comfortzone haalt, bereidt ons vaak voor op beter.
Ik heb die tas 111 dagen gedragen. In oktober heb ik het laten verwijderen en mijn darmen weer aangesloten. Mijn vriend stierf aan dezelfde aandoening. Ik weet zeker dat hij die tas liever de rest van zijn leven had gedragen dan dat hij hier niet was. Het dragen van die tas leerde me om me niet vast te houden en niet in te houden. Wees je bewust van wat je binnenkrijgt en hoe ongemakkelijk of ontmoedigend het ook is, je kunt een tijdje alles doen.
Elke keer dat je door een invasieve procedure gaat en een deel verwijdert van wat God je heeft gegeven, is dat een uitdaging. Sinds mijn operaties ben ik me bewust van dingen die het spijsverteringsstelsel versterken.
Ik weet nu dat het elke ochtend mijn eerste verantwoordelijkheid is om contact te maken met de God die ik dien en instructies te krijgen over hoe ik moet dienen.
Ik ben op een leeftijd in mijn oudere leeftijd waar we naar verwachting gewoon uit elkaar vallen. Ouder worden is een noodzaak, maar uit elkaar vallen is geen vereiste. Ik heb mijn leven elke dag trouw geleefd, wetende dat wat die dag me ook brengt, het voor een hoger doel is. We hebben nergens controle over. Als je je bezighoudt met echte zaken van leven en dood, is er iets groters en grootser aan de hand dan wij.
Ik kreeg vorig jaar wel een beetje van Essence Festival, toen ik in de herfst naar New Orleans reisde om mijn cameo in te filmen Meisjes reis . En ik ben opgewonden om terug te keren naar het festival, een jaar nadat mijn leven werd gespaard, en te delen met vrouwen van wie ik hou. Dames, we moeten loslaten om te leven.
Je kunt het nieuwe seizoen van vangen Iyanla: Fix My Life zaterdag om 21.00 uur ET/PT op EIGEN.
Deze functie verscheen oorspronkelijk in de uitgave van mei 2017 van: ESSENCE Magazine .