De speler laden...
Ik werd een weduwe op 32-jarige leeftijd, en dit is hoe ik leer te genezen en te leven zonder mijn man
Als God hem zo plotseling en zo snel kon weghalen en dat had niet mogen gebeuren, dan zou hij hem toch terug kunnen brengen, toch? Het is niet onmogelijk. Dit zijn de gedachten die regelmatig door mijn hoofd gaan. Zoals, wekelijks. Natuurlijk, er zijn momenten waarop de dood van mijn man Jeremia niet in mijn gedachten is of dat mijn eigen dood zwaar op mijn hart drukt, maar het is meestal alleen mijn eigen stem die weergalmt: Kom terug. Kom gewoon terug. Het is 1016 dagen geleden dat mijn man, Jeremiah Lee Jackson, onverwachts stierf in Park City, Utah. Met studievrienden die films vertoonden op Sundance, stapte hij in een shuttle om terug naar hun huurhuis te gaan en toen ... dat was het. Zevenhonderd zesenvijftig mijl verderop maakte een vrouwelijke politieagent uit Oakland me wakker met het hartverscheurende nieuws. Ik belde meteen Jeremia's zus en spoorde haar aan om langs te komen, zonder haar te vertellen waarom. Eerlijk gezegd kon ik er niet op vertrouwen dat ik door mijn NyQuil-waas deze officier goed had gehoord. Zijn verlies was niet alleen het mijne. Het waren zijn ouders, zijn broers en zussen, zijn beste vrienden van Paso Robles, de 1-8-1-6, Stanford, Harvard, Wells Fargo. Jeremia was geliefd. Die avond had ik een verantwoordelijkheid jegens hen. Dus begon ik te bellen. Eerst zijn ouders. Hen vertellen dat hun eerstgeborene was overleden, was het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen. Dan zijn broer en zijn kleine broertje. Toen begon ik langs de rij bruidsjonkers. Waarom? Hoe? Wat is er gebeurd? waren de vragen die ik kreeg. En ik had geen antwoorden. Ik weet niet of ik ooit een antwoord zal krijgen dat helemaal goed voelt. De plotselinge dood van een 34-jarige echtgenoot, zoon en broer klopt niet. Uiteindelijk had zijn hart - te groot en te onregelmatig voor zijn eigen bestwil - het gewoon opgegeven. Er is niets dat we hadden kunnen doen. Sindsdien draag ik mijn ring en mijn wonden met evenveel trots. Ik ben zowel echtgenote als weduwe. Op de meeste dagen verstikt de vrouw in mij de weduwe. Als mensen die ik niet ken mijn trouwring complimenteren, zeg ik met gemak en zonder aarzeling: Mijn man, Jeremia, en ik hebben elkaar ontmoet toen we allebei op Stanford University waren, behalve toen hij zei dat ik te burgerlijk en te mager was. Hij was te licht van huid naar mijn smaak. Maar jaren later kwamen we weer bij elkaar en voelden we ons verliefd. Hij werd een beetje bruin en mijn burgerlijke houding was een wending voor hem. Ik lach. We lachen. Ik vertel de waarheid, zelfs als ik een alternatieve realiteit doorgeef waarin het verleden het heden is. Het is tenslotte niet onmogelijk, toch? Het voelt niet alsof er bijna drie jaar zijn verstreken sinds ik zijn sproeten gezicht voor het laatst kuste. Soms voelt het als drie dagen. Tijd is een accordeon, strekken en comprimeren. Hier zijn een paar andere dingen die ik heb geleerd van het navigeren door een ongelooflijk verlies: Het beschermen en vervullen van iemands nalatenschap is een van de moeilijkste maar lonende ervaringen die ik heb gehad. Van het verzenden van aantekeningen met oude foto's naar vrienden tot het beschermen van zijn e-mail, financiën en sociale media tegen mensen met kwade bedoelingen, ik begon Jeremia's nalatenschap vanaf de eerste dag zeer serieus te nemen. Het was alsof ik hem dit beloofde op die dag van 92 graden in augustus voordat we zeiden in ziekte en in gezondheid. Ik heb zijn nalatenschap gedragen als de Olympische fakkel, nooit mijn arm laten verslappen of zakken. En het was niet gemakkelijk, maar het is en blijft een eer. Een rouwtherapeut en een recept zijn geen krukken - het zijn reddingsboeien. Ik zag geen therapeut totdat mijn vruchtbaarheidsdokter het voorstelde. Mijn tweewekelijkse afspraken waren essentieel om me met dezelfde ijver op mezelf en mijn verdriet te concentreren als ik ervoor had gezorgd dat er voor Jeremias gezin werd gezorgd. Ik had het geluk een therapeut te vinden die gespecialiseerd was in rouw en die haar eigen aanzienlijke verlies had doorgemaakt. We ontmoetten elkaar zo vaak of zo weinig als ik aankon. En toen ik het licht niet kon zien, stelde ze medicatie voor - een antidepressivum en een medicijn tegen angst. Ze zei: Je gevoelens van hopeloosheid en of je leven willen beëindigen zijn echt. Ik zal dat niet ontkennen. Maar de depressie geeft je het gevoel dat dat de enige gevoelens zijn. Je hebt hulp nodig om helderder te zien; medicatie zal u helpen om duidelijker te zien. En dat hebben ze. Ik heb nog steeds donkere gevoelens, maar ik kan ook lachen, vreugde en liefde zien. Niemand begrijpt het echt, dus ik verwacht dat ook niet. Ik ben gezegend met een gezin dat begrijpt dat ze het nooit kunnen begrijpen. Mijn ouders kennen de grenzen van hun empathie en weten dat hun geest onmogelijk kan begrijpen wat het is om dit soort verlies te doorstaan. Ik hoefde nooit te schreeuwen dat je het niet begrijpt in een vlaag van woede van de weduwe. Ze stuurden liefde, steun, geld en gebeden toen ik naar Mexico reed om te ontsnappen, toen ik alleen met IVF begon, toen ik een droomhuis kocht omdat het het huis was dat Jeremia en ik hadden gewild. Ze dwongen een glimlach als ze wilden huilen. Ze lieten me met rust, toen ze me stevig wilden vasthouden. Doe jij, wat je vrienden of taille ook zeggen. Soms wou ik dat ik een van die mensen was die zo verdrietig was dat ik niet kon eten. Te verdrietig om te verhuizen. Maar nee. Dat ben ik helemaal niet. Ik eet al mijn gevoelens op. Er is geen dim sum-restaurant in de baai dat ik niet heb geraakt. Instacart vult automatisch mijn bestelling voor het bezorgen van boodschappen in. En ik zou aandelen in Yellowtail rode wijn moeten kopen. Ik ben 26 pond aangekomen. in verdriet en het is niet schattig, maar het is niet ongezond geworden. Dus ik moet het gewoon doen. Vrienden suggereren pilates, zelfactualisatielessen en boeken waarvan mijn vriendin zei dat ze haar echt hielpen. Mensen bedoelen het goed, maar het is niet mijn ding. Een kom ramen, een pond of twee verse krabbenpoten, een met koffie ingewreven lamsrack, dat zijn mijn dingen. Ik hoop dat God begrijpt dat ik een pauze nodig had. Ik ben altijd een christen op de derde bank geweest. Mijn hele leven, de eredienst van 8 uur 's ochtends vulde altijd mijn ziel en mijn geest, hield me geaard als het leven gek werd. Maar Jezus en ik zijn op dit moment op de vlucht, en ik bid om zijn begrip. Ik hoop dat hij begrijpt dat ik het moeilijk vind om te begrijpen hoe hij een man zo mooi en perfect als Jeremia kon maken, hoe hij een plan zo duidelijk kon maken als ons huwelijk, om ze allebei in één nacht weg te nemen. Ik begrijp het niet. Ik heb geprobeerd naar de kerk te gaan sinds Jeremia's overlijden, maar ik barstte in tranen uit, bijna op walvissen, toen ik Precious Lord of Farther Along hoorde. Ik bid dat God geduld met me heeft. Ik wil geen leven na verlies. Nog niet. Noem me nukkig of koppig, of misschien ben ik Jennifer Hudson in de beroemde I'm not go scene from Droomvrouwen , maar ik ben niet klaar om verder te gaan. En dat vind ik prima. Niemand anders hoeft dat te zijn. Mensen vragen me de hele tijd of ik terug ga naar mijn geboorteplaats L.A. of ze vragen me waarom ik nog steeds in de baai ben. Ik ben in de Bay Area omdat het mijn thuis is, het is ons thuis. Ik voel me hier dicht bij Jeremia. Hier hebben we ons leven opgebouwd. Ik zie hem op zoveel plaatsen, op zoveel hoeken, in restaurants, in buurten, in bars, op basketbalvelden, op straten waar we vroeger liepen, op BART-haltes die we vaak bezochten, in parken waar we kusten, in appartementen waar we deed beloften en potten chili, in Ubers en Munis en arena's en taqueria's en achterklepjes en boerenmarkten, met vrienden die familie werden en vervolgens erfenishouders werden. Ik ben hier omdat we hier waren omdat hij hier is. Van Lake Merritt tot North Beach, de boerderij tot de Fillmore, dit zal altijd de hoofdstad zijn van de staat Jeremiah & Amy. Amy Elisa Jackson is de Editorial Director voor Glassdoor. De inwoner van Los Angeles is 35 jaar oud en hoopt in 2019 samen met haar man Jeremiah te bevallen van haar eerste kind.
De speler laden...
De speler laden...
