Gisteravond werd eigenlijk de hele danswereld opgewonden en vertrok naar het Ailey Citigroup Theatre in NYC voor de 60e (!) Dance Magazine Awards. Hoe vierden de DMA's de grote 6-0? Door niet minder dan ZES ongelooflijke artiesten te eren: Brenda Bufalino, Tony Waag, Larissa Saveliev, Wayne McGregor, Luigi en Misty Copeland. Hier zijn de hoogtepunten van een avond die eigenlijk was alle hoogtepunten.
1. We hebben drie van de zes winnaars zien optreden. Tapiconen Bufalino en Waag deden een beetje soft-shoeing (en, in het geval van Waag, zingend!) Samen met dansers Felipe Galganni en Lynn Schwab in een fragment uit All Blues / Tacit / Latin , een stuk oorspronkelijk gemaakt voor het American Tap Dance Orchestra. Ende enige echte Copelandwas adembenemend Aanraken , een belachelijk sexy ballet gechoreografeerd door collega-danseres Marcelo Gomes van het American Ballet Theatre. De kans is groot dat, zelfs als je het stuk niet live hebt gezien, je het weet door ongelooflijke foto's zoals deze:
Heilige benen, Misty. (foto door Liza Voll)
2. Er was een wereldpremière. Gomes was gisteravond eigenlijk een ere-winnaar. We zagen niet alleen de zijne Aanraken , maar ook een gloednieuw Gomes-ballet, De dood van Ophelia , met in de hoofdrol ABTers Sarah Lane en Sterling Baca. Gemaakt als eerbetoon aan Saveliev, het was zacht, dromerig melancholisch.
3. We werden er nogmaals aan herinnerd waarom we geobsedeerd zijn door Wayne McGregor. Akua Noni Parker en Jeroboam Bozeman van Alvin Ailey American Dance Theatre schoten door een fragment uit McGregor's elektrische Chroma (Je kunt The Royal Ballet hetzelfde fragment zien uitvoeren hier - en geloof me, dat zou je moeten doen.) Er gaat echt niets boven zijn kronkelende, gekke, wilde choreografie. Hoewel McGregor er niet persoonlijk bij kon zijn om zijn onderscheiding in ontvangst te nemen, toonde zijn stralende dankwoord - een welsprekend eerbetoon aan al zijn medewerkers en een oproep tot ondersteuning van jonge kunstenaars - de krachtige geest achter de magie.
McGregor repeteert Chroma bij Ailey (foto Andrea Mohin / New York Times
4. Het hele publiek deed hetLuigi's klassieke warming-up De man zelf herstelt van een operatie en kon de ceremonie helaas niet houden. Maar protégé Francis Roach, die namens Luigi accepteerde, kreeg het met dansers gevulde publiek overeind om de eerste paar bekende stappen van de Luigi-warming-up te doen - het perfecte eerbetoon aan de jazzlegende.
Luigi in zijn beste jaren, achter de Falcon Studios in Hollywood (foto door Edith Jane)
5. Raven Wilkinson maakte iedereen aan het huilen. De geweldige Wilkinson, die de prijs van Copeland uitreikte, was de enige Afro-Amerikaanse danseres die optrad met de Ballets Russes en is een mentor van Copeland geworden. Ze citeerde Eleanor Roosevelt - 'De toekomst is van degenen die in de schoonheid van hun dromen geloven' - en prees niet alleen de schoonheid van Copelands voortreffelijke dansen, maar ook de schoonheid van haar droom van een kleurenblinde balletwereld.