Sinds Yaya DaCosta de once-in-a-lifetime rol van de overleden iconische zanger Whitney Houston kreeg, vragen zowel fans als critici zich af of de inwoner van Harlem, N.Y. het in zich heeft om zo'n prestatie te leveren.
Terwijl de Amerika's volgende topmodel runner-up's credits omvatten: Al mijn kinderen en Lelijke Betty , de 32-jarige actrice en moeder heeft nog geen grote naam. Maar dat zal waarschijnlijk veranderen na Lifetime's made-for-tv-film, Whitney, debuteert dit weekend en kijkers zien DaCosta's meeslepende en overtuigende portret van Houston als een introverte, aan cocaïne verslaafde superster die verliefd wilde worden en een gezin wilde stichten.
DaCosta sprak met Essence.com over hoe het was om in Houston's schoenen te lopen nadat ze al van kinds af fan was, de controversiële relatie van de zangeres met haar jeugdvriend Robyn Crawford en de menselijkheid van Bobby Brown.
Waarom wilde je Whitney Houston spelen?
Ik wilde al heel lang Whitney Houston spelen en het is iets waar ik over heb nagedacht en een beetje over heb gesproken met familieleden en misschien een interviewer, jaren geleden, toen ze nog bij ons was. En vaak zijn dromen visioenen die werkelijkheid worden. Ik wist niet dat het zo snel zou gebeuren. Ik wist niet dat ze ons zo snel zou verlaten of dat de film zou komen. Het gebeurde allemaal heel snel. Ik realiseerde me gewoon dat het tijd was om dit te doen en probeerde haar nagedachtenis te eren in een film die leuk en mooi zou worden.
Je hebt echt haar maniertjes en haar manier van lopen en haar pruiken vastgelegd. Het is eng hoe goed je bent. Kun je praten over het proces van het leren van haar maniertjes?
Dat ontroert me zo. Heel erg bedankt. We hadden een beperkte hoeveelheid tijd om ons voor te bereiden. Het was dus echt intens. Het gebeurde heel snel en toen ik eenmaal besloot dat ik dit moest doen, wist ik dat er bepaalde offers waren die ik moest brengen, waaronder slaap. Ik sliep nauwelijks en vond tijd om genoeg te eten te krijgen zodat ik niet zou verdwijnen. Gewoon slopende uren. Het was heel, heel hard werken, maar bij elke gelegenheid las ik artikelen over haar, over haar moeder, over haar neven en nichten – niet alleen onderzoek naar haar interviews, maar ook naar haar opvoeding. Ik ben ook een East Coast-meisje uit Harlem. Ze komt uit Newark - ze zijn niet zo ver uit elkaar. Dus echt, kijkend naar haar opvoeding, haar kerk en luisterend naar de manier waarop ze sprak, maar ook hoe de mensen om haar heen spraken en hoe ze vertelden wie ze werd omdat ze vrij algemeen bekend was aan het begin van haar carrière. Haar moeder heeft haar een beetje gevormd. Ik heb veel tijd besteed aan het proberen haar essentie vast te leggen en zelfs als ik niet op de set was, wat bijna nooit was, liet ik haar gewoon niet gaan. Dus toen ik in de weekenden aan het rijden was, probeerde ik iets te eten te krijgen, zoals ik het eten oppakte, ik probeerde mijn vingers tot haar vingers te maken. Het verfrissende was dat hoe meer ik over haar leerde, hoe meer overeenkomsten ik vond en hoe meer ik erop kon vertrouwen dat ik haar in me had, ik moest haar gewoon vinden en die dingen die op elkaar leken echt uitbuiten. Weet je, ik lach graag. Maar ze glimlachte breed.
Toen je aan was Amerika's volgende topmodel en je lachte niet zo.
Ter verdediging van onze menselijkheid en ons recht om te groeien en te veranderen, bedenk dat dit tien jaar geleden was. Dus ik ben nu een ander persoon. Dat gezegd hebbende, heb ik wel geprobeerd om Whitneys glimlach te onderdrukken.
Als ze glimlachte, glimlachte ze groot met haar hele gezicht en al haar tanden.
Je kon al haar tanden zien.
In een vroege scène, bij de Soul Train Awards, had je zelfs de hoogspanningsglimlach naar beneden.
Ja, dat is zeker een van de dingen die ik wilde proberen, dus bedankt.
Ben je teruggegaan en heb je de 1989 . gekeken? Soul Train optreden of een van haar andere optredens?
Oh, ik heb alle optredens bekeken die YouTube te bieden heeft. Toegegeven, ik hield me aan de tijdsperiode waarop we ons in de film concentreerden. Maar er is veel dat ik heb geleerd over haar speelstijl dat ik niet wist omdat ik niet naar concerten kon gaan. Ik zag haar optreden op televisie als een jong meisje en in muziekvideo's. Er waren tijden dat ze op tournee was dat ze veel meer geanimeerd en zelfs vrijer was dan toen ik haar ballads op een zeer evenwichtige manier zag doen. Dus ik mocht iets gebruiken van wat we wisten, maar respecteerde ook het feit dat ze een veelzijdig persoon was en dat ze niet één noot was. Ze had tijden dat ze erg evenwichtig en beheerst was en er waren tijden dat ze erg vrij was en een beetje plezier had op het podium en veel meer danspasjes deed dan ik wist. Daarom was die avond zo leuk toen ik de I'm Every Woman-montage deed. Mensen zouden ernaar kunnen kijken en zeggen: heeft ze zoveel gedanst? Nou, soms deed ze dat. Dat is een van de dingen in mijn onderzoek die me echt hebben verrast en waar ik van hield.
Zou je jezelf een fan van haar noemen? En wat is je favoriete Whitney Houston-nummer?
Toen ik opgroeide, was ik een fan van haar. Ik was een zusje van haar; een dochter van haar. Ik zag mezelf gewoon zo in haar, vooral als puber die probeerde tot mijn recht te komen en me mooi wilde voelen in een gemeenschap waar het zeer slanke meisje niet altijd zo wordt gezien. Het is absoluut een specifieke subcultuur. Nu wordt het misschien mainstream, maar in die tijd was het: 'Oh, je bent zo mager.' Whitney was, en ze was mooi en ze was een sekssymbool en het was inspirerend en krachtig. Een van mijn favoriete nummers is Saving All My Love For You.
De film onderzoekt Whitney als een verlegen persoon die niet altijd klaar was om op te staan. Maar dat was haar werk en dat moest ze doen. Het onderzoekt ook haar relatie met Bobby (gespeeld door Arlen Escarpeta) en toont hem op een manier die sympathieker is dan mensen in de populaire cultuur gewend zijn. Kun je daar over praten?
Een ding dat ik Angela heb horen zeggen in interviews en zelfs tijdens repetities, en dat de meeste mensen niet wisten, is dat Whitney ouder was dan Bobby. Ze waren toen allebei supersterren. Maar ze was geen naïef meisje. Het is oneerlijk om blindelings het cliché te accepteren dat hij deze grote stoute jongen was die een engel heeft gecorrumpeerd. We zijn allemaal complexe individuen en ik waardeerde de schrijver van de film (Shem Bitterman) omdat hij de status-quo niet accepteerde en probeerde de complexiteit te onderzoeken van hoe hun relatie had kunnen zijn en wie ze werkelijk waren als mensen en gewoon Bobby's menselijkheid eerde . Welke keuzes we allemaal hebben, we verdienen het allemaal om gezien te worden als mensen die keuzes maken – geen goede of slechte mensen. Hij verdient medeleven en ik ben dankbaar voor deze weergave.
De relatie met Robyn Crawford wordt nooit volledig uitgelegd. Ze zei dat dat haar enige vriend was. Hoe denk je dat mensen het zullen ontvangen? Mensen gingen ervan uit dat als ze zo dichtbij waren, het waarschijnlijk romantisch was. Dat is niet waar je per se naar toe gaat in de film. Is dat besproken?
Ja. [ lacht ] Kijk, ik ben een vrouw die van vrouwen heeft gehouden. Ik heb geweldige familieleden en geweldige vrienden. Het maakt niet uit wat het publiek op die relatie zou projecteren, in het leven of in de film, wat waar is, is dat ze echte vrienden waren. Ze hielden van elkaar en waren loyaal. Niet velen van ons ervaren dat soort loyaliteit, vooral mensen die dat niveau van sterrendom bereiken, en het is erg vervreemdend. Hopelijk kan het publiek ontspannen en de wens om mensen een etiket op te plakken overwinnen en gewoon blij zijn dat ze een echte vriend had en iemand die haar steunde en van haar hield, die ze familie noemde.
Deborah Cox zingt de zang voor je. Is dat ook moeilijk om te doen? Het leek alsof je aan het zingen was.
Ik zong op de set zodat ik eruit kon zien alsof ik aan het zingen was. Maar wat je hoort is Deborah Cox. Godzijdank voor Deborah Cox omdat ze zo geweldig werk heeft geleverd. Ze heeft de essentie van Whitney echt vastgelegd door middel van liedjes. Ik had het geluk om haar zang te hebben om mee te zingen. Dat was iets heel anders om te studeren. Niet alleen Whitney maar Deborah. Omdat ik de twee een beetje moest samenvoegen en opletten waar Deborah in- of uitademt. Waar haar mond misschien trilde en alle dingen die net iets anders waren dan de originelen. Omdat ik de originelen uit mijn hoofd leerde toen ik opgroeide. Ik weet precies hoe Whitney ze zong en dit was net even anders. Dus ik moest de nummers zeker een beetje opnieuw leren. Maar godzijdank voor Deborah.
Als er een les is waarvan je hoopt dat mensen weglopen na het zien van Whitney, wat zou dat dan zijn?
Ik hoop alleen dat mensen genieten van de film en dat ze herinnerd kunnen worden aan Whitneys menselijkheid en zich een van de beste tijden in haar leven herinneren en dankbaar zijn dat ze zo vrijgevig was. Ze deelde zichzelf zo veel met haar fans. Ik hoop dat mensen weglopen met een beetje meer medeleven en begrip voor het verhaal van Whitney en Bobby, maar ook nadenken over hoe ze omgaan met en omgaan met artiesten, artiesten en beroemdheden in het algemeen, omdat er nu zoveel directer contact is. Whitney had niet eens een Twitter-pagina. Er was een zekere afstand. Maar nu is het heel gemakkelijk om uit te reiken en te zeggen: ik hou van je. Maar het is net zo gemakkelijk om uit te reiken en te zeggen: ik haat je. Ze lezen dat en het zijn mensen net als jij.
Whitney premières zaterdag 17 januari om 20.00 uur op Levenslang.
