Sinds 2015 Glory Edim, oprichter van Goed gelezen Black Girl, heeft samengesteld een ruimte voor zwarte vrouwen en meisjes om in contact te komen met zwarte literatuur en met elkaar. In bijna zes jaar tijd heeft de boekenclub, die begon als een maandelijkse bijeenkomst, zijn invloed zo uitgebreid, zelfs de voormalige president Barack Obama vertelde over zijn nieuwste boek, Een beloofd land , op het platform .
Nu de pandemie nog steeds van invloed is op hoe we met elkaar omgaan in fysieke ruimtes, neemt Well-Read Black Girl zijn gemeenschap virtueel en bereidt zich momenteel voor op zijn jaarlijkse festival, dat op afstand schrijfworkshops met zwarte schrijvers zal houden. ESSENCE sprak met Edim over haar groeiende merk, interviewde onze forever president en wat het betekent om een goed gelezen Black Girl te zijn.
Waarom heb je Well-Read Black Girl gemaakt?
GLORIE EDIM: Het oorsprongsverhaal komt van een plek van gewoon verlangen en een positieve weerspiegeling van mezelf moeten zien. Mijn moeder had een depressie toen ik opgroeide. Ze was een ongelooflijke moeder, maar soms was ze niet in staat om volledig als zichzelf te verschijnen. Dus als ik in de bibliotheek was of met een boek bezig was, was er een gevoel van zelfgenezing. Boeken werden een gevoel van troost, koestering en liefde, vooral toen ik ouder werd.
De boeken die ik las, vooral als het om drie mensen in het bijzonder ging, [zijn geschreven door] de heilige drie-eenheid van de zwarte literatuur: Alice Walker, Toni Morrison en Maya Angelou. Die drie vrouwen waren mijn tweede moeders in literaire vorm en ze beïnvloedden hoe ik de vrouw werd die ik nu ben en lieten me echt nadenken over de problemen of problemen waarmee ik in mijn echte wereld werd geconfronteerd en me niet schamen.
Wat waren enkele van de belangrijkste boeken die je in die periode van je leven hebben gevoed?
EDIM: Ik zou zeker twee boeken van Toni Morisson zeggen: Het blauwste oog en dan Jazz . Jazz is een van mijn favoriete boeken van Toni Morrison, gewoon begrijpen en leren over de grote migratie en het begrijpen van het ritme en de nuance van de zwarte cultuur en hoe deze wordt gedeeld via jazz en ritme. Het blauwste oog — Ik hield echt van Pecola en alleen van haar kwetsbaarheid en hoe broos en gebroken ze was, maar nog steeds erg fantasierijk en mooi.
Ik weet waarom de gekooide vogel zingt was een geschenk voor mij omdat het me in staat stelde mijn stem te omarmen. Ik hou van hoe [Maya Angelou] schrijft. Het is net als haar meest ware stem. Ze kreeg kritiek te verduren als het ging om haar schrijfstijl en hoe ze zo vloeiend was op de pagina. Als je Maya Angelou leest, leest het alsof je gewoon praat, een gesprek voert alsof ze naast je in je oor zit en je een geheim vertelt. En dan Alice Walker, ik denk dat ik de voortgang van haar verhalen lees en hoe ze verbonden is met de natuur en het universum. Ze is gewoon zo veelzijdig.
Hoe hebben deze auteurs en boeken bijgedragen aan jouw identiteit en ontwikkeling als zwarte vrouw?
EDIM: Ik denk dat er zoveel te zeggen valt over diep in jezelf gaan als je leest. Ik wist het toen niet, maar wat ik deed was een vorm van zelfonderzoek door middel van deze boeken. Er zijn zoveel ongelooflijke teksten die je vertellen wat het is om een zwarte vrouw te zijn, maar hoe belichaam je dat en hoe breng je het in de praktijk? Ik denk dat die auteurs dat wel doen, maar de lijst gaat maar door. Toni Cade Bambara en Audre Lorde vallen daaronder en, als je goed leest, geven ze je heel duidelijke instructies en blauwdrukken om voor jezelf op te komen.
De relatie die ik met mijn moeder heb is mooi en erg ingewikkeld, en ik denk dat er veel andere zwarte vrouwen en zwarte schrijvers zijn die het gevoel hebben dat een gezin ingewikkeld kan zijn en je andere middelen nodig hebt om die leegte te vullen. Dus [boeken] lieten me dat gevoel hebben zonder mezelf te kleineren of de rommelige delen van mijn leven te negeren, en stelden me ook in staat om de vreugdevolle delen van mijn leven te erkennen en te schreeuwen.
Waarom heb je besloten om je te concentreren op zwarte meisjes en vrouwen? Wat vond je dat er voor ons ontbrak in de literaire ruimte?
EDIM: Ik denk dat wat we nu doen is alsof we echt leven in de zwarte feministische traditie van de auteurs die ik heb genoemd, wat ons eraan herinnert dat woede een krachtige bron van energie is, net als vreugde. De dingen die we uit de tekst halen, geven ons de kracht om te blijven vechten en echt door alle obstakels heen te breken. Mijn oproep aan elk lid van de gemeenschap is om echt grenzeloos te zijn als het gaat om het stellen van de vragen, nieuwsgierig te zijn naar het opnieuw bezoeken van je kinderlijke zelf als je naar de boekenclub gaat. Er is geen vraag die te ingewikkeld of te simpel is. Vraag het gewoon met de bedoeling iets te leren of af te leren. Dat is de ervaring die ik wil dat iedereen heeft: iets leren over het boek dat [jij] nog niet eerder wist of gaandeweg iets over [jezelf] leren.
We kunnen onze kritiek scherper maken en we kunnen onze liefde voor zwarte mensen en de zwarte cultuur dieper maken. We hebben deze ruimte waar we oprecht hartelijk met elkaar kunnen zijn, we kunnen lachen en onszelf eraan herinneren dat de essentie van feminisme is van andere vrouwen te houden en in gemeenschap met elkaar te zijn.
In november 2020 had je een gesprek met Barack Obama over zijn boek Een beloofd land . Hoe kwam dat?
EDIM: De uitgever (Crown) nodigde me eigenlijk uit om president Obama één vraag te stellen over: Een beloofd land toen het boek debuteerde en ik meteen ‘ja!’ zei. Ik vroeg hem naar zijn identiteit. We kregen een video- clip van hem die de vraag beantwoordde en mijn videoproducent, Opiyo Okeyo, en ik maakten uiteindelijk een video. De uitgever nodigde ons vervolgens uit om in januari de boekenclubgelegenheid te doen voor een officiële WRBG-boekenclubsessie met leden.
Weet je, we houden van Barack Obama, maar Michelle is alles! Destijds wilde ik heel graag in contact komen met de First Lady toen haar boek Worden kwam uit. Het lukte niet, maar we steunden het boek en lazen het zeker in de boekenclub en hadden zoveel ongelooflijke gesprekken. We gebruikten het als een koppeling met my Goed gelezen Black Girl Anthology , kijkend naar het idee van worden. Dus om de cirkel rond te maken en dit gesprek te hebben met haar man, de (voormalige) president, was zo opwindend.
Hoe heeft het opzetten van deze boekenclub jou en andere zwarte vrouwen en meisjes geholpen om een doel te vinden?
EDIM: Ik denk dat de boekenclub me heeft geholpen om met mensen om te gaan die een ander innerlijk en uiterlijk leven hebben dan het mijne. Het heeft me in staat gesteld om een doel te vinden in de daad van gemeenschap en de daad van vrijgevigheid. Ik hou van het feit dat wanneer je de boekenclub binnengaat, je hopelijk verschijnt in een plaats van nieuwsgierigheid en openheid. Dat is de ruimte waarin ik elke dag probeer te leven, om echt open en nieuwsgierig te zijn naar de wereld om me heen.
Mijn doel leeft echt in het ondersteunen, opbeuren en versterken van het werk van zwarte vrouwen en niet-binaire schrijvers. Ik ben me ervan bewust dat ik de taal van het geven van een stem niet gebruik, omdat de realiteit is dat iedereen zijn eigen stem heeft. Het is gewoon ruimte geven. Ik wil echt dienen als een kanaal of zelfs een vroedvrouw die deze werelden samenbrengt en mijn talenten gebruiken om toekomstige generaties te inspireren en aan te moedigen dit werk van archiveren en lezen en diepgaande studie en reflectie te doen. Ik ben een schrijver en een redacteur, maar ik heb het gevoel dat ik het meest opduik als een literair pleitbezorger die het beste wil voor zwarte schrijvers.
Als een fervent lezer, wie zijn enkele opkomende auteurs en schrijvers aan wiens werk we nu aandacht moeten besteden?
EDIM: Uit mijn hoofd denk ik aan Shayla Lawson. Haar boek kwam vorig jaar uit en het heet This is Major: Notes on Diana Ross, Dark Girls en Being Dope . Het is een verzameling essays die het leven van zwarte vrouwen echt bekritiseren. Ze vertelt over haar persoonlijke verhalen, maar ze heeft ook deze geweldige popcultuurreferenties. De essays zijn prachtig gedaan, ik was echt gegrepen door haar proza. Daarnaast zou ik zeggen dat er zoveel ongelooflijke nieuwe schrijvers zijn die genres tegenkomen. Er is een auteur genaamd Rivers Solomon die werkt in de traditie van zwarte sciencefiction. Ze heeft een nieuw boek dat uitkomt genaamd Verdriet. Ik heb het nog niet gelezen, maar ik heb haar eerdere boeken gelezen en haar schrijven is buitengewoon. Haar verhalen leven echt in dit unieke visioen waarin ze zich het werk van Octavia Butler en zelfs Maragret Atwood herinnert.
Er zijn ook zoveel ongelooflijke non-fictieschrijvers die geweldig werk doen. Ik hield echt van het boek van Mikki Kendall Kapfeminisme : Aantekeningen van de vrouwen die een beweging vergat. Ze opent het echt en kijkt naar blank feminisme en bekritiseert het en hoe het ras en klasse en seksuele geaardheid echt zou kunnen verwaarlozen. Er is een citaat van Malkia Devich Cyril dat Mia Birdsong in haar boek How We Show Up plaatst, waarin staat dat het gezin dat we maken net zo belangrijk is als het gezin dat ons maakt. Elk jaar dat ik een goed gelezen Black Girl word, probeer ik dat in de praktijk te brengen en mijn beste zelf te zijn, omdat ik denk dat ik daardoor zo ver ben gekomen als ik nu ben.
De speler laden...