Toen ik opgroeide, had ik altijd deze diep trieste gevoelens. Ik ging ervan uit dat ik de enige was en dat er iets mis was met mij. Het moment dat ik me realiseerde dat er iets diepers aan de hand was, was in 2007 toen ik de aanbiddingspastor in mijn kerk was. Ik had ongeveer vier of vijf jaar leiding gegeven aan onze aanbiddingsdienst en gedurende die jaren ging ik naar de kerk, omhelsde iedereen, glimlachte in ieders gezicht, kuste baby's, enz.
Ik zou kunnen opstaan en zingen en kijken hoe mensen worden verlost en bevrijd en vrijheid in hun leven ervaren, en toch zou ik naar huis gaan en onder de dekens zijn, met de gordijnen dicht, niet etend, nooit uit mijn kamer komen voor dagen op een tijd. Mijn neef Shaniqua, die toen mijn kamergenoot was, kende de gewoonte: we kwamen thuis van de kerk. Ik kleedde me uit, trok iets groots aan en lag in bed en bleef daar dagenlang. Deze keer had ik drie of vier dagen in bed gelegen en had ik mijn kamer niet verlaten. Het huis was helemaal donker; gordijnen dicht, en het verdriet was zo zwaar in dat huis dat ze letterlijk die week naar het huis van mijn voorganger verhuisde omdat het gewoon te zwaar voor haar was.
Drie lessen om u te helpen depressie te verslaan
Onder die dekens zei ik tegen mezelf dingen als: 'Niemand wil je, ze willen je alleen voor je geschenken; ze willen je alleen voor je talenten. Mensen willen je alleen voor wat je te bieden hebt, maar niemand geeft je iets terug.’ Natuurlijk was het allemaal niet waar. Ik had zoveel mensen om me heen die van me hielden, maar om de een of andere reden zat ik vast in deze plaats van afwijzing waar het niet uitmaakt hoe goed ik ben of hoeveel ik doe, of hoeveel ik bied, het voelde alsof het niet genoeg was . Ik zou uren huilen. Soms zou ik niet eens weten waarom ik huilde. Het was gewoon een zwaarte die over je heen komt die je gewoon niet kunt verklaren.
Gedurende die tijd zei iets in mijn geest: ‘Tasha, je moet hier iets aan doen.’ Het was gewoon een moment waarop ik het gevoel had dat ik niet vooruit kon in mijn carrière en in mijn bediening als ik mezelf bleef toestaan om op deze plek zijn. Ik dacht: 'Op een gegeven moment zal iemand erachter komen en het zal veel groter worden dan ik aankan.' Dus ik stond op om wat onderzoek te doen en begon depressie te bestuderen. Ik belde mijn neef Shaniqua en mijn voorganger om hen te vertellen dat ik dacht te weten wat er met mij aan de hand was. Ik vond meteen een therapeut zodat ik kon beginnen met praten over wat er met me aan de hand was. De speler laden...
Overwin depressie en win je leven terug
Mijn therapeut diagnosticeerde het als depressie. Ik weet wat je denkt: Tasha Cobbs, Grammy-winnende gospelzanger, depressie? Ja, depressie.
In therapie gaan was nieuw voor mij. Ik kende niemand die in therapie ging - dat dacht ik tenminste. We praten te weinig over geestelijke gezondheid in onze kerken of onze cultuur. Ik herinner me dat ik het zelfs maar zat was om het te doen. Toen ik in therapie ging, vertelde ik het alleen aan mijn beste vrienden en familie. Ze waren allemaal erg ondersteunend. Ze zouden bellen en zeggen: 'Ben je vandaag naar je afspraak geweest? Wat is er gebeurd? Heb je een doorbraak gehad?' Maar ik weet dat sommige mensen niet zo'n ondersteuningssysteem hebben - vooral in onze cultuur - en ze lijden in stilte. We moeten dit oplossen. Onze cultuur en kerken in het algemeen zouden meer aandacht moeten besteden aan depressies en mensen die worstelen met geestelijke gezondheid. Van wat ik heb ervaren door mijn getuigenis met verschillende mensen te delen, komt het veel vaker voor dan we erkennen, en ik ben bereid om in de frontlinie te staan als leider in onze cultuur en de geestelijke gezondheidsproblemen aan te pakken die we hebben genegeerd.
The Write or Die Chick: je hebt geen gebed nodig, je hebt een therapeut nodig
Tijdens dit alles geloof ik dat mijn geloof nog steeds mijn steunpilaar was. Ik gebruik altijd het voorbeeld van mijn vader. Hij was de basis van ons gezin. Hij leerde me alles wat ik weet over bediening en het leven. Mijn vader is nu bijna twee jaar geleden overleden - een week voordat ik mijn eerste Grammy Award won - en een van de dingen die mensen me de hele tijd vragen is: 'Hoe ter wereld heb je gerouwd terwijl je zo'n openbaar leven leidde?' Ik geloof dat er in het leven momenten zijn waarop we moeten leven wat we prediken. Ik heb gepredikt dat hij de God van vrede is, hij is de God die ons verlost van de chaos in ons leven. De Bijbel spreekt over de vrede die we niet kunnen begrijpen. Met al het geloof dat ik heb, moet ik geloven dat Hij de God is waarover ik predik. Dus als ik moeite heb om vrede in mijn hoofd te vinden... kan ik altijd naar God gaan en hij geeft me een vrede die mijn begrip te boven gaat. Naast therapie is dat een van de dingen die me heel houdt. Ik praktiseer wat ik nu predik als het hierop aankomt, want dat is het enige dat echt geneest. Ik geloof dat therapie de plaatsen in mij bewust heeft gemaakt die genezing nodig hadden, en dat God en mijn geloof mij vervolgens hebben genezen.
Ik ga nog steeds in therapie. Het is niet zo consistent als toen, maar een keer per maand of zo, zal ik mijn therapeut ontmoeten om er zeker van te zijn dat we nog steeds op punt zijn. Het is iets waar ik in geloof en het is iets dat ik aanmoedig. Ik geloof dat er mensen op deze aarde zijn die God echt genadig heeft om ons door elke situatie in ons leven te kunnen helpen, samen met Zijn kracht, samen met Zijn macht.
Zoals verteld aan Yolanda Sangweni
