Ze kan dit verkleden als een daad van adel, zoveel ze wil, maar het riekt naar opportunisme.
Wanneer Chrisette Michele werd gevraagd om op te treden voor de nieuwe president, had ze een keuze: naast de gemarginaliseerden staan of zich aansluiten bij hun oranje getinte onderdrukker. In een interview met The Breakfast Club , onthulde ze dat de vraag een gemakkelijk en onmiddellijk ja was.
Daarmee was haar lot bezegeld, hoewel ze zeker heeft geprobeerd een gewetenloze beslissing op te helderen in de nasleep van de enorme terugslag die ze verwelkomde. Eerst bracht ze een open brief uit; het cyaan lettertype maakte het nauwelijks leesbaar, maar eerlijk gezegd, ongeacht het lettertype of de kleur, was het allemaal niet logisch. Tegen het einde verklaarde ze: ik ben hier om u te vertegenwoordigen, want dit is waar het om gaat.
Michele herhaalde dat sentiment op The Breakfast Club. Ik had ze nodig om ons te zien, betoogde Michele. Ik had ze nodig om te zien wat we te zeggen hebben, hoe we eruit zien, hoe we praten. Met de hele campagne-ervaring, denk ik dat velen van ons zich afvroegen, met wie praat hij?
De president is 70 jaar oud en heeft zich tijdens zijn leven beziggehouden met discriminatie op het gebied van huisvesting van zwarte mensen, heeft opgeroepen tot de dood van onschuldige zwarte mannen, heeft decennialang racistische taal gebruikt en via zijn favoriete baan, presentator van reality-tv, heeft hij werkte met zwarte mensen. De president heeft altijd zwarte mensen gezien zoals hij Latino's, immigranten, moslims en vrouwen heeft gezien; het probleem is dat hij al die delen van de samenleving als minder ziet. Wat betreft met wie hij aan het praten was, iedereen die de moeite nam om tijdens de campagne een kijkje te nemen bij een van zijn haatbijeenkomsten, kende het antwoord: gelijkgestemde racistische blanke mensen.
Abonneer je op onze dagelijkse nieuwsbrief voor het laatste nieuws over haar, schoonheid, stijl en beroemdheden.
Gezien die gedachtegang maakte de politieke naïviteit van de zanger het interview niet meer dan een PSA van 40 minuten over de deugd niet te spreken over dingen waar je niets vanaf weet. Het feit dat ze voortdurend het adagium ik ben geen politiek genie herhaalt, maakt haar nog geen sympathiek figuur. Nee, het illustreert alleen pijnlijk en frustrerend moedwillige onwetendheid.
Laat Michele het maar zeggen, het is absoluut noodzakelijk dat we moeten communiceren. Dus ik kreeg veel hitte, maar ik wilde Amerika verenigen. Het probleem met deze manier van denken is dat het dwaas veronderstelt dat een nauwere nabijheid van vooroordelen dit zal helpen verminderen. In de eerste week van de nieuwe regering worden echter onnodige muren gebouwd; wrede verboden tegen vluchtelingen vanwege hun religie zullen worden losgelaten; de dreiging van de staat van beleg hangt boven de grote steden; Jim Crow gluurt naar een massale terugkeer; domheid stijgt.
Uiteindelijk kreeg Michele niet eens de kans om de dreiging aan te gaan. Mijn familie heeft me verstoten, zei ze, als je besluit me te googlen, zul je zien dat Amerika over mij schrijft in hun kranten. Ik ben op dit moment het zwarte uithangbord voor onenigheid, en hij gaat mijn hand niet schudden? ' Dus nee, ik heb hem niet ontmoet.
En elke neger ging Duh.
Michele gleed toen uit en bevestigde het vermoeden dat dit meer over haarzelf ging dan ze laat blijken. Op de vraag waarom ze de volgende dag de Women's March niet bijwoonde, antwoordde Michele: Ze nodigen geen beroemdheden uit de D-lijst uit. De getoonde zelfspot ontkent niet de overmoed beladen subtekst van haar reactie.
Het was vooral verbijsterend om haar te horen horen dat president Obama de inauguratie bijwoonde. Hij was president, geliefden. Je was gewoon een steunpilaar.
Het is niet verwonderlijk dat Michele hoopt een show te maken met de titel No Political Genius. Michele wil naar het blanke meisje in Dakota met dezelfde situatie als het zwarte meisje in het verre Rockaway, en dan breng ik congresleden en burgemeesters uit hun gebied om met die situaties te praten. We hebben die show eerder gezien en het eindigt in American Horror Story: The 45th President of The United States of America.
Michele wilde de aandacht die hoort bij het optreden voor een inauguratiebal, ook al was het voor een onverdraagzame autoritair in wording. Ze kan dit verkleden als een daad van adel, zoveel ze wil, maar het riekt allemaal naar opportunisme. Zelfs als je denkt dat Michele oprechte bedoelingen had, als je een beginner bent in de politiek, zoek dan meer informatie en neem weloverwogen beslissingen.
Bij haar keuze zong Michele om een oplichter te vieren met een niet aflatende toewijding aan haat. Misschien kan ze daarmee slapen, maar voor degenen die op haar lijken en die onder deze regering zwaardere dagen en nachten zullen doormaken, was het een daad van verraad.
Tijd kan leiden tot vergeving, maar ze zal altijd ongelijk hebben.