Tisha Campbell-Martin heeft autisme nooit de overhand laten krijgen. Sinds haar 12-jarige zoon Xen werd gediagnosticeerd, hebben Campbell-Martin en haar echtgenoot Duane Martin hun leven gewijd aan het vergroten van het bewustzijn en de tolerantie over de aandoening.
In 2011 werkte ze samen met vier andere moeders van autistische kinderen aan een korte film genaamd produce Kleurde mijn geest die zal worden vertoond op het MegaFest International Faith and Film Festival dit Labor Day-weekend. Campbell-Martin heeft onlangs een kinderboek gepubliceerd genaamd Mijn broer wil niet spelen om kinderen te helpen omgaan met het hebben van een broer of zus die anders is.
Ze sprak met ESSENCE.com over de korte film, hoe de Afro-Amerikaanse gemeenschap haar perceptie van autisme kan veranderen en hoe haar autistische zoon ermee omgaat als tween.
ESSENCE: Je laat zien Kleurde mijn geest op MegaFest. Hoe is de film tot stand gekomen?
Tisha Campbell-Martin: Samen met LaDonna Hughley, de vrouw van DL Hughley, heb ik een non-profitorganisatie opgericht met de naam Colored My Mind, een vrouw genaamd Donna Hunter, een schoolhoofd in Los Angeles, Tammy McCrary, een zaakvoerder, en een advocaat genaamd Shannon Nash. We maakten een korte film [over autisme] genaamd Kleurde mijn geest om problemen aan te pakken zoals het feit dat de meeste Afro-Amerikaanse kinderen twee tot drie jaar na hun blanke tegenhangers de diagnose krijgen. We deden mee aan het filmfestival van Cannes en lieten Blair Underwood en Nicole Ari Parker erin schitteren. We eindigden met winnen in het Amerikaanse paviljoen op het filmfestival van Cannes en dus waren we erg enthousiast. We dachten niet dat we zouden winnen, maar het betekent nog meer voor mij dat ze vroegen om het te vertonen op MegaFest tijdens het filmfestival.
ESSENTIE: Heb je nog steeds het gevoel dat we autisme niet genoeg bespreken in de zwarte en Spaanse gemeenschap?
Campbell-Martin: Nee, we bespreken het zeker niet genoeg in onze gemeenschappen en er zijn veel redenen waarom we geen diagnose krijgen of een verkeerde diagnose krijgen. Een daarvan is dat ze meteen zeggen dat onze kinderen slecht zijn. We krijgen het verkeerde label. Een deel ervan is cultureel omdat we niet willen geloven dat dit soort dingen kan gebeuren in de Afro-Amerikaanse of Latino-gemeenschap. Er wordt ouderwets over nagedacht, maar er zijn ook mensen in posities om te helpen. Ik heb het over leraren die niet zijn opgeleid tot wat dit is, artsen die niet zijn opgeleid. Het punt met autisme is dat je het vroeg moet opvangen, want dan kun je de hersenen voldoende oefenen om te proberen het kind tot zijn maximale potentieel te brengen. Maar zonder vroegtijdig ingrijpen lopen ze vast. Natuurlijk is het een spectrumstoornis, dus dat wordt aan de mix toegevoegd. Iedereen krijgt een ander bedrag en het ziet er bij elk kind anders uit omdat ieder mens anders is. Vroeg ingrijpen is de sleutel. Ik kan het bevestigen voor mijn kind en mezelf.
ESSENTIE: Uw zoon Xen werd gediagnosticeerd als een baby. Hoe is het nu met hem?
Campbell-Martin: Xen zegt dat hij niet meer autistisch is. Dit is de realiteit van mijn baby. Zodat ik je een perspectief kan geven, Xen was non-verbaal; hij klapperde met zijn armen en wiegde heen en weer. Hij heeft nooit in een klas met speciale behoeften gezeten omdat ik wilde dat hij model zou staan naar typische kinderen en nu is hij een typisch kind. Hij heeft een vriendin en hij is nu aan het woord; je kunt hem niet de mond snoeren. Hij zegt: 'Vroeger was ik autistisch en vertel mijn vriendin niet dat ik vroeger ook autistisch was.' Dus ik ben gezegend omdat we het vroeg konden opvangen.
ESSENTIE: Je hebt gezegd dat je begon te vermoeden dat er iets mis was met Xen zodra je hem uit het ziekenhuis naar huis bracht. Wat vind je van het argument dat vaccinaties een grote rol spelen bij de opkomst van autisme?
Campbell-Martin: Dit is slechts mijn mening: ik ben niet anti-vaccinatie, maar ik ben veilig pro-vaccinatie. Ik ben pro-vaccinatie als dat de keuze van het gezin is. Het moet je niet worden opgedrongen. In feite weten de meeste mensen niet dat ze in de meeste staten misschien zeggen dat je kind niet naar school kan, maar dat is geen echte verklaring. Ze kunnen je familie om welke reden dan ook niets opdringen. Dat gezegd hebbende, weet ik hoe het mijn gezin heeft beïnvloed. Ik geloof dat bepaalde mensen dat spul uit hun systeem kunnen uitscheiden en bepaalde mensen niet. En als ik zeg uitscheiden, bedoel ik poepen of plassen. Toen we jonger waren kregen we maar drie vaccinaties: polio, tuberculose en een tetanusshow. Dat is het. Tegen de tijd dat kinderen twee jaar oud zijn, krijgen ze 26 vaccinaties. Dat voelt of lijkt me niet goed. In mijn familie gebeurde het twee keer, een keer met mijn kind en een andere met mijn neef. De meeste kinderen in Amerika krijgen een hepatitis B-injectie zodra ze geboren zijn. Waarom? Lijkt me niet logisch, vooral als de ouders geen Hepatitis B hebben, maar goed. Direct nadat [Xen] de Hepatitis B-injectie kreeg; Ik merkte een verschil op de tweede dag van het leven. Er was gewoon iets anders en ik bleef iedereen die de kamer binnenkwam vertellen: 'Er is iets aan de hand met deze baby' en ze bleven nee zeggen, je bent een nieuwe moeder. Precies hetzelfde gebeurde met mijn neef. Hij begon epileptische aanvallen en autistisch-achtige symptomen te krijgen. Ik vroeg of hij de Hepatitis B-injectie had gekregen en ze zeiden ja. Ik kon niets zeggen. Dus toen je me vroeg of ik denk dat [vaccinaties] kunnen worden toegeschreven aan autisme, denk ik dat het er iets mee te maken kan hebben vanwege wat ik van mijn specifieke familie heb gezien. Nogmaals, ik ben niet tegen vaccinatie, maar we stellen ons vertrouwen in mensen en het zijn gewoon mensen en mensen kunnen fouten maken en als het om onze kinderen gaat, moeten we misschien een extra stap zetten om hen te beschermen.
ESSENCE: MegaFest zal de eerste keer zijn dat veel mensen je film te zien krijgen. Waar hoop je dat ze mee weglopen?
Campbell-Martin: Meer bewustzijn, meer begrip. Er is zoveel te doen naast mijn film. Ik geef ook een prijs aan Holly Robinson Peete voor haar inspanningen op het gebied van autisme en de ziekte van Parkinson. Holly is erg gemeenschapsgericht en ze is een van de eerste mensen die me heeft geholpen toen ik de diagnose kreeg. Als moeders zijn we er voor elkaar om op te leunen als er verschillen optreden. Ik wil dat mensen weglopen met meer bewustzijn en tolerantie. Als ze iemand in hun familie zijn die mogelijk autistisch is, kunnen ze zo snel mogelijk aan boord komen en kunnen ze helpen om middelen voor hun kinderen te krijgen omdat we het nodig hebben.
Kleurde mijn geest wordt vertoond op het MegaFest International Faith and Film Festival op zaterdag 31 augustus.
