In mei 2004, toen ik 22 was, kreeg ik een Fulbright Scholarship om klassiek ballet en de Russische pedagogische benadering van choreografie te studeren in St. Petersburg, Rusland. Fulbright-beurzen worden gegeven aan personen die onderzoek of praktische studies over een bepaald onderwerp nastreven. Hoe dat werk wordt uitgevoerd, is de verantwoordelijkheid van elke begunstigde. In de loop van 10 maanden trainde ik bij Mussorgsky Ballet (voorheen Maly Ballet), het St. Petersburg Conservatorium, het Choreographic Miniatures Ballet Theatre (opgericht door L. Yakobson) en Kannon Dance. Mijn opleiding varieerde van privélessen van twee uur met balletmeesteressen tot groepslessen met solisten en corps de balletdansers van verschillende gezelschappen. Ik trainde zeven dagen per week, gemiddeld vier uur per dag, maar bij het repeteren van mijn choreografie bracht ik acht uur per dag door in de studio. Ik heb de meeste tijd besteed aan choreografie en enscenering Antigone , mijn eerste volledige ballet, dat ik sindsdien heb opgezet voor mijn eigen gezelschap, The Rebecca Davis Dance Company, in Philadelphia.
Trainen met Russische ballerina's
Bij Mussorgsky Ballet begon de techniekles om 10.30 uur en duurde 45 minuten. Ik was eraan gewend dat lessen twee keer zo lang waren, en ik vroeg me af hoe ik mijn kracht en uithoudingsvermogen in slechts 45 minuten kon vergroten. Deze angsten werden echter snel weggenomen. Hoewel Barre in slechts 20 minuten klaar was, was de fysieke impact net zo sterk, zo niet sterker, dan in welke Amerikaanse les dan ook die ik had gevolgd - de balletmeesters besteden geen tijd tussen de oefeningen door. Combinaties worden vlot gecommuniceerd en de pianist begint onmiddellijk te spelen, soms zelfs voordat de balletmeester zegt: 'En!' (of 'ee' in het Russisch). Er worden geen persoonlijke correcties gegeven en groepscorrecties zijn zeldzaam. Aan het einde was ik buiten adem, net als alle andere ballerina's.
Vrienden maken ... Langzaam
Het grootste deel van mijn tijd dacht ik na over adagio- en allegro-combinaties, maar het lukte me wel om vriendschap te sluiten met Russische balletdansers. In het begin waren de meeste dansers te verlegen of bang om een gesprek met de buitenlander aan te knopen, maar naarmate mijn kennis van de Russische taal verbeterde, begonnen we te converseren. Ik ontdekte al snel hun stereotypen over Amerikaanse dansers. Een daarvan was bijzonder doordringend en schokkend: “Je bent een Amerikaanse danseres. Daarom dans je beter modern dan alle Russische ballerina's, en dans je klassiek ballet slechter dan wij allemaal. ' Telkens wanneer ik een werk choreografeerde dat enigszins afweek van het klassieke lexicon, werd ik algemeen 'de moderne choreograaf uit Amerika' genoemd. Interessant genoeg was er een positief aspect aan deze indeling in categorieën. Veel van de jonge Russische dansers wilden met mij samenwerken en mijn choreografie leren, omdat ze dachten dat het hun veelzijdigheid zou vergroten.
Verreweg de meest waardevolle training die ik had, kwam van een balletmeesteres - een voormalige soliste van Yakobson's groep Choreographic Miniatures. Elena Ivanovna Marchenko coachte me privé, twee uur per dag, vijf dagen per week. Als danser van 5'11 'had ik te kampen met moeilijke sprongen en bochten. Door de basisballetbewegingen met Marchenko af te breken, begon ik te begrijpen hoe ik de meer gevorderde bewegingen op de juiste manier kon uitvoeren. Als Amerikaanse choreograaf had ik het geluk dat ik de kans kreeg om in Rusland te studeren en te trainen met geweldige dansers, docenten en nu ook vrienden.