De problemen begonnen toen ik 21 was, zwanger van mijn tweede kind en werkte als pokerdealer in Atlantic City. Ik zat aan mijn pokertafel en begon me duizelig en licht in het hoofd te voelen. Ik dacht dat het door de zwangerschap kwam of door de sigarettenrook in de lucht. Ik ging naar de casinoverpleegster, die me onderzocht en me vertelde dat mijn bloeddruk hoog was - 154/98. Dat was de eerste keer dat iemand ooit iets over mijn bloeddruk had gezegd. De verpleegster adviseerde me om meteen naar de eerste hulp te gaan, wat ik deed. Daar vertelde een arts me dat ik door zwangerschap veroorzaakte hypertensie had. Hij gaf me geen medicijnen, maar hij schreef wel bedrust voor en zei dat ik het rustig aan moest doen. Hoewel ik zijn instructies opvolgde, nam ik het niet echt serieus. Hypertensie? Wat was dat?
Ik kende niemand met de aandoening en ik had geen idee wat het met mijn lichaam kon doen. Afgezien van die duizeligheid, voelde ik me prima. Ik dacht gewoon dat dit hypertensie gedoe zou verdwijnen nadat ik de baby had gekregen.
Maar dat deed het niet. Ongeveer zes maanden nadat ik mijn zoon had gekregen, was ik op een avond aan het werk, aan mijn tafel aan het wachten tot iemand ging zitten om te spelen, toen ik vlekken en zwaailichten voor me begon te zien. Ik dacht dat het misschien de hoge bloeddruk was waar de verpleegster het over had. Toen ik deze keer naar de verpleegster ging, was mijn druk 200/120. Ze stuurde me naar huis en zei dat ik niet meer naar mijn werk moest komen zonder een doktersbriefje dat ik medicijnen gebruikte - ik was nu een verplichting. Wat als ik daar op de casinovloer was flauwgevallen of iets ergers? Toen begon ik mijn toestand een beetje serieuzer te nemen.
En het was echt tijd voor mij om op te letten. Ik was een alleenstaande moeder van twee kinderen, te zwaar - 220 pond op 1.80m - en at niet goed. Omdat ik nachten werkte, sliep ik de hele dag en at ik de hele nacht. Ik was niet aan het sporten en mijn baan kon soms stressvol zijn, met dronken mensen die me de schuld gaven wanneer ze verloren. Dit alles heeft waarschijnlijk bijgedragen aan mijn hypertensie. De speler laden...
Mijn dokter gaf me hoge doseringen medicijnen, maar mijn bloeddruk daalde zelden onder 154/98. Mijn dokter kwam nooit naar buiten en zei dat mijn druk vooral hoog was vanwege het gewicht, maar ze benadrukte wel dat afvallen zou helpen. En ze zei dat ik moest stoppen met roken. Ik had een pakje per dag. Ik kreeg ook te horen dat als ik mijn bloeddruk niet onder controle kreeg, ik het risico liep een beroerte te krijgen.
Zelfs met die waarschuwingen was het pas toen ik een paar jaar later op de IC belandde - niet door een beroerte, maar omdat een onverwachte allergische reactie op een van mijn medicijnen ervoor zorgde dat mijn gezicht en lippen zo opzwellen slecht dachten de dokters dat mijn tong ook zou opzwellen. Gelukkig herstelde ik, maar de episode deed me beseffen dat hypertensie mijn leven bedreigde. Tot overmaat van ramp werd ik nog steeds van mijn werk naar huis gestuurd, dus nu had de toestand invloed op mijn levensonderhoud.
Op dit punt was ik tot 236 pond en ik had er genoeg van. Ik ging naar een voedingsdeskundige en een diëtist. Ik bezuinigde op natrium, waar ik me in het verleden nooit zorgen over had gemaakt. Ik was een lunch-vleespersoon - ik stond erom bekend drie, vier, vijf broodjes per week te eten. Maar daar moest ik mee stoppen, en ik stopte met het eten van soep uit blik. Toen begon ik te sporten. Van cardiotrainingen ging mijn hart te snel kloppen, dus begon ik drie keer per week thuis Pilates en yogatapes te doen en liep ik een paar keer per week twee mijl. Ik was altijd een opvliegend persoon geweest, dus ik volgde ook een cursus stressmanagement en leerde over meditatie, ademhalingstechnieken en zingen. Nog een grote verandering: ik ben gestopt met roken. Uiteindelijk verloor ik 50 pond in zeven maanden, en mijn druk daalde aanzienlijk tot 128/89. Mijn dokter was dolblij en verlaagde mijn medicijnen.
Na 17 jaar stopte ik ook als pokerdealer. Ik hoef mijn nachten niet meer in stressvolle casino's door te brengen. Ik zit op school en run een kleine uitgeverij met mijn man van een jaar, Michael, die auteur is.
Vandaag, op 36-jarige leeftijd, handhaaf ik een behoorlijke bloeddruk en probeer ik nog eens 15 pond te verliezen. Mijn mentale, fysieke en algehele gezondheid lijkt op een absoluut hoogtepunt te zijn en ik vind het geweldig. Ik weet niet of ik helemaal van mijn medicijnen af kan komen; misschien was dat mogelijk geweest als ik op mijn twintigste was begonnen met het agressief bestrijden van hypertensie. Maar ik ben me nu scherp bewust van mijn toestand en besef dat het niet voor niets de stille moordenaar wordt genoemd. Ik wist dat ik mijn lichaam moest helpen om met deze ziekte om te gaan, zowel voor mijn twee jongens als voor mezelf. Ik kon niet gewoon achterover leunen en toelaten dat hypertensie me van hen weghaalde. Ik moest vechten! Nu heb ik hypertensie; hypertensie drijft me niet.
