Voordat Jennifer Aniston dat springerige, gelaagde kapsel genaamd 'Rachel' populair maakte in de show 'Friends', zoemden zwarte vrouwen over een haartrend die Janet Jackson in 1993 zette toen ze haar waanzinnig lange doosvlechten wiegde in de film Poetic Justice. Weet je nog hoe snel je dacht dat Janet was met haar krantenjongenspet naar achteren geklapt en bedekte de bovenkant van de dikke individuele vlechten die over haar rug vielen. Of je ze nu box-vlechten, kassamas-vlechten, vlechten of dookie-vlechten noemde, je moest ze in je eigen hoofd hebben. Hoewel Janet bekendheid gaf aan het gevlochten kapsel, is de oorsprong van de haarvorm terug te voeren tot in Egypte tot 3500 voor Christus. Jaren later had elke regio van Afrika zijn eigen traditionele stijlen. In veel West-Afrikaanse landen ontwikkelde haarvlechten zich tot complexe patronen die iemands sociale status, leeftijdsgroep en dorpsrelatie aangeven. Bepaalde uitgebreide haarbehandelingen waren gereserveerd voor ceremoniële gelegenheden zoals bruiloften en andere overgangsriten. Van boxvlechtwortels in Afrika tot nu is er niet veel veranderd. Toen de populariteit van boxvlechten op zijn hoogtepunt was, was het een kapsel dat we onze zussen, moeders, grootmoeders of tantes dwongen te leren en te proberen. Deel je haar in een doosvormig deel, drapeer het synthetische haar over je natuurlijke haar en verdeel het in drie delen, waarbij je de drie natuurlijke haar- en synthetische stukken stevig kruist en overlapt tot een vlecht tot het einde. Herhaling. Hoewel het proces niet extreem moeilijk was als je eenmaal in een ritme zat, was het dagelijkse werk om deze stijl te krijgen - letterlijk. Velen van ons herinneren zich dat we meer dan zes tot acht uur tussen de benen van onze oudere neef op twee kussens zaten, of in de ongemakkelijke salonstoel in onze plaatselijke salons, alleen maar om de look te bereiken. Met pakken en pakken van $ 1,39 Kanekalon synthetisch haar aan dek, lieten we ons haar trekken, draaien en draaien totdat we individuele vlechten hadden die uit of hoofden ontspruiten. Natuurlijk waren voor sommigen van ons de vlechten alleen niet genoeg. Nee, we zouden rollers aan de uiteinden toevoegen en onze vlechten in heet water dompelen om krullen te krijgen. Anderen voegden kralen en haarversieringen toe om hun vlechten meer flair te geven. Dan waren er sommigen van ons die, net als Janet, onze babyhaartjes naar beneden zouden trekken en de bruine gel zouden pakken om onze randen glad te strijken. Op welke manier we ook probeerden de stijl van de doosvlecht te remixen, we wisten dat we de bom waren en niemand kon ons iets vertellen. Als je erover nadenkt, waren doosvlechten het eerste acceptabele proces voor haarverlenging, toen het krijgen van weefsels nog taboe was. We wisten dat zwarte mannen ons zouden plagen met paardenhaar, maar we zouden nooit slecht praten over onze vlechten. Dus we stopten ze in ons hoofd, haalden ze eruit, waste ons haar en stopten ze er meteen weer in. Nu we in een wereld leven waar weefsels de boventoon voeren, en microvlechten van menselijk haar verslaan elk type vlecht die synthetisch haar gebruikt , doosvlechten worden steeds minder gezien op de hoofden van zwarte vrouwen. Sommigen van ons brengen de individuele vlechten misschien terug voor vakanties, of wanneer onze haarstylisten ons vertellen dat we de krultang een pauze moeten geven. Je kunt nog steeds dames betrappen die box-vlechten gebruiken om gepermanent haar te helpen groeien wanneer ze uiteindelijk de beslissing nemen om natuurlijk te gaan. Uiteindelijk zijn Janet's geïnspireerde lokken nu minder populair onder onze leeftijdsgroep, maar zelfs in 2010 moeten we erkennen dat het een kapsel was dat velen van ons 'recht' deed. De speler laden...
