Een enkel schot, hoog op een muur gericht en niemand verwondde, veranderde voor altijd het leven van Marissa Alexander.
Op 31 juli 2010 keerde Alexander, toen een 29-jarige moeder van drie kinderen, terug naar het huis in Jacksonville, Florida, dat ze ooit deelde met haar vervreemde echtgenoot, Rico Gray, om wat bezittingen op te halen. Gray, die in het verleden drie keer was gearresteerd op beschuldiging van huiselijk geweld, kwam onverwachts opdagen met zijn twee zoons uit eerdere relaties. Volgens Alexander werd Gray woedend en dreigde ze haar te vermoorden nadat ze enkele sms-berichten op haar telefoon had gezien.
Alexander zegt dat ze naar haar vrachtwagen rende, maar niet weg kon omdat de garagedeur kapot was. Vervolgens haalde ze haar pistool uit het dashboardkastje van haar auto, ging terug naar binnen en loste een waarschuwingsschot in de keukenmuur. Gray verliet het huis en belde 911 en vertelde de telefoniste dat Alexander op hem en zijn kinderen had geschoten. Alexander, die slechts negen dagen voor het incident de dochter van het paar had gebaard, werd vervolgens beschuldigd van drie tellingen van zware mishandeling.
Vier maanden na de gebeurtenis legde Gray een beëdigde verklaring af aan de openbare aanklagers van de staat waarin hij toegaf dat hij Alexander en andere vrouwen met wie hij relaties had gehad fysiek had misbruikt. Ik heb vijf babymama's en ik legde mijn hand op elk van hen behalve één, zei hij onder ede. Zoals ik met vrouwen was, was het alsof ze om me heen op eieren moesten lopen. Weet je, ze wisten nooit wat ik dacht of wat ik zou kunnen doen. Raak ze, duw ze. In zijn 64 pagina's tellende verklaring, waarvan een kopie is verkregen door ESSENCE, zei Gray dat zijn eerste rapport aan de politie, waarin hij beweerde dat Alexander een pistool op hem en zijn kinderen had gericht, een leugen was geweest.
Een paar maanden later, tijdens Alexanders proces wegens mishandeling, herriep Gray zijn verklaring en beweerde dat hij Alexander niet had mishandeld en ook niet had gedreigd haar te vermoorden, maar dat ze in woede een pistool op hem had gericht en dat hij om [zijn] leven had gesmeekt. . [Gray reageerde niet op herhaalde interviewverzoeken van ESSENCE.] De jury beraadslaagde minder dan 15 minuten en vond Alexander, die geen strafrechtelijk verleden had, schuldig. In mei 2012 werd ze veroordeeld tot 20 jaar gevangenisstraf, de verplichte minimumstraf in Florida voor het afvuren van een wapen. De hardheid van haar straf veroorzaakte een nationale verontwaardiging over de toepassing van Stand Your Ground van die staat en minimale strafwetten, huiselijk geweld en, uiteindelijk, ras.
Het Florida-strafrechtsysteem heeft vandaag twee duidelijke berichten gestuurd, schreef Florida-congreslid Corrine Brown in reactie op het vonnis. Een daarvan is dat als vrouwen die het slachtoffer zijn van huiselijk geweld zichzelf proberen te beschermen, de Stand Your Ground-wet niet op hen van toepassing is... de tweede is dat als je zwart bent, het systeem je anders zal behandelen.
Na het proces heeft het kantoor van staatsadvocaat Angela Corey een verklaring over de zaak vrijgegeven aan de wetgevers van Florida, waarin stond: De koude, harde feiten waren dat Alexander opzettelijk een pistool op Rico en zijn kinderen afvuurde.
Maandenlang protesteerden mensen, tekenden petities en kwamen samen. Een gratis Marissa-website plaatste de steun van meer dan 150 staats- en nationale organisaties, waaronder afdelingen van de NAACP en de Nationale Coalitie tegen Huiselijk Geweld. Toen, na maanden van intens juridisch getouwtrek, werd de veroordeling van Alexander vernietigd toen een rechter oordeelde dat de jury onjuiste instructies had gekregen. Alexander sloot uiteindelijk een deal met de staat en pleitte schuldig aan drie aanklachten wegens zware mishandeling. Ze werd veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf, inclusief de meer dan 1000 dagen die ze al achter de tralies had doorgebracht. Op 27 januari 2015 keerde ze terug naar huis.
Op 12 februari zat ik met Alexander in haar zonovergoten woonkamer, waar een spandoek van Welcome Home Rissa en blauwe en gele Mylar-ballonnen hingen. Ze straalde als ze haar verslag van vermeend misbruik en onwankelbaar geloof deelde. Hier is, in haar eigen woorden, haar verhaal. —J.A.
Schot afgevuurd
Voordat dit allemaal gebeurde, werkte ik op mijn tiende jaar als manager klantenservice bij een payrollbedrijf. Ik heb echt genoten van wat ik deed: het was uitdagend, intens en paste goed bij mij. Ik had een tweeling uit mijn eerste huwelijk en een geweldige co-ouderschapsrelatie met mijn ex. Ik ontmoette Rico Gray, de man die uiteindelijk mijn tweede echtgenoot zou worden, op een blind date in 2009.
Rico en ik hadden veel chemie. Toen onze relatie goed was, was het uitstekend. Toen het slecht was, was het echt slecht. In het begin was er gedrag dat ik als genegenheid interpreteerde, zoals: Hij wil weten waar ik heen ga en altijd bij me zijn omdat hij van me houdt . Plotseling veranderde hij in het soort persoon dat me klokte als ik gewoon naar de supermarkt zou gaan. Later dat jaar sloeg Rico me zo hard dat ik uiteindelijk een straatverbod tegen hem kreeg. Maar toen begonnen we elkaar weer te zien. [Noot van de redactie: een strafrechtelijke aanklacht als gevolg van dit incident werd vervolgens ingetrokken nadat Alexander had besloten de zaak niet voort te zetten.] Het is vernederend. Ik ben sterk en vastberaden en ik had nog nooit zo'n relatie meegemaakt. Dus elke keer dat er iets ergs gebeurde, rationaliseerde ik het en gaf ik Rico het voordeel van de twijfel. Of we zouden uit elkaar gaan en hij zou terugkomen als een puppyhondje, helemaal verliefd.
In januari 2010 kwam ik erachter dat ik zwanger was. Rico gedroeg zich op zijn best en we besloten te trouwen, aan onze relatie te werken en de zaken goed te maken zodat we een gezin konden zijn. Maar onze relatie was nog steeds erg stressvol.
Toen ik vijf maanden zwanger was, kreeg ik vroeggeboorte. Nadat ik uit het ziekenhuis kwam, ging ik bij mijn moeder wonen. Mijn plan was om mijn spullen uit het huis te halen dat ik met Rico had gedeeld. Maar ik moest voorzichtig zijn. Ik ging weg, maar ik kon hem niet vertellen dat ik dat was. Dus ik pakte geleidelijk mijn spullen, hier en daar een beetje, en ik speelde aardig.
Toen ik acht maanden zwanger was, brak mijn water. Onze dochter Rihanna werd geboren met een gewicht van slechts 4 pond, 12 ons en werd opgenomen op de NICU. Ik bracht elke wakkere minuut door in het ziekenhuis of melk afkolven. Soms gaf ik haar te eten en dan sliep ik in mijn vrachtwagen, wachtend op de volgende voeding. Ik was uitgeput.
Een week na de geboorte van Rihanna was het tijd voor haar eerste bad. Rico zou me in het ziekenhuis ontmoeten, maar hij kon niet komen. Dus ik gaf haar een bad en nam wat foto's op mijn telefoon. Ik sms'te de foto's naar mijn ex-man, die met onze tweeling in Orlando in Disney World was. Ik wilde dat hij de kinderen hun nieuwe zus zou laten zien.
Daarna ging ik naar mijn oude huis om meer van mijn spullen te halen. Mijn zus zou me daar ontmoeten. Ik was verrast toen Rico opdook met zijn twee zonen. Maar ik dacht, Ik zal gewoon hartelijk zijn . Ik liet hem de foto's van Rihanna op mijn telefoon zien. Ik herinner me dat ik zei: Kijk, ze lacht. Toen ik wegging om naar het toilet te gaan, begon hij mijn sms-berichten door te nemen. Hij zag dat ik mijn ex-man foto's van de baby had gestuurd en hij verloor zijn verstand. Ik had hem nog nooit zo boos gezien.
Hij begon tegen me te vloeken door de badkamerdeur. Uiteindelijk kon ik naar de garage rennen en in mijn vrachtwagen stappen om te vertrekken, maar de garagedeur werkte niet, dus pakte ik mijn pistool en ging terug naar het huis. Ik ben opgevoed met geweren. Mijn vader is een militair. Hij nam al zijn meisjes mee naar het strand en leerde ons zelfverdediging.
Ik dacht eerst dat Rico weg was. Toen ik hem zag, was het alsof we elkaar schrokken. Hij zei: Teef, ik vermoord je. Dus vuurde ik een waarschuwingsschot af in de muur boven hem. Zijn kinderen waren niet naast hem; Ik nam aan dat hij ze het huis uit had gestuurd en was teruggekomen om met mij af te rekenen. De speler laden...
Nadat hij was vertrokken, wilde ik alleen maar mijn spullen pakken en het huis uit. Ik belde mijn vader en mijn broer om te vertellen wat er was gebeurd. De hele tijd dat ik aan het praten was, zag ik nog een oproep binnenkomen, maar ik nam niet op omdat ik het nummer niet herkende. Toen belde mijn zus. Ze was buiten het huis. Ze zei: Rissa, kom niet naar buiten. Er is hier politie. Dat is een politieagent die probeert te bellen op je telefoon. Ik kon het niet geloven. Ik was zo bang. Ik belde de agent en zei: ik kom naar buiten. Schiet me alsjeblieft niet neer.
Harde straf
Ik werd beschuldigd van zware mishandeling en bleef uiteindelijk een nacht op het politiebureau, totdat mijn familie de borg van $ 125.000 kon betalen. Tegen die tijd waren mijn borsten zo volgepropt met melk, het eerste wat ik deed was de lijfeigene vragen of ik in zijn achterkamer mocht kolven. Daarna was ik op de automatische piloot. Ik zou van het huis van mijn moeder naar het ziekenhuis gaan om de baby te zien, helemaal weg. Ik probeerde gewoon te handhaven, zodat ik voor Rihanna kon zorgen.
Florida heeft een verplichte minimumstraf van 20 jaar voor het afvuren van een pistool en je kunt geen vrije tijd krijgen voor goed gedrag. Je moet elk van die dagen doen. Je zou denken dat een dergelijke veroordeling bedoeld is voor gewelddadige delinquenten die wapens gebruiken tijdens het plegen van misdaden, niet voor iemand die zichzelf beschermt. Het registreerde me gewoon niet dat dit was waar ik mee te maken had. Mijn advocaat bleef maar zeggen: U beseft wel hoe ernstig dit is... maar nee, dat deed ik niet.
Op een dag, terwijl ik op borgtocht was, nam Rico contact op met mijn advocaten. Hij legde uiteindelijk een beëdigde verklaring af die bevestigde wat ik de politie had verteld, en zei dat ik niet op hem en zijn kinderen had geschoten. Daarna zou de officier van justitie de aanklacht laten vallen. Het zou allemaal voorbij zijn.
Op 30 december 2010, een paar dagen voordat ik voor de rechtbank moest verschijnen, had ik Rico nodig om wat papieren te ondertekenen zodat ik Rihanna op mijn ziektekostenverzekering kon zetten. Ik ging naar zijn huis en we hadden weer een incident. Ik belandde in het ziekenhuis met verwondingen aan mijn armen door het blokkeren van zijn stoten. Hij vertelde de politie dat ik zijn oog had verwond. Ik werd gearresteerd, mijn borgtocht werd ingetrokken en ik werd weer in de gevangenis gezet.
Tijdens mijn opsluiting had ik veelvuldig contact met mijn tweeling, via brieven, telefoontjes en bezoeken. Ik probeerde zo eerlijk mogelijk te zijn over wat er aan de hand was, maar ik wist dat ze pijn deden; het was alsof een helder licht in hen was gedimd.
In het begin zag ik Rihanna toen mijn moeder haar op bezoek bracht. Op een dag zaten we met z'n tweeën aan de telefoon toen ik opeens Rico's stem hoorde. Hij had een voorlopige hechtenis aangevraagd en kwam met een politieagent naar het huis van mijn moeder. Vanuit de gevangenis hoorde ik mijn baby huilen door de telefoon. Ik had het gevoel dat ik vanbinnen dood ging.
Rico rijdt in vrachtwagens voor de kost, dus ik wist niet eens wie Rihanna zou houden terwijl hij onderweg was. Ik had geen controle: ik had geen geld, geen macht en ik was fysiek gebonden. De enige manier waarop ik ermee om kon gaan, was mezelf wijs te maken dat ik in die periode twee kinderen had, niet drie. Ik moest vertrouwen op de macht die groter was dan alles om Rihanna veilig te houden. Ik moest mijn kind aan God geven.
Hogere kracht
Voordat dit allemaal gebeurde, was ik niet erg religieus. Ik ging af en toe naar de kerk, maar ik hoefde die Schriften nooit te gebruiken. Voor de eerste keer dook ik in het Woord. Ik heb geleerd dat het één ding is om het te lezen en te citeren. Het is heel iets anders om ernaar te leven, vooral in gevangenschap.
De tekst waarvan ik wist dat hij me uiteindelijk naar huis zou brengen, was Jeremia 29:11–13: Ik ken mijn plannen voor jou, om je voorspoedig te maken en je geen kwaad te doen. Je zou me komen zoeken en ik zou je uit je gevangenschap verlossen. Dat is waar ik op stond. Hij zei dat Hij het onmogelijke mogelijk kan maken. Dus ik dacht, Ik ga U eraan houden. Laat het mij eens zien. Maak mij een gelovige . Hij zei dat Hij me zou bevrijden, en ik geloofde dat dat zou gebeuren.
Mijn geloof werd echt op de proef gesteld op 17 maart 2012, de dag dat ik die veroordeling ontving. Ik ging terug naar mijn cel en huilde gewoon. Ik vertelde God dat ik zo boos en gekwetst was, maar dat ik Hem toch zou vertrouwen. Ook al bevond ik me in een omgeving waar ik geen enkel teken van God kon zien, toch koos ik ervoor om te geloven. Terwijl ik daar in mijn cel zat, werd ik plotseling geïnspireerd door de Heilige Geest om alles op te schrijven wat er was gebeurd. Drie uur lang zat ik op mijn bed en schreef. Toen ik klaar was, gaf ik de brief aan mijn familie en mijn advocaat en zei: Geef dit aan iedereen die het wil lezen. Een van de eerste mensen met wie ik contact wilde opnemen, was Nancy Lockhart, een vrouw over wie ik had gelezen in een oud nummer van... ESSENCE tijdschrift dat ik in de gevangenis had gevonden. [Juridisch analist Lockhart hielp de aandacht te vestigen op de benarde situatie van de Mississippi-zussen Jamie en Gladys Scott, die waren veroordeeld tot twee keer levenslang nadat ze schuldig waren bevonden aan een overval van $ 11. Hun verhaal stond in het novembernummer van dit tijdschrift.] Mevrouw Lockhart zette mijn verhaal online - en toen begonnen mensen te steunen.
Ik was zo overweldigd toen ik brieven begon te ontvangen van mensen over de hele wereld. Die aanmoediging, samen met mijn advocaten, familie en mijn beste vriend, Joyceline, die me elke dag schreef, hielpen me door mijn donkerste momenten heen.
Opgesloten
Nadat ik was veroordeeld, werd ik naar de Lowell Correctional Facility in Marion County Florida gebracht, ongeveer twee uur van waar mijn tweeling bij hun vader woonde. Ik was een vis in het water. Ik dacht dat ik het beste mijn ogen open kon houden en mijn mond dicht kon houden, altijd luisterend, met mijn rug tegen de muur. Zo heb ik het overleefd. Ik bleef op mezelf en las mijn Bijbel. Maar naarmate de tijd verstreek, begon ik veel liefde en mededogen te voelen voor de vrouwen die ik daar ontmoette. Soms hielp ik ze met juridische vragen die ze hadden, of met brieven die ze aan het schrijven waren. Nu ik uit de gevangenis ben, beschouw ik het niet als vanzelfsprekend. Ik zit de komende twee jaar in community control, wat betekent dat ik een enkelband moet dragen en alleen mijn kinderen mag ophalen of naar school, werk of kerk mag gaan, dus ik kan niet alles doen wat ik wil. Maar als de tijd daar is, zal ik zeker mijn deel doen om te pleiten voor en te helpen verlichten namens degenen die nog steeds in de gevangenis zitten. Ik wil vooral vrouwen en jongeren helpen.
Deze twee jaar zullen geen verloren tijd zijn. In het voorjaar ga ik beginnen met mijn studie om mijn paralegal-certificaat te behalen aan de University of North Florida.
Op dit moment is mijn belangrijkste prioriteit het opnieuw verbinden met mijn kinderen. Ik woon samen met mijn tweeling, die nu 14 is, en mijn ex-man, Lincoln, die een goede vriend voor me is geweest. Rico en ik hebben gezamenlijk de voogdij over Rihanna, die nu 4 jaar oud is. Ik wacht tot onze scheiding rond is en werk er hard aan om de band met mijn dochtertje te herstellen. Mijn toekomst is rooskleurig. Ik zeg tegen iedereen: Reik naar de hemel, en als je de sterren krijgt, doe je het best goed. Dat is precies wat ik van plan ben te doen.
Dit artikel zal worden gepubliceerd in het mei 2015 nummer van ESSENCE.
ESSENCE bijdragende schrijver Jeannine Amber ( @jamberstar ) woont in Brooklyn.
