Fans waren aangenaam verrast om Reagan Gomez te zien als Chantal, een van Nova's minnaars, op Koningin Suiker terug in 2016. Natuurlijk, degenen die zich Gomez herinneren als tiener Zaria op Robert Townsend's jaren 90 sitcom , De ouder Kap of herken haar als de stem van Roberta Tubbs op De Cleveland Show waren een beetje geschrokken. Maar Gomez is een volwassen vrouw met een man en kinderen die volledig in haar kracht staat als maker van inhoud. Tegenwoordig is ze eigenlijk meer thuis achter de camera.
Ik ben de afgelopen 12 jaar contentmaker geweest, vertelt Gomez aan ESSENCE. Ik schrijf en regisseer al jaren originele webseries voor mijn YouTube-kanaal en mijn Vimeo [account]. . . . Mijn laatste project [ Overleven. . . ] was een horror-webserie over een zombie-apocalyps met in de hoofdrol twee zwarte zussen die proberen in leven te blijven te midden van een zombie-apocalyps. En die show werd in 2016 genomineerd voor een Gotham Award, voor beste originele show, korte vorm.
Bijna thuis , de eerste webserie die Gomez in 2013 maakte, volgt een jonge vrouw die als styliste werkt en met haar jongere broer van Chicago naar LA is verhuisd na het overlijden van hun moeder. Toen nu Oscar-winnaar Matthew A. Cherry niet in staat was om het tweede seizoen van de show te regisseren, nam Gomez de regisseursstoel over en is niet gestopt met het maken van die bewegingen. Naast het opvolgen Bijna thuis met Overleven , Gomez bereidt zich opgewonden voor om te schieten Delicatessenzaak , haar eerste langspeelfilm, in 2021.
Een horrorfilm die zich afspeelt in West Philly, Delicatessenzaak speelt Kenni, een jonge zwarte vrouw die vermoedt dat een nieuw paar gentrifying hipsters meer dan de cultuur kannibaliseert met hun ambachtelijke delicatessenwinkel. Delicatessenzaak is geschreven door Chris Courtney Martin, de co-host van de Afro Horror Podcast, die de Afro-Amerikaanse ervaring in horrorfilm viert. De twee vrouwen, die beiden opgroeiden in Philly, ontmoetten elkaar in 2017 tijdens een brunch voor zwarte vrouwen, georganiseerd door journaliste Kellee Terrell.
Schrijven is heel belangrijk voor mij, legt Gomez uit. Ik ben al zo lang actrice, dus ik ben gewend om die scripts te lezen. Ik ben gewend om auditie te doen voor de zwarte meid die, je weet wel, over vijf minuten doodgaat, of de brutale vriend. Ik begon te schrijven om inhoud te creëren voor rollen waarvoor ik geen auditie kon doen, en verhalen waarvoor ik geen auditie kon doen. Dus dit deel van het proces, de andere kant van de camera, is echt een uitkomst voor mij. En ik denk dat met alles wat er in ons land en in de wereld gebeurt, we dit soort verhalen nodig hebben om onze mensen te verheffen, en vooral zwarte vrouwen en gemarginaliseerde vrouwen.
We hebben deze verhalen nu meer dan ooit nodig. En voor mij is horror altijd een erg feministisch genre geweest. Er waren nooit echt veel zwarte vrouwen [in], maar voor vrouwen is dit het genre waarin ze het monster kunnen doden, vervolgt ze. Dit is het genre waarin je beter niet [degene] kunt zijn die wegrent van het monster in het bos omdat je doodgaat. Jij moet degene zijn die iedereen te slim af is, inclusief het monster, om te overleven. Dus horror is voor mij echt een feministisch genre.
Het is een van de redenen waarom ze zo uitkijkt naar Delicatessenzaak . Ik ben zo opgewonden om deze film naar iedereen te brengen. Ik ben zo opgewonden om dit verhaal te vertellen, zegt Gomez. We zitten nu in de castingfase. En, weet je, als iemand die al 26 jaar actrice is in het vak voor de camera, hou ik van dit deel van het bedrijf, het castingproces en het zijn van een producent.
Horror is altijd een zeer feministisch genre geweest. Er waren nooit echt veel zwarte vrouwen [in], maar voor vrouwen is dit het genre waarin ze het monster kunnen doden ... je moet degene zijn die iedereen te slim af is, inclusief het monster, om te overleven.
Reagan Gomez
Gomez ziet ook een voordeel in de uitdagingen die 2020 ons allemaal heeft gesteld. We staan allemaal op het punt, vooral in Hollywood, om echt ons stempel te drukken en de verhalen te vertellen die we verteld willen worden, wat een beetje is wat zwarte makers altijd hebben gedaan. Maar dit jaar heeft het echt verstevigd, zegt ze. Zoals we in de kamer moeten zijn, moeten wij degenen zijn die deze verhalen schrijven, deze verhalen regisseren, deze verhalen produceren. En, vooral voor zwarte vrouwen in de ruimte, voor zover het producenten en regisseurs betreft, zijn de aantallen zo klein. Of het nu om magie of fantasie gaat, zwarte regisseurs bevinden zich in zo'n beschamend laag aantal mensen in leidinggevende posities om deze films naar de massa te brengen.
Voor Gomez betekent dat echter ook een kans en ze is klaar om die te grijpen. Ik ben dit jaar net 40 geworden. Dus ik ben zo opgewonden over mijn veertigste, zegt ze. Mijn jaren '30 waren [ongeveer] dat ik eindelijk accepteerde dat dit een ander hoofdstuk van mijn roeping zou kunnen zijn. Dit is de keerzijde van voor de camera staan. En dat deed ik toen ik 30 was. Maar nu is het tijd om naar het grote scherm te gaan.