Kijkend naar het bruisende Chicago tapbedrijf M.A.D.D. Ritmes repeteren, je kunt Lee Howard niet missen. Hoe lang hij ook is, elke vleugel die hij uitwerpt, slaat zijn armen in een monsterlijke spanwijdte om zijn buitengewoon slungelige gestalte. Zijn bewegingen zijn vaak ingetogen en altijd precies, terwijl hij behendig van teen tot hiel en van hiel tot teen glijdt, in duizelingwekkende bochten zwaait en oh-zo-ingewikkelde ritmes uitsteekt.
Binnen de tapgemeenschap heeft Lee's balans tussen ouderwetse kunst en hedendaagse aantrekkingskracht hem opgemerkt. 'Hij heeft de vraatzucht van een Savion Glover, maar als hij danst, brengt hij die warmte over die, laten we zeggen, de Nicholas Brothers overbrachten', zegt Bril Barrett, Lee's oude leraar en M.A.D.D. Ritmes regisseur. Op slechts 19 jaar oud is deze eerstejaarsstudent toegewijd aan het verbeteren van zijn tapvaardigheden - en aan het diversifiëren van zijn talenten om een impact op de wereld te hebben.
Op Tap
Lee groeide op in de wijk South Side Morgan Park in Chicago en erfde de dansvirus in zijn moederlijke genen: zowel zijn grootmoeder als moeder waren dansers, en zijn moeder deelde zelfs het podium met de legendarische entertainer Sammy Davis, Jr. in zijn hoogtijdagen.
Op 9-jarige leeftijd begon Lee interesse te tonen in de dansvoorstellingen van zijn jongere zus (met dansinstituut South Side, de Sammy Dyer School of Dancing), dus schreef zijn moeder hem in voor acrobatiek- en taplessen bij Barrett en de beroemde lerares Idella Reed Davis.
Toen Lee meer taplessen begon te volgen, beschouwde Barrett hem al snel als een lastkind, die zich zou afstemmen omdat hij de enige jongen in een klas meisjes was. 'Hij zou altijd de verkeerde kant op staan, of in de hoek staan en gewoon zijn eigen ding doen', zegt Barrett. 'Ik merkte hoe snel hij choreografie oppikte, maar hij lette nooit op.' Toen Lee begon met het bijwonen van jamsessies, ontdekte Barrett het echte probleem - en het was geen gebrek aan interesse dat Lee niet werd uitgedaagd, waardoor hij zich verveelde. 'We namen een uur de tijd om rond te cirkelen en samen te improviseren', zegt Barrett. 'En dat is waar hij echt begon te stralen ... omdat hij zichzelf daardoor uitdaagde.' Lee herinnert zich deze eerste ervaringen met tap-improvisatie als een eye-opener naar de mogelijkheden van de kunstvorm. 'Het was gewoon veel nieuw voor mij', zegt hij. 'En het blies mijn gedachten.'
Komt in zijn eigen land
Toen Lee in de zomer van 2001 12 was, nodigde Barrett hem uit om zich bij M.A.D.D. Rhythms, een groep jonge tappers die hij trainde en af en toe optredens boekte voor in de stad. Het was toen, in zijn vroege tot midden tienerjaren, dat Lee de grootste vooruitgang boekte in zijn ontwikkeling als danser.
'Ik was niet echt in muziek getraind, en mijn frasering klopte niet. Ik had een slechte timing en zo ”, zegt hij. 'Er waren veel factoren waar ik nog steeds aan moest werken, en gedurende die tijd in mijn leven, dat is wat Bril me deed om te doen.' Studeren bij M.A.D.D. Ritmes en het bijwonen van tapfestivals zoals het St. Louis Tap Festival, Chicago Human Rhythm Project en het L.A. Tap Fest hielpen Lee bij het opbouwen van zijn techniek, muzikaliteit, kennis van geschiedenis en karakter. 'Ik had het voorrecht om les te hebben bij Fayard Nicholas voordat hij slaagde,' zegt Lee, eraan toevoegend dat andere tapmeesters die hij heeft ontmoet, onder meer Harold Cromer, Skip Cunningham en Arthur Duncan zijn.
Barrett heeft Lee de afgelopen jaren tot zijn recht zien komen, en aangezien hij festivalbeurzen en prijzen heeft verdiend, zoals de eerste plaats in Tap OFF in Chicago Human Rhythm Project, is het duidelijk dat anderen zijn talent ook hebben opgemerkt. 'Ritmisch gezien bevinden de dingen die hij doet zich op een heel ander niveau', zegt Barrett. “Vorig jaar vergeleek Dianne Walker hem met jazzmuzikanten Miles Davis en Thelonious Monk. Hij gaat binnen in de ritmes, en hoe hij ze hoort, is als geen ander. Toen dr. Leonard Reed en Ernest 'Brownie' Brown hem zagen dansen, zeiden ze allemaal: 'Hij doet dingen met zijn voeten die we nooit deden.' ”Het is ook duidelijk dat Lee deze aanmoediging heeft overgenomen van gerespecteerde meesters met de grootste eerbied. 'Hun mening horen dat ik goed dans, is een prestatie op zich', zegt hij.
Vooruit gaan
Terwijl de leden volwassen zijn geworden, heeft M.A.D.D. Rhythms is een veelzijdige organisatie geworden, met een uitvoerend bedrijf van professioneel kaliber, een tapacademie met leden van het bedrijf en een jongerenbedrijf om de volgende generatie van tap te trainen. Het afgelopen jaar was een mijlpaal voor Lee omdat Barrett hem vroeg om zijn eerste tapacademieklas te geven en zijn eerste stuk te choreograferen - op het old-school jazznummer 'Take Five' - in het gezelschap. 'Ik probeer graag nieuwe dingen met choreografie', zegt Lee. 'Ik wil dat het anders is dan wat alle anderen doen, dus ik kan op een rare manier en met opzet op een uniek moment een shuffle of een pull-back doen, gewoon om een ander beeld te creëren en een nieuw beeld te schilderen.'
Afgelopen voorjaar studeerde Lee af aan de prestigieuze Whitney M.Young Magnet High School in Chi-Town met een 3.9 GPA, en bracht zijn roostertraining en optreden in evenwicht met M.A.D.D. Ritmes met lidmaatschap van de African American Culture Club en Future Business Leaders of America van zijn school. Nu rondt hij zijn eerste semester af als eerstejaarsstudent aan Columbia College Chicago, waar hij podiumkunstenmanagement studeert. 'Je moet de zakelijke kant kennen', zegt Lee over zijn studiekeuze, waarin hij alles zal bestuderen, van het schrijven van subsidies tot vergelijkend cultuurbeleid. 'Als je dat niet doet, word je bedrogen en opgelicht en weet je niet wat er aan de hand is, ook al gebeurt het onder je neus.' Voor Lee was studeren in een gebied waar hij kan blijven tikken een topprioriteit. Hij zal blijven optreden en lesgeven bij M.A.D.D. Ritmes terwijl hij zijn diploma behaalt.
'Ik ben altijd een kunstzinnig persoon geweest', zegt Lee. Zijn creatieve gevoeligheden hebben ertoe geleid dat hij andere vaardigheden heeft ontwikkeld die een aanvulling vormen op zijn belangrijkste liefde, tap. Het is zeldzaam om hem te vinden zonder zijn schetsboek, vol met kleurrijke tekeningen, of zijn laptop, waarop hij deuntjes vermengt met tikritmes en visitekaartjes ontwerpt voor collega-tapdansers en afbeeldingen voor tikevenementen, zoals M.A.D.D. Rhythms 'derde jaarlijkse Chicago Tap Summit in oktober. Zijn liefde voor muziek - hij heeft zich in de loop der jaren beziggehouden met het spelen van viool, saxofoon, piano, drums en gitaar - heeft niet alleen zijn oor voor muzikaliteit ontwikkeld als danser, maar heeft hem ook in contact gebracht met enkele klasgenoten met muzikanten, met wie hij al plannen heeft. om na het afstuderen een tap- en muziekshow te produceren.
Vooruitkijkend, zijn Lee's grootste dromen degene die tap als een kunstvorm zullen promoten en bevorderen: hij wil zijn acteervaardigheden aanscherpen om meer toegang te krijgen tot films en tv, en zijn vocale en instrumentale vaardigheden versterken om toegang te krijgen tot de muziekindustrie. 'Veel mensen begrijpen tapdans niet omdat ze niet luisteren', zegt Lee. 'Ik denk dat het zou helpen om toegang te krijgen tot de muziekindustrie, want dan zou je echt luisteren naar hoe tap muziek is.'
Met genoeg ambitie om hem lang na zijn afstuderen vol te houden, twijfelen we er niet aan dat deze toegewijde kerel zijn dromen waar zal maken. En vooral, welke paden hij ook bewandelt, Lee zegt: 'Ik wil eerst bekend staan als een tapdanser.'