Voor Pam Oliver was het kijken naar voetbal op zondagmiddag als kind evenzeer een familietraditie als naar de kerk gaan. Als volwassene vond ze haar weg naar het rooster en werd ze een van de meest gewaardeerde sportzenders in de industrie. Maar in juli, in een ontwikkeling die de sportwereld schokte, SI.com onthulde dat Fox Sports de stekker uit het zijlijnoptreden van de 53-jarige Oliver trok en haar verving door Erin Andrews, 36, een voormalige ESPN-verslaggever en Dansen met de sterren gastheer. Het verzet was snel en luid. Fox-execs werden beschuldigd van leeftijdsdiscriminatie en racisme en beschuldigd van het waarderen van verwaandheid boven ervaring. Ondanks tientallen mediaverzoeken in de nasleep van de onthulling, bleef Oliver stil. Nu geeft de ervaren journalist haar kant van het verhaal.
Zelfs voordat mijn bazen me vertelden wat er aan de hand was, was er het gerucht dat mijn dagen als nevenactiviteitverslaggever ten einde liepen. Twee jaar eerder had Fox Sports Erin Andrews ingehuurd, een spraakmakende nevenreporter van ESPN, en ik wist dat ze haar niet alleen hadden aangenomen om bankverwarmer te zijn. Collega's, en zelfs coaches en spelers, kwamen naar me toe en zeiden dingen als: Jongen, je gaat hier goed mee om. Je bent echt een klasse act. Maar ik liet de geruchten van mijn rug rollen. Zonder officiële bevestiging van een verandering in mijn functie besloot ik mijn werk te gaan doen zoals ik altijd had gedaan. Toch werd ik vernederd.
Mijn bazen hebben eindelijk een vergadering bijeengeroepen in april. De ene was in New York City, de andere in Los Angeles, en ze vlogen allebei naar Atlanta. Het toonde veel respect dat ze ervoor kozen om mij persoonlijk te ontmoeten in plaats van het nieuws via mijn agent te brengen. Ze hadden dit allemaal kunnen doen zonder me ooit in de ogen te kijken. Toch was het geen gemakkelijk gesprek. Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk kwam het erop aan dat ze binnen het bedrijf van richting wilden veranderen. Ze vertelden me dat ze graag zouden willen dat ik aan Fox Sports 1 zou werken (het jonge secundaire kabel-sportkanaal dat Fox in 2013 lanceerde) om FS1 meer geloofwaardigheid in de rapportage te geven. Ze wilden dat ik voornamelijk aan specials en lange verhalen zou werken, maar ik vertelde hen dat ik nog steeds nevenactiviteiten wilde rapporteren. Het was belangrijk voor mij om een twintigste seizoen te hebben - op 19 eindigen is waanzin! Ik wilde er 20.
Uiteindelijk stemden mijn bazen ermee in om me een laatste jaar aan de zijlijn te geven, maar ze vertelden me dat ik niet langer zou werken met de A-crew van het netwerk (waaronder doorgewinterde omroepers Joe Buck en Troy Aikman). We zijn met z'n drieën al tien jaar een eenheid en plotseling werden we opgesplitst. Dat was heel moeilijk om te horen. Toch hield ik mijn kalmte tijdens de vergadering. Toen we afscheid namen, waren er overal knuffels. Ik dacht dat ik het redelijk goed had afgehandeld, maar toen ik het restaurant verliet, stapte ik in mijn auto en merkte dat mijn handen trilden. Ik was zo van, Oké, dat deed pijn.
Op weg naar huis belde ik mijn man en vertelde hem wat er was gebeurd. Toen stopte ik om iets voor het avondeten op te halen. Ik ben meestal erg gefocust als ik boodschappen ga doen. In plaats daarvan herinner ik me dat ik doelloos door de gangpaden liep zonder te weten waar de rijst was. Ik kon de freaking supermarkt niet manoeuvreren! Ik was in shock. De speler laden...
Loslaten
Toen de veranderingen bekend werden gemaakt, begonnen mensen te praten. Sommigen vroegen: Denk je dat het iets met je ras te maken had? Nee. Ik zeker niet. Anderen vroegen: Heeft het iets te maken met je leeftijd? Misschien. Het bedrijf is erg demografisch georiënteerd. Zoals een executive tegen me zei, zal Fox Sports er de komende jaren radicaal anders uitzien. Ik neem aan dat dat betekent dat ze er jonger uit willen zien. Het is niet moeilijk om op te merken dat de nieuwe on-air mensen daar allemaal jong, blond en heet zijn. Dat wil niet zeggen dat Erin niet in staat is. Ik denk dat ze heel capabel is. Ze is ook populair op Twitter en sociale media, dus ik kan zien hoe dat haar ook zeer gewild zou maken. Toch is de dekking van de NFL een groot probleem. Stations als ABC en NBC vertrouwen hun programmering toe aan veteranen. Dus als mensen het hebben over alle netwerken die zich naar een bepaald type meisje aan de zijlijn wenden, slaat dat nergens op.
Een tijdje was ik verloren in verdriet. Ik bleef denken, Wat ga ik doen op zondag? Op een middag besloot ik de tv aan te zetten om uit mijn hoofd te komen. Een van mijn favoriete films, Apollo 13 , stond op. Meteen was ik verdwaald in het drama ervan, uit de hand gelopen. Ik heb die film tientallen keren gezien en om de een of andere reden was het einde, waarin de astronauten veilig terugkeren naar de aarde, mij niet duidelijk. Ik belde mijn man in tranen en had zoiets van, ik weet niet of ze het gaan redden! Hij zei: Meisje, laat het eruit! Het was belachelijk. Als ik terugkijk op die tijd, schaam ik me dat ik zo emotioneel was. Onder mijn vrienden ben ik de stoere meid. Ik ben geen huiler. Maar ik besef dat ik in rouw was. Ik moest het loslaten.
Terug stuiteren
Twee weken nadat ik mijn bazen had ontmoet, werd ik wakker en zei tegen mezelf: Oké, hier moet ik iets van leren. Mijn eerste stap was om terug te gaan naar mijn routine. Elke ochtend begin ik mijn dag op dezelfde manier: mediteer, bid en bevestig. Ik noem het mijn P.O. Power Hour omdat het me sterkt. Door alle veranderingen heen had ik de dingen opgegeven die me het meest hielpen, en toen vroeg ik me af waarom ik me zo ellendig voelde! Dus ik heb mijn Power Hour hersteld - ik visualiseer wat ik wil voor mijn dag, wat ik wil voor het grote geheel en wat ik hoop voor de wereld. Daarna las ik de Bijbel totdat ik het antwoord heb gekregen dat ik nodig heb. Daarmee begon ik me beter te voelen.
Soms schaam ik me voor hoe tragisch ik dingen maakte. Het is gewoon een baanwissel. Ik sta niet op straat. Ik ben niet werkloos. Iedereen wint: Fox krijgt zijn felbegeerde reporter in de hoofdrol en ik mag mijn twintigste en laatste jaar mijn bijbaantje doen. Ik kijk er ook naar uit om verhalen te ontwikkelen die me interesseren en lange stukken voor FS1 te leveren. Dat soort werk is alsof je in de hemel van de verslaggever bent.
Begrijp me niet verkeerd, ik sta graag aan de zijlijn. Ik hou van de ins en outs van het spel. Maar ik ga dit seizoen in, wetende dat het tijd is om afscheid te nemen. Ik ga van elk moment genieten.
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd in het oktobernummer van ESSENCE magazine, nu in de kiosken.
