Hoewel de enige manier waarop u een land echt kunt ervaren, is door er naartoe te gaan, kan lezen over ervaringen van anderen uw reizen inspireren. Er zijn veel bedrijven in Japan die dansers uit de VS rekruteren voor lange en korte termijn opdrachten. Om te weten of het iets is dat u interesseert, doet u onderzoek en praat u met zoveel mogelijk mensen die in Japan hebben gewoond en gewerkt. Hier is een korte geschiedenis van dans in het Land van de Rijzende Zon, gevolgd door momentopnames van de hiphop- en muziektheaterscènes, om je op weg te helpen.
Dans in Japan: A History
De Japanse samenleving staat bekend om haar strikte code van sociale orde en gehoorzaamheid. Het is een 2000 jaar oude beschaving, die een opwindende mix biedt van oud en nieuw. Ongeveer 127 miljoen mensen noemen Japan hun thuis, en een van de motto's van het land is 'leven om te werken'. Toch genieten Japanners van de kans om te ontsnappen in de wereld van entertainment en erkennen ze de voordelen van schone kunsten en worden zowel hedendaagse westerse en Japanse producties als traditionele theaterstijlen zoals noh, kabuki en bunraku aangemoedigd.
Tussen 1895 en 1905, toen Japan zijn deuren begon te openen voor industriële invloeden uit het Westen, zoals de stoommachine en de bliksemafleider, begonnen de Japanners kennis te nemen van de westerse cultuur, van kleding tot muziek tot stijldansen. In de jaren zestig bloeide de Japanse economie. Tegelijkertijd begon entertainment in westerse stijl - cabarets, jazzmuziek en revues - op te komen. Uiteindelijk werden in Japan grote toneelproducties geproduceerd, namelijk musicals (die boventiteling zijn, wat betekent dat de vertalingen op een scherm boven de acteurs worden geprojecteerd). Haar was een van de eerste musicals die daar optraden.
Star-behandeling
Theaterartiesten worden in veel delen van Japan vaak als beroemdheden behandeld, en zelfs als je 'derde meisje van links' bent in een ensemble, zullen tientallen fans waarschijnlijk om een handtekening en foto vragen bij de podiumdeur. Wanneer het Japanse publiek een ster aanbidt, helpen de genieën van het land op het gebied van zakelijke merchandising het publiek om zijn waardering te tonen. All-female theatergroepen hebben bijvoorbeeld zo'n grote aanhang dat er speciale jassen kunnen worden gekocht met de naam van elke ster erop geborduurd.
Fans verzamelen zich op de stoep buiten het theater en wachten geduldig in twee geordende rijen op georganiseerde meet-and-greets. Een ambtenaar, in dienst van het theater, vertelt hen aan welke kant van de straat de auto met chauffeur zal stoppen. Als de tijd daar is, knielt de eerste lijn zodat de fans erachter een beter zicht krijgen. De ster loopt gracieus langs de menigte, en na hevig geknikt te hebben, zwaait ze voor het laatst tot ziens. De fanclub verspreidt zich vrolijk als de volgende groep, aan de overkant van de weg, opstaat en het proces herhaalt.
Japan heeft ook popscholen die zijn ontworpen om popsterren te maken en hun carrière te helpen lanceren. Net als mini-muziekfabrieken bieden deze scholen cursussen aan in zang, dans, de ins en outs van het opnemen, het promoten en stylen van knowhow.
Muziektheater in Tokio, The Experiences of Two Dancers
Anthony Harkin is een professionele acteur en muziektheaterartiest. Hij was onlangs in Tokio en speelde de rol van Bobby in de tourende cast van Cabaret Het was zijn eerste keer in Japan. 'Vrienden vertelden me dat de grootte van de stad me zou wegblazen', zegt hij. 'Ze hadden gelijk. Je kunt je niet voorstellen hoe enorm het is, en wat me het meest verbaasde, was hoe schoon het was, hoe efficiënt het lijkt te werken. '
Hoewel Anthony geen Japans sprak, denkt hij niet dat de taalbarrière hem hinderde om het echte Japan te leren kennen. Elke dag maakte hij excursies buiten de gebaande paden en adviseert andere dansers om even onbevreesd te zijn. 'Tokio is een erg veilige stad', legt hij uit. “Het belangrijkste wat je moet doen, is jezelf erin werpen. Op die manier ontmoet je een hele reeks mensen die je allemaal een ander perspectief bieden. '
Anthony zegt dat optreden voor een Japans publiek anders was dan het Amerikaanse publiek. 'De hele show was boventiteling, maar dat betekende dat het publiek veel van de visuele grappen miste, wat jammer was', legt hij uit. “Ze waren echter erg enthousiast over de dansnummers. Het publiek werd gek van de beweging en choreografie. Ze waren zo dankbaar. '
Julia Tobey , die in 2001 afstudeerde aan de University of Northern Colorado met een bachelor in muziek in stemuitvoering en een minor in theater, heeft drie langlopende prestatiecontracten met Disney Entertainment, waaronder een periode van negen maanden bij Tokyo Disney.
In tegenstelling tot Anthony was Julia af en toe twee jaar in Japan en was in staat om de taal binnen een paar maanden te leren, waarbij ze bekwaam werd in katakana en hiragana (twee vormen van schrijven) plus Japanse conversatie. Ze zegt dat mensen alleen al proberen te communiceren in het Japans laten zien dat je bereid bent alles te ervaren wat Japan te bieden heeft, inclusief vriendschap. 'Het Japanse volk is vriendelijk en geboeid door de details van het leven van een gaijin (buitenlander).'
Julia vond sommige dingen over het Japanse leven frustrerend. 'Vrouwen worden heel anders behandeld dan wat ik in de VS heb meegemaakt, niet zo goed als gelijken, dus dat was moeilijk', legt ze uit. 'Ook vond ik het moeilijk om met Japanse werkgever [s] te onderhandelen, omdat ze niet gewend zijn om [contracten] snel te wijzigen.'
Deze frustraties hebben haar er niet van weerhouden terug te keren naar Japan. Haar advies aan nieuwkomers is: “Ga! Wees geduldig. Wees respectvol en geniet: maak gebruik van elke kans om te reizen en de cultuur te ervaren. Ga naar een kabuki-optreden, zie een Sumo-wedstrijd. Wees moedig met het eten. Probeer elk ding drie keer en beslis dan of je het leuk vindt of niet. '