Elk beeld van het NYC Dance Project voelt als een glimp van iets groters: een dans die zich afspeelt achter een gordijn, op een privémoment. Neem bijvoorbeeld een van de foto's van Les Ballets Jazz de Montréal danseres Céline Cassone, een indrukwekkend shot van haar op pointe in passé, met haar vurig rode haar dat over haar gezicht naar boven zwaait. Of het beeld van Misty Copeland dat zowel haar ongelooflijke kracht als haar onuitsprekelijke gratie perfect weergeeft. De fotografen van NYC Dance Project hebben krachtige foto's gemaakt van tientallen beroemde onderwerpen. Maar wat inspireert hun iconische beelden? En hoe maak je zulke verbluffende foto's?
Voormalig danseres Deborah Ory en haar man, Ken Browar, kennen het geheim. Het stel startte het NYC Dance Project met als doel unieke portretten te maken van leden van de dansgemeenschap. Hun fotografische samenwerking is sindsdien viraal gegaan, eerst als een blog en Instagram-account, en nu als een nieuw boek, The Art of Movement, dat vorige maand uitkwam. Maar het is de danservaring van Ory die hun dynamische, dromerige foto's onderscheidt die elke danser graag door haar gunstige oog wil zien. Het project beslaat meer dan drie jaar en de indrukwekkende selectie van onderwerpen omvat meer dan 100 professionele dansers van American Ballet Theatre, New York City Ballet, Martha Graham Dance Company, Alvin Ailey American Dance Theatre, Royal Danish Ballet, The Royal Ballet en vele anderen. meer.
Geworteld in modern
Ory begon als kind balletlessen te volgen in Ann Arbor, MI, maar was niet van plan danseres te worden - totdat ze de Martha Graham Dance Company als tiener zag optreden. 'De tranen stroomden over mijn wangen', zegt ze. 'Ik dacht dat het het meest ontroerende en mooiste was dat ik ooit had gezien.' Voormalig Martha Graham-directeur Peter Sparling leidde het dansprogramma op dat moment aan de Universiteit van Michigan, en hij stond Ory toe om lessen te volgen bij de dans majors terwijl ze nog op de middelbare school zat. Ze bleef bij hem studeren en behaalde uiteindelijk haar bachelordiploma in dans aan de Universiteit van Michigan. Tijdens haar studie bracht ze een jaar door op de London Contemporary Dance School en volgde ze zomer intensives bij Twyla Tharp en bij de Limón Dance Company.
Een nieuwe passie is geboren
Tijdens haar studie bij Sparling op de universiteit liep Ory een blessure op voor het voorjaarssemester van haar eerste jaar. Een paar dagen voordat de lessen begonnen, zag ze een gloednieuwe camera op de keukentafel van haar ouders staan. 'Ik wist zodra ik het zag dat ik foto's wilde maken', zegt ze. 'Nadat ik me had ingeschreven voor een fotografiecursus, fotografeerde ik alle repetities en uitvoeringen die ik in dat semester had moeten zijn terwijl ik geblesseerd was.' Sparling was een voorstander van Ory's fotografiewerk en was een van haar allereerste onderwerpen.
Les Ballets Jazz de Montréal danseres Céline Cassone (met dank aan NYC Dance Project)
Toen het tijd werd om auditie te doen voor professionele bedrijven, voelde Ory zich geïntimideerd. 'Vrienden kwamen terug met verhalen van honderden dansers die in de rij stonden voor een paar openingen in een gezelschap', zegt ze. Ze geeft toe dat haar eigen mening over het soort gezelschap waarmee ze wilde dansen misschien ook in de weg stond. 'Ik heb er nu spijt van dat ik het niet heb geprobeerd', zegt ze.
Na zijn studie verhuisde Ory naar NYC en volgde een eenjarige cursus aan het International Center of Photography. “Fotografie leren is heel anders dan dansen - er is geen 'juiste' manier om een foto te maken alsof er een 'juiste' vorm is in danstechniek ', zegt ze. Ze moest echter nog veel leren. Fotografie was toen niet digitaal, dus studeerde ze hoe ze film kon ontwikkelen en foto's kon afdrukken, naast het beheersen van de kunst van het licht.
Net als bij dans waren er obstakels. De meeste fotografen scherpen hun vak als fotoassistent aan. 'Dat was moeilijk voor mij, als kleine vrouw', zegt ze. 'Assistenten moeten zware verlichtingsapparatuur dragen, dus de meeste fotografen geven de voorkeur aan mannelijke assistenten.' Ze kwam terecht bij tijdschriften als House & Garden en Mirabella als fotoredacteur, waar ze fotografie vanuit een ander perspectief kon bekijken. “Ik heb andere aspecten van het bedrijf geleerd. Kleding stylen, fotoshoots produceren, locaties zoeken, casten, budgetten maken en nog veel meer - dit alles is voor mij nu van onschatbare waarde geweest met NYC Dance Project. '
Een bedrijf bloeit
Jaren nadat Ory en modefotograaf Browar waren getrouwd, besloten ze dat ze samen aan een fotografieproject wilden werken. Tegelijkertijd begonnen hun dochters lessen te volgen aan de Jacqueline Kennedy Onassis School in het American Ballet Theatre. 'Ik zat buiten de klas en hoorde de docenten de combinaties geven en luisterde naar de bekende muziek', zegt Ory. 'Mijn spieren trilden en ik realiseerde me hoeveel ik het dansen miste. Ik wilde een manier om het terug in mijn leven te krijgen. '
Het kritieke moment kwam toen Ory's dochter, Sarah, wilde dat haar slaapkamer opnieuw werd ingericht voor haar 12e verjaardag. 'Ze vroeg om balletfoto's van haar favoriete dansers, de huidige sterren van ABT', herinnert Ory zich. Maar Ory was verrast dat het moeilijk was om veel foto's van deze beroemde dansers te vinden. Haar man stelde voor om ze gewoon zelf neer te schieten. De eerste danseres die het ermee eens was, was Daniil Simkin. Hij plaatste de afbeeldingen op zijn populaire social media-pagina's, en dat leidde tot samenwerking met andere topdansers en choreografen in de industrie.
Gillian Murphy van het American Ballet Theatre (met dank aan NYC Dance Project)
Ory crediteert haar dansachtergrond volledig door haar een betere dansfotograaf te maken. 'Het gevoel voor timing dat je hebt nadat je een danseres bent geweest, is erg nuttig', zegt ze. 'Als ik werk, voel ik me een choreograaf die niet alleen probeert om een indrukwekkende pose te krijgen, maar ook om beweging te creëren in een stilstaand beeld.'
Ory's verhaal is rond. De Martha Graham Dance Company bracht haar als tiener tot tranen van inspiratie, en nu zijn haar dansers enkele van haar grootste supporters en meest enthousiaste onderwerpen. Onlangs wees de artistiek directeur van MGDC, Janet Eilber, aan Ory hoe gelukkig ze is om te werken met zulke ongelooflijke dansers van over de hele wereld. 'Ik ben het met haar eens', zegt Ory. 'Het is onwaarschijnlijk dat ik als danser deze ervaringen zou hebben gehad.'