Afgelopen december, Broadway-choreograaf extraordinaire (enVerleden Dansgeest cover jongen!Vertelde Spencer Liff DS dat 'Mijn volgende grote project is mijn favoriete ding dat ik ooit heb gedaan: een punkrockmusical genaamd Hals over kop , gebaseerd op de Elizabethaanse roman Arcadia en op muziek gezet door de Go-Go's. '
Dat volgende grote project is eindelijk hier: morgen, Hals over kop landt op de Great White Way voor een maand van preview-uitvoeringen, voorafgaand aan de openingsavond van 26 juli. DS tussen de technische repetities door met Liff om te praten over girlpower, Gwyneth Paltrow (die een hoofdproducent is voor HOH , nbd), en waarom u - ja, u - waarschijnlijk zou moeten beginnen met de voorbereiding op uw HOH auditie nu.
Dansgeest : Hoe gaat het met de technologie?
Spencer Liff: Het is een nogal waanzinnig kort technisch proces geweest. [Regisseur] Michael Mayer en ik hadden een dag in het theater, de cast begon afgelopen vrijdag en we beginnen morgen met previews. Gelukkig zijn we zo kort geleden van onze San Francisco-run gekomen dat alles nog behoorlijk vers is.
DS : Oké, we proberen ons een Elizabethaans verhaal voor te stellen dat is ingesteld op rock uit de jaren 80 - niet minder op Broadway! Hoe ziet het dansen in deze show eruit?
SL: Het was een erg sterke keuze om in geen van onze twee periodes te spelen. Ons script is gebaseerd op een Elizabethaanse roman uit 1585. En natuurlijk is de muziek van de Go-Go's ongelooflijk geworteld in de jaren 80. Dat liet 500 jaar tussen, en ik wilde dat de choreografie het meest eigentijdse stukje van de puzzel werd. Het was heel belangrijk dat er geen herkenbare of clichématige stappen uit de jaren 80 waren, want ik wilde het publiek niet uit het sprookjesland halen dat we aan het creëren waren.
Toen we verder gingen, werd het duidelijk dat dit een heel vreemde musical was en ik ben altijd geïnspireerd geweest door queer dansen, vooral de queer club en straatdansen in NYC in de jaren '90. Ik had dat nog nooit echt op een Broadway-podium gezien. Ik stel dat soort beweging gelijk aan fabelachtigheid en het bezitten van je eigen zelfexpressie. Die bewegingen vonden hun weg naar ons vocabulaire. We hebben voguing en tutting en allerlei dingen die het dichtst in de buurt komen van welke herkenbare stijl dan ook. Alle nummers zijn echte productieaantallen: 3-4 minuten lang met enorme danspauzes.
DS : Hoe heb je je dansers gevonden?
SL: Het was belangrijk voor mij om nieuwe gezichten en nieuwe energie in de kamer te krijgen. Dit is niet jouw typische Broadway-ensemble, niet dat daar iets mis mee is, ik wilde gewoon iets dichter bij een L.A.-danseres, iemand dichter bij de pop / jazzwereld.
De cast van de danseres op het podium bestaat uit acht personen en we hebben drie dansschommels buiten het podium. Alle dansers moeten de hoofdrollen spelen - die ongelooflijk moeilijk zijn. Ze moeten handelen met deze tekst die in wezen Shakespeariaans is, de partituur zingen en er is geen 'zangerensemble'. Het was dus een uitdaging en we hebben tijdens het hele proces meer dan 600 dansers gezien. De auditiecombo was zeker de moeilijkste die ik ooit als choreograaf heb gegeven. Het wiedde mensen heel snel uit.
Ik had een vrij sterk idee van waar ik naar op zoek was, en dat was absoluut uniek en sterk. Maar het is erg spannend omdat we veel Broadway-debuten hebben in de cast, en dat geeft een niveau van energie en opwinding waar ik me mee voed.
DS : Favoriete moment in de show?
SL: Dat verandert voortdurend! Maar ik kan je vertellen dat het allereerste dat ik voor de show choreografeerde, dit ingewikkelde deel van het openingsnummer was, dat hoekige lijnen en ritme creëerde met percussie op een lange bankettafel. De cast is als een schilderij van een viering van een zomerzonnewende die tot leven komt, en dat begint ons verhaal in het koninkrijk Arcadia.
Het nummer 'We Got the Beat' is een metafoor voor traditie die van generatie op generatie wordt doorgegeven. Het moest heel gaaf aanvoelen. Dus ik vroeg mezelf af: hoe kan ik deze mensen ritme laten maken dat geen stepdansen is en dat eruitziet als iets dat ik nog niet eerder heb gezien? Ik had dit beeld van de dansers aan een lange tafel en dacht: 'Wat als ik het meest gecompliceerde choreografeerde?'Het Boheemse leven'van HUUR van alle tijden?'
Enkele van mijn andere favoriete momenten zijn piepkleine overgangen tussen scènes die er nooit waren op papier. Het zijn precies de dingen die je tegenkomt als je je realiseert dat je 30 seconden extra nodig hebt om van omgeving te veranderen. Je vraagt jezelf af, wat kan ik doen om de plot op dat moment verder te brengen en hoe kan ik de dansers gebruiken? En dan ga je naar de dance-arrangeur, pakt een muziekstuk en het wordt ter plekke geschreven. Dat is een van de meest opwindende dingen aan het doen van een nieuwe musical: iets creëren waar niets was.
DS : Hoe verschilt het dansen in deze show van je vorige choreografieën?
SL: Dit is mijn vierde Broadway-show en de eerste keer dat ik echt een dansensemble heb gehad. Hedwig en de Angry Inch was bedoeld om er niet gechoreografeerd uit te zien en [Deaf West's Broadway-revival van] Lente ontbloeit trok aan de gebaren van gebarentaal om het verhaal te vertellen. Dit is de eerste keer dat ik mag spelen met echte dansers en echte danspasjes.
DS : We moeten ons afvragen: hoe is het om met Gwyneth, freaking Paltrow, te werken?
SL: Ze is fantastisch in elk opzicht, en ik moet toegeven dat ik nog steeds duizelig word als ze de kamer binnenloopt, want hoe kon je dat niet ?! Ze is erg betrokken geweest achter de schermen en verschijnt op alle belangrijke avonden als we al zenuwachtig zijn. Ze is al een aantal jaren kampioen van de show. Het had een originele productie die niet erg succesvol was en de meeste mensen zouden het idee hebben geschrapt en verder zijn gegaan, maar ze sloot zich aan bij het project en bracht een nieuw creatief team aan. Dus ik ben erg dankbaar dat ze dit haar passieproject heeft gemaakt en ons zo ver heeft gebracht.
DS : De Go-Go's zijn zo'n symbool van girlpower in rockmuziek. Is girl power een thema in de show?
SL: Het is verreweg het grootste thema in de show. De show viert je ware zelf, en hoe vrouwen echt onze wereld kunnen en moeten regeren. We hebben een band voor 5 personen en ze zijn allemaal vrouwelijk, en ze zullen altijd volledig vrouwelijk zijn. Het is de eerste keer dat er ooit een volledig vrouwelijke band een Broadway-show speelt.
Aan het einde van de show krijg je de Go-Go's te zien, en het is een leuke manier om eer te bewijzen. Alles waar ik naar toe word aangetrokken in muziek - de drums, gitaar en aanstekelijkheid - is wat hun liedjes drijft. Je kunt niet anders dan dansen.
DS : Elk advies voor DS dromen lezers ervan om voor jou te dansen?
SL: Ik hoop dat de show zo succesvol is Dansgeest lezers kunnen er op een gegeven moment auditie voor doen. Als kinderen me vragen wat ze moeten doen om op Broadway te komen, smeek ik iedereen om acteer- en zanglessen te nemen. Dat alles maakt je beter als artiest en als danser.
Dit is een show die echt het unieke van dansers viert. Elke keer als ik een danser ontmoet die op het ritme van zijn eigen trommel marcheert, vind ik dat opwindend. Ik wil eraan herinneren DS lezers, dat is wat u zeer inzetbaar zal maken.