Fannie FlaggKrediet: Andrew SouthamF het nieuwe boek van annie Flagg, Ik droom nog steeds over jou , speelt zich af op een plek die ze beter kent dan alle andere, haar geboorteplaats. Birmingham is niet alleen het decor - het is een ondersteunend personage, waarbij het glamoureuze verleden en soms gecompliceerde heden van de stad helpen om een groep vrouwen te vormen die een sterke vriendschapsband delen. Maggie Fortenberry, Fannie's nieuwste hoofdrolspeler, verlangt naar de gloriedagen van Birmingham, met zijn prachtige treinstation, grote theaters en drukke straten in het centrum. Maggie, een 60-jarige voormalige Miss Alabama, is mooi en lief, geliefd en bewonderd - en zo in de war met de manier waarop haar leven is verlopen dat ze bezig is met een zelfmoordplan met een eierwekker, de Warrior River , en een machtige krachtige lijm. Klassieke Fanny.
Miljoenen lezers zijn gelokt door haar eigenzinnige, dodelijke zuidelijke karakters en hilarische plotwendingen, alleen om een serieuze ruk aan de harten te krijgen wanneer ze het het minst verwachten. Of haar setting nu Birmingham of Whistle Stop is, waar Fannie keer op keer over schrijft, zijn de ontroerende, angstaanjagende, hartverscheurende, hysterische, buitengewone, alledaagse dingen die ons menselijk maken, de dingen die ons doen zoeken naar vriendschap en liefde en mededogen en gemeenschap . Dit is wat ze te zeggen heeft over de stad die haar op die reis begon.
Waar in Birmingham ben je opgegroeid?
Mijn ouders begonnen in een appartement aan Southside, en toen mijn vader na de Tweede Wereldoorlog thuiskwam, verhuisden we naar Woodlawn, op First Avenue North. Dus ik ben daar opgegroeid en ging naar een kleine middelbare school genaamd St. Clements. Vanaf daar gingen we naar Highland Avenue, ongeveer twee blokken van het Virginia Samford Theatre.
Waarom heb je deze keer de stad voor je omgeving gekozen?
Ik probeerde een Valentijnskaart te schrijven naar mijn geboorteplaats. Ik hou van waar ik ben opgegroeid. Hoewel ik verschillende boeken heb geschreven in een stad genaamd Elmwood Springs, Missouri, was het echt Woodlawn waar ik over schreef en het huis waar mijn grootmoeder woonde. Birmingham is altijd mijn muze geweest.
Maar jouw Maggie zou in de jaren zestig gekroond zijn, toen Birmingham niet zo populair was.
Ik ging in die tijd naar New York en het deed me veel pijn dat mensen niet beseften hoe Birmingham echt was. Ik was zo bedroefd door de pers en de mening van mensen over mijn geboortestad.
Er is een hartverscheurende scène in het boek waarin Maggie zich Atlantic City herinnert, waar ze het doelwit was van demonstranten omdat ze uit Alabama kwam. Wat inspireerde die scène?
Dat was toen een beetje het gevoel. En het laat ook zien dat iedereen last had van de problemen die we toen hadden. Iedereen raakte gewond. Maggie was onschuldig. Ze had nog nooit iets gemeens in haar leven gedaan, maar ze wordt met pek en veren bedekt door de acties van andere mensen. Het is erg kwetsend. Mensen denken niet na over de gevolgen van hun daden. Ze protesteren misschien vanuit een goede plaats, maar je moet nadenken over de gevolgen van wat je zegt en doet.
De Miss Alabama Pageant staat centraal in Ik droom nog steeds over jou . Hoe ben je erbij betrokken geraakt en hoe waren die dagen?
Mijn vader was een filmmachine-operator, en zijn vader ook. Destijds werkten ze in veel verschillende theaters, waaronder de Alabama. James Hatcher was de directeur van de Alabama - en de Miss Alabama Pageant - en hij was mijn mentor. Ik was zo verlegen dat ik het nauwelijks kon uitstaan om met iemand te praten, dus hij zou me dwingen om dingen te doen die niet bij mijn karakter passen. Toen ik 16 of 17 was, begon ik in Junior Miss Alabama, die ze toen hadden, en daarna ging ik elk jaar naar binnen en kreeg een beurs om naar school te gaan. Het dichtst dat ik ooit ben gekomen, denk ik, was in de top vijf. Miss Alabama was de op een na grootste optocht in het land. We hadden meer beurzen met geld dan wat dan ook, behalve Miss America. Om Miss Alabama te zijn, moest je slim zijn en goede cijfers halen. Het stereotype dat schoonheidskoninginnen dom zijn, is niet waar.
Wat was jouw talent? Ik vermoed dat het om lachen ging.
Altijd komedie, wat goed was omdat er maar heel weinig meisjes waren. Dus ik zou altijd op het podium in Alabama moeten optreden omdat ze minstens één comedy-act nodig hadden. Ik zou mijn kleine schetsen schrijven en ze maken. Zo ben ik begonnen met schrijven.
Je hebt Maggie een familienaam gegeven: Fortenberry. Voel je een verwantschap met haar?
Oh, schat, Maggie is een stuk knapper en dunner en liever dan ik. Maar ik heb veel van die meiden in mijn leven gekend, en iedereen heeft zijn onzekerheden. Iedereen is wel een beetje bang en onzeker over iets, hoe mooi ze ook zijn. We hebben allemaal gewoon moeite om door dit leven te komen. Ik denk dat zuidelijke vrouwen een bijzonder probleem hebben omdat ze zijn getraind om nooit hun emoties te tonen en altijd vrouwelijk te zijn. Ik heb een beurs gewonnen voor de Miss Alabama Pageant om in het Pittsburgh Playhouse te studeren. Aan het einde van het jaar riepen ze me op kantoor en zeiden: 'Je bent een aardige meid, een lieve meid, maar je moet naar huis gaan en trouwen omdat je niet sterk genoeg bent voor dit bedrijf, en jij' Ik heb dat zuidelijke accent, dus je zult nooit werk krijgen.'
In het boek brengt Maggie een belangrijke middag door in Caldwell Park. Waarom is Caldwell speciaal?
Ik ben in dat park opgegroeid. Toen ik 15 of 16 was, liep ik naar het toenmalige Clark Memorial Theatre (nu Virginia Samford), dat zich in het park bevindt. Mijn grootmoeder had me $ 25 gegeven voor mijn verjaardag, en ik ging daarheen om een seizoenskaart te kopen. Terwijl ik daar was, kwamen er twee mannen door de lobby, en ze schreeuwden 'Wat gaan we doen?!' en 'Wie zetten we in de spotlight?!' En ik liep naar hem toe en zei: 'Ik kan in de schijnwerpers werken - mijn vader is een filmoperator!' Toen rende ik naar buiten en sprong op een bus naar het Melba-theater of de Lyric of waar mijn vader ook werkte en zei: 'Papa, je moet me leren hoe ik in de schijnwerpers moet werken!' Het is niet zo moeilijk - je hoeft er alleen maar op te richten. Dus zo kwam ik in de spotlight te staan Kus me, Kate .
Maggie's verlangen naar dat huis op de heuvel - is het autobiografisch?
Ik verlangde altijd naar een huis omdat we altijd in snoezige appartementen woonden, en ik dacht dat ik maar een huis kon hebben. Ik ben geobsedeerd door onroerend goed. [Lacht.] Als ik niet naar huizen kijk, kijk ik naar House Hunters op HGTV, en ik weet zeker dat het komt doordat ik enig kind ben dat in een appartement woont, altijd langs het grote huis loopt en de grote ziet familie door de ramen. Maar we weten natuurlijk dat zelfs als we dat huis hadden, het ons niet per se gelukkig zou maken.
Van alle vrouwen die met Maggie werken bij het fictieve Red Mountain Realty, welke zou je willen zijn?
Waarschijnlijk Brenda [Maggie's Afro-Amerikaanse vastgoedpartner, die later burgemeester van Birmingham wordt]. Brenda is een meisje van de toekomst. Brenda gaat verder. Ze is iets jonger dan Maggie, dus ze heeft niet veel hang-ups van 'vrouwen kunnen dit niet' en 'vrouwen kunnen dat niet'. Ze is wat stoerder. En daar kan ik wel wat van gebruiken.
Klik naar de volgende pagina om een fragment te lezen uit Ik droom nog steeds over jou .
Boek uittreksel: Ik droom nog steeds over jou door Fannie Flagg
Fannie Flagg's zevende roman is, zegt ze, een Valentijn voor haar geboortestad. Met een voormalige Miss Alabama als haar heldin en Birmingham, Alabama, als haar decor, vertelt ze een verhaal over vriendschap, liefde en acceptatie - met onderweg een paar hilarische escapades. In dit fragment uit Ik droom nog steeds over jou , haalt Maggie herinneringen op aan de magie van Fannie's mooie stad.
Als Maggie het grootste deel van haar leven in de ban van haar jeugd had geleefd, was ze niet de enige. Veel mensen hadden nog een paar sterren in hun ogen, en geen wonder dat ze opgroeiden in een plaats die de Magische Stad heet, met al zijn verheven ambities en illusies van grootsheid. Je kon het overal zien waar je keek, van de torenhoge schoorstenen van de ijzer-, kolen- en staalfabrieken tot de statige herenhuizen bovenop Red Mountain tot de glinstering in het cement op de trottoirs in de binnenstad. De stad was bruisend en levendig, met blok na blok elegante winkels, waar paspoppen in hooghartige poses stonden, gekleed in de laatste mode en bont uit New York en Parijs; blokken showrooms gevuld met mooie tapijten, lampen en meubels, zo mooi weergegeven dat je er voor altijd naar binnen wilde lopen (of dat Maggie tenminste had). Er hing altijd een opwinding in de lucht. Het gevoel dat Birmingham, de snelst groeiende stad in het zuiden, op het punt stond uit te barsten tot de grootste stad ter wereld. Zelfs de straten waren extra breed aangelegd en stonden te wachten, alsof ze elk moment een enorme verkeersstroom verwachtten. Vanaf het begin barstte Birmingham van ambitie en haatte het de tweede plaats te zijn na Pittsburgh in de staalproductie en het op een na grootste stadsvervoersysteem van het land te hebben. Zelfs het torenhoge ijzeren beeld van Vulcanus, de Griekse god van vuur en ijzer, dat op de top van Red Mountain stond, was slechts het op één na grootste ijzeren beeld in het land, en tijdens de oorlog, toen de krantenkoppen aankondigden dat Birmingham, Alabama, werd uitgeroepen tot de tweede doelstad in Amerika die door Duitsland en Japan werd gebombardeerd, iedereen was vreselijk teleurgesteld; ze hadden graag de eerste geweest! Hun enige troost: ze hadden wel het grootste elektrische bord ter wereld, dat alle bezoekers begroette toen ze het treinstation uitkwamen. Het brandde met tienduizend gouden gloeilampen die WELKOM IN MAGIC CITY uitdrukten. Birmingham was een stad met een hartslag die je kon horen kloppen, werken en zweten, in een streven om nummer één te worden. De reusachtige ijzer- en staalfabrieken rinkelden en sloegen en spuwden roze stoom uit en bulderden de hele dag en nacht dikke rook. Mijnwerkers werkten de klok rond in ploegendiensten. Trams en bussen reden vierentwintig uur per dag, vol met mensen die naar hun werk gingen of thuiskwamen.
'S Middags reden ouders hun kinderen de berg op naar Vulcan Park om de zon te zien ondergaan boven de stad, wanneer de lucht tot leven zou komen met lagen iriserend groen, paars, aqua, rood en oranje die strepen over de horizon maakten zover je kon zien. Iedereen vond het een speciale show die de stad speciaal voor hen opvoerde. …