Kyle Robinson (onderste rij, links) en Brandon Cournay (bovenste rij, vierde van rechts) met hun Juilliard-klasse
Brandon Cournay en Kyle Robinson lijken veel op elkaar. Ze groeiden allebei op in kleine steden, verhuisden naar NYC om naar The Juilliard School te gaan, ontvingen hun BFA's in Dance in 2009 en hadden een zeer succesvolle danscarrière. Ze leerden ook allebei al vroeg dat het zijn van een mannelijke danser veel stereotypen met zich meebrengt.
Brandon is homo. Kyle is hetero. Ook al heeft dat verschil de manier waarop ze dansen niet veranderd, het heeft hun leven als dansers wel beïnvloed. Hun verhalen vertegenwoordigen niet elke homo of hetero mannelijke danseres, maar ze zijn echt. En Brandon en Kyle spraken af om ze mee te delen DS
'Ik ben homo' - Brandon Cournay
Brandon voor KEIGWIN + COMPANY (Matt Murphy)
Zodra ik mijn eerste paar Capezio jazz-sneakers kocht, was ik verslaafd aan dans. Ik was 10 jaar oud en ik zou mijn dansschoenen naar school dragen in plaats van tennisschoenen. Ja, ik was best een raar kind, maar ik had iets gevonden om elke dag naar uit te kijken.
School was vreselijk voor mij. Ik werd constant in kluisjes geduwd, en kinderen noemden me 'homo' alleen maar omdat ik een danseres was. Ik voelde me erg alleen. Maar ik heb nooit geprobeerd mezelf te verdedigen, en ik vertelde niemand over het pesten - zelfs mijn ouders niet. Ik werd zo vaak homo genoemd dat ik me begon af te vragen: 'Ben ik homo?' toen ik nog te jong was om te begrijpen wat dat eigenlijk betekende. Ik kende niemand in het kleine stadje Walled Lake, MI, die homo was en me had kunnen vertellen dat het oké was.
Elke dag om vier uur vond ik troost in de dansles. Ik had het geluk om met veel jongens naar een studio te gaan. Het was onuitgesproken, maar we wisten dat we allemaal hetzelfde meemaakten op school, en dat bond ons.
De laatste drie jaar van de middelbare school had ik een vriendin. Het is moeilijk uit te leggen: terugkijkend wist ik op dat moment dat ik homo was. Maar op dat moment wist ik het niet. Ik was te bang en te beschaamd om het te erkennen, zelfs voor mezelf.
Mijn vriendin en ik waren nog aan het daten toen ik ging studeren aan The Juilliard School in NYC. Plots ontmoette ik mensen van mijn leeftijd en ouder die openlijk homo waren en er helemaal cool mee. Maar ik was mijn hele eerste jaar in de war. Ik was constant bang dat ik niet eerlijk genoeg handelde. Ik werd gek en dacht: wat moet ik doen? Wat is dit gevoel?
Brandon, met zijn zus, in zijn eerste danskostuum
Ik brak door toen ik de zomer na mijn eerste jaar terugging naar Michigan. Ik gedroeg me thuis als een ander persoon dan op school, en ik begreep eindelijk waarom. Ik realiseerde me en accepteerde wie ik was - een homoseksuele man. Ik voelde me als een nieuw persoon en begon opnieuw toen ik 19 was. In zekere zin was het beangstigend.
Ik ben nooit officieel uit de kast gekomen voor mijn familie of vrienden. Er was geen grote aankondiging - ik stopte gewoon met het verbergen ervan. Toen ik er met mijn moeder over sprak, zei ze gewoon: 'Ik hou van je. Je bent geweldig.' Tot op de dag van vandaag ben ik nog steeds niet uit de kast gekomen voor mijn uitgebreide familie. Ik heb het gevoel dat ik dat niet hoef te doen. Ik weet dat ze het weten, maar ik wil niet dat het hun perceptie van mij definieert.
Na mijn studie bleef ik in New York om auditie te doen voor rollen in zowel commerciële dans als concertdans. Ik trad op in het Radio City Christmas Spectacular en deed wat optredens met Mark Morris. Toen Larry Keigwin - die had gechoreografeerd Ren weg in mijn klas tijdens mijn laatste jaar - per e-mail om te zeggen dat het met zijn bedrijf ging Ren weg opnieuw en hij had extra dansers nodig. Ik nam de baan aan en het volgende seizoen trad ik officieel toe tot KEIGWIN + COMPANY. Larry's werk breidt uit wat het betekent om een mannelijke danser te zijn. Bijvoorbeeld, Matras Suite kenmerkt een driehoeksverhouding tussen drie mannen. Dit bedrijf voelt als thuis. Deze dansers zijn mijn familie.
Als geheel is de dansgemeenschap in NYC een open gemeenschap. Maar dat betekent niet dat ik niet worstel met de stereotypen die horen bij het zijn van een homoseksuele mannelijke danser. Er is een idee dat we allemaal promiscue en flamboyant zijn. Zeker, sommige mannen gedragen zich zo, maar niet allemaal.
Brandon met zijn ouders bij zijn afstuderen in Juilliard
Als ik terug naar huis ga, in Michigan, ben ik me nog steeds bewust van hoe ik me kleed en hoe ik me gedraag. Ik draag geen skinny jeans naar het winkelcentrum. Ik doe liever een sweatshirt en 'mama-jeans' aan om te voorkomen dat ik uitscheld wordt. In augustus kwam ik iemand van de middelbare school tegen in mijn geboorteplaats. Ik zei hoe gaat het?' en hij zei: 'Wat is er, homo?' Dat doet nog steeds pijn.
Gelukkig zijn zulke ervaringen tegenwoordig zeldzaam. Een van mijn beste vrienden, die hetero is, heeft me net bezocht voor mijn verjaardag, en volgende week ga ik naar de bruiloft van een andere vriend - mijn eerste homohuwelijk. Mijn zus is onlangs een serieuze relatie begonnen, wat leidde tot een gesprek tussen mijn moeder en mij. Ze vroeg: 'Waarom praat je nooit met me over je relaties?' Ik had zoiets van: 'Ik dacht niet dat je het wilde weten!' Ze verraste me. Als ik de juiste persoon ontmoet, breng ik hem naar huis om mijn ouders te ontmoeten.
Over het algemeen denk ik niet dat homoseksualiteit mij professioneel of negatief heeft beïnvloed. Homo of hetero, we zijn allemaal maar dansers.
'Ik ben hetero' - Kyle Robinson
Kyle Robinson (Tyler Golden / Oxygen Media)
Ik hield van acteren als kind, vooral van muziektheater, dus toen ik 10 was, stelde mijn moeder voor om met mijn zus mee te gaan naar de dansstudio. Mijn vader had graag gezien dat ik bij honkbal en voetbal bleef. Maar zodra ik mijn eerste dansles volgde, werd sport secundair. Het duurde ongeveer een jaar voordat mijn vader mijn dansen echt begon te begrijpen en te accepteren. Tegen de tijd dat ik helemaal stopte met sporten om me op dans te concentreren, waren mijn ouders mijn grootste fans geworden.
Als iemand het me op school moeilijk maakte als danser, dan had ik manieren om ermee om te gaan. Als iemand me 'homo' of 'fee' noemde, zou ik zeggen: 'Is het homo dat ik na schooltijd met veel hete meiden omga?' Dat zou ze de mond snoeren.
Ik had mijn eerste vriendin toen ik 14 was - een danseres in mijn studio. Maar ik had nooit echt over mijn seksualiteit nagedacht. Mijn geboorteplaats, Duxbury, MA, was conservatief. Dat soort dingen werd gewoon niet besproken.
Pas toen ik aan de universiteit begon aan The Juilliard School, dacht ik echt na over wat het betekende om homo of hetero te zijn. Ik voelde me omringd door homomannen. Ik denk dat ik een van de twee heteromannen in mijn klas was en een van de vijf in de divisie. Ik had plotseling vrienden die hun seksualiteit in twijfel trokken of voor het eerst uit de kast kwamen.
Kyle (derde van links) met zijn gezin
Het voelde alsof er een groot homofeest was waarvoor ik niet was uitgenodigd. Ik vroeg me zelfs af: 'Ben ik homo omdat ik dans? Of omdat ik kan toegeven dat hij er goed uitziet? ' Het duurde niet lang voordat ik me realiseerde dat, hoewel ik van mijn mannelijke vrienden hield, ik niet op een romantische manier in hen geïnteresseerd was. In het begin voelde ik me ongemakkelijk om me om te kleden voor homo's in de kleedkamer. Maar toen ik eenmaal de mensen leerde kennen met wie ik danste, was er zoveel wederzijds respect dat het geen probleem was. Ze wisten dat ik hetero was, en we zouden geen grote deal maken met elkaars seksualiteit.
Ik realiseerde me hoe ver ik zou komen toen een paar vrienden van huis me bezochten in NYC. Ik bracht ze naar een feest met al mijn dansvrienden. In de lift waarschuwde ik ze: 'Wat er ook gebeurt, zeg nooit iets als‘ homo ’of‘ fee ’op dit feest. '' We stapten uit de lift en de eerste persoon die we zagen was een van mijn homovrienden - deze lange, prachtige zwarte man - die een tiara droeg en naar me toe rende terwijl hij schreeuwde: 'Kyyyle!' Mijn vrienden van huis waren in shock. Maar ik vond het geweldig hoe vrije mensen bij Juilliard waren. Ik ben blij dat ze niet de behoefte voelden om het te verbergen of zich er schuldig over te voelen.
Toch merkte ik dat ik op school rondhing met acteurs in plaats van dansers. Er waren meer heteromannen in die major, en we zouden naar sport kijken en samen meisjes ontmoeten. Ik denk niet dat ik me precies realiseerde wat ik aan het doen was, maar er waren zeker momenten dat ik mijn uiterste best deed om te 'bewijzen' dat ik hetero was. De bijwerking was dat ik een beetje promiscue was met de dames.
Kyle (tweede van links) bij de LA-première van West Side Story
Sinds mijn afstuderen heb ik gedanst bij Aszure & Artists en Lar Lubovitch Dance Company, gereisd met de eerste nationale tour van West Side Story en speelde in de realityshow 'All the Right Moves' met Shaping Sound. Ik heb gezien hoe snel mensen professionele dansers beoordelen. Ik krijg de hele tijd te horen dat ik meer op een hockeyspeler dan op een danser lijk, wat mensen ervan weerhoudt automatisch aan te nemen dat ik homo ben. Maar nadat ik mensen heb verteld wat ik doe voor de kost, zullen ze vragen: 'Ben je homo of hetero?' Tegenwoordig doet het mijn gevoelens geen pijn.
Tijdens het filmen van 'ATRM' hadden we twee heteromannen (Teddy Forance en ik) en twee homoseksuele mannen (Travis Wall en Nick Lazzarini) die in één huis woonden, en de producers lieten ons eindeloos over seksualiteit praten. Ik ben er vrij nuchter over, maar ik moet toegeven dat ik er voortdurend over sprak dat ik me een beetje ongemakkelijk voelde - vooral omdat het echt geen probleem voor ons was. Ik vond het heerlijk om bij die jongens te wonen. Ja, Nick vond het leuk om een beetje dartel met me te doen, hij heeft zeker een of twee keer mijn kont gepakt. Maar een stevige stoot op de arm weerhoudt hem er meestal van om het nog een keer te doen. Ik weet dat hij het op een speelse manier doet. En eerlijk gezegd vind ik het vleiend dat hij zoveel tijd besteedt aan het op mijn pad brengen van bewondering.
Mijn advies voor elke jongen die van dansen houdt, of hij nu homo of hetero is, is om zijn passie te volgen. En laat zeker niet andere mensen op je parade regenen.