In een nieuws conferentie , nam Dr. Bennet Omalu, een privé-medisch onderzoeker die door de familie van Stephon Clark de opdracht kreeg om een autopsie uit te voeren, geen blad voor de mond toen hij beschreef hoe de 22-jarige werd neergeschoten en gedood door politieagenten.
Hij werd van achteren neergeschoten, legde Dr. Omalu uit terwijl hij verder opmerkte dat de zeven van de acht schoten een fatale capaciteit hadden kunnen hebben. Clark bloedde blijkbaar enorm nadat hij verschillende keren van achteren was beschoten tot het punt dat zijn verbrijzelde wervels, ingeklapte long en gebroken arm door die kogels gezamenlijk in kleine stukjes werden veranderd.
Inmiddels zijn we gewend aan gevoelens van woede, wanhoop en angst over weer een ongewapende zwarte persoon die van het leven wordt beroofd door schietgrage agenten. In het geval van Clark voelt het zelfs nog vermoeiender en roept het gevoelens van hulpeloosheid op, aangezien het de moordenaar van Alton Sterling op de hielen zit, niet alleen niet schuldig wordt bevonden aan enig vergrijp, maar ook heeft sinds ik weer aan het werk ben bij de politie van Baton Rouge. Er is al reden om je zorgen te maken over de dreigende zaak van Clark zoals het was gemeld dat binnen enkele dagen nadat hij werd vermoord door de politie van Sacramento, de hoogste aanklager van Sacramento County opvallend $ 13.000 aan campagnedonaties ontving van twee lokale wetshandhavingsverenigingen.
Maar hoewel de meerderheid terecht woedend is over de dood van Clark, zijn er enkele recentelijk ontdekte tweets van Clark die sindsdien gemengde gevoelens hebben gewekt. Niet zozeer over de dood van Clark; niemand zou durven excuseren wat de politieagenten van Sacramento hem en zijn familie hebben aangedaan. Sommigen waren echter van streek door Clarks schijnbare minachting voor zwarte vrouwen - een minachting die hij deelde met zijn niet-zwarte vriendin.
Zwarte vrouwen hier is wat #StephonClark dacht aan je. Stop met marcheren/protesteren voor deze dwaas die niets om je gaf. Hij zou NIET hetzelfde voor jou hebben gedaan. #BlackWomenMatter pic.twitter.com/pDNLrGVTlO
— ️ (@Loveelly24) 30 maart 2018
#StephonClark en zijn vriendin pic.twitter.com/nnEzLqIoVd
— :(( (@waanzin) 3 april 2018
Sterker nog, sinds die tweets bij een breder publiek zijn opgedoken, hebben velen openlijk niet alleen hun ongemak geuit, maar ook hun hernieuwde gebrek aan empathie. Sommige reacties zijn harder dan anderen , maar één in het bijzonder vast met mij : Om te weten dat Stephon Clark en zijn vriendin precies dat waren, wil ik die situatie echt met rust laten, want nu vraagt ze de hulp en steun van de vrouwen die ze haat ... vraag om hulp van de blanke mensen van wie je zoveel houdt.
Hoewel ik niet zo'n sentiment heb, zoals schrijver Kimberly Foster, wil ik niemand belasteren die dat wel doet. Hoewel sommigen de tweets misschien als totaal irrelevant beschouwen voor de voortdurende strijd om de verantwoordelijkheid van de politie, mogen degenen die aanstoot nemen en ervoor kiezen hun politieke energie elders te richten, niet worden gedemoniseerd. Foster schrijft in een essay voor The Huffington Post . Van zwarte vrouwen kan niet worden gevraagd om rekening te houden met de haatdragendheid van zwarte mannen om te vechten voor het grotere goed, want het creëren van een wereld die geen passen biedt voor de degradatie van zwarte meisjes en vrouwen is geen verwaarloosbaar doel.
Ik voelde me op dezelfde manier na het vroegtijdig overlijden van Erica Garner toen haar oude tweets opnieuw werden geïntroduceerd en sommigen promootten om haar als homofoob te bestempelen. De tweets in kwestie werden gecategoriseerd als meestal ter verdediging van Ramsey Ortega, de man die de moord op haar vader vastlegde en in juridische problemen kwam na de toenemende nationale aandacht, hoewel Garner niettemin verklaringen aflegde dat ik overwogen homofoob. Anderen waren het ofwel niet eens met de indeling in categorieën of beweerden dat deze niet relevant was. De speler laden...
Schrijven voor Cassius , Stephanie Long betoogde alleen het laatste en ging verder met te argumenteren: we kunnen niet verwachten dat iedereen die wordt geroepen tot activisme perfect moet verschijnen - persoonlijk of politiek - vooral degenen die abrupt het veld op worden geroepen in de nasleep van de dood van een geliefde. Hoewel het belangrijk is dat gemeenschappen mensen verantwoordelijk houden voor fouten, vooral wanneer die fout schadelijk is voor gemarginaliseerde mensen, heeft #CancelCulture schijnbaar geen ruimte gelaten om les te geven. Of leren. Of groeien.
Lang ging door met de vraag: Als we onszelf de rug toekeren omdat we mens zijn, wie laat ons dan achter in onze strijd tegen onrecht? Kunnen we het ons veroorloven om iedereen achter te laten?
Nee, maar we zouden allemaal voor elkaar moeten zijn, en als iemand dat niet is, moet iemand daar dan over zwijgen? En zo ja, in wiens voordeel?
Destijds werd mij gevraagd om de tweets van Garner te coveren, maar ik weigerde. Eerlijk gezegd, zoals veel van de vrouwen met twijfels over Clarks anti-zwarte tweets, vond ik het destijds niet gepast om daarover te praten. Het beste wat ik kon opbrengen was een tweeten : Je kunt bedroefd zijn door de dood van Erica Garner en teleurgesteld zijn in haar homofobie. Wat je echter waarschijnlijk niet zou moeten doen, is mensen vertellen hoe ze over dat laatste moeten denken, vooral als je iemand bent die er nooit mee te maken zal krijgen.
Ik voel hetzelfde over iedereen die worstelt met de oude tweets van Stephon Clark. Slachtoffers of activisten die namens hen vechten, moeten perfect zijn. Perfectie is onmogelijk en het annuleren van cultuur maakt het inderdaad moeilijker voor mensen om de onfeilbaarheid van andere mensen te accepteren. We kunnen andere mensen echter niet instrueren hoe ze over anderen moeten denken, vooral niet als ze ontdekken dat een slachtoffer vooroordelen heeft die hen direct raken.
Stephon Clark verdient gerechtigheid. Erica Garner verdiende gerechtigheid. Desalniettemin bestaan we allemaal in een blanke supremacistische patriarchale samenleving met een gedefinieerde hiërarchie. Zwarte mensen zitten er bijna helemaal onderaan en nog lager zijn twee subgroepen van onze gemeenschap: zwarte vrouwen en zwarte LGBTQ+-mensen.
Als je niet blank bent, heb je geen profijt van deze samenleving. Dus als je reist in anti-zwartheid, seksisme, homofobie, transfobie of een andere vooringenomenheid jegens zwarte vrouwen, doe je het werk van degenen die al bewezen hebben jou als de minste te beschouwen. Dit maakt mensen als Clark of Garner niet minder sympathieke figuren voor mij. Wat het wel doet, is me eraan herinneren dat er momenten zijn dat mensen die op jou lijken net zo min van je denken als de racisten.
Of iemand dat soort pijn op persoonlijk niveau begrijpt, zal variëren, maar we moeten op zijn minst allemaal respecteren dat het bestaat en mensen toestaan om dienovereenkomstig te reageren.
