Op mijn 28ste heb ik veel onverwachte gebeurtenissen meegemaakt in mijn leven. Ik heb de wereld rondgereisd, een niveau van professioneel succes bereikt dat ongekend is voor enig lid van mijn familie of naaste kring, en zelfs hobnobbelde met de hogere echelon van de samenleving. Professioneel zouden de meeste mensen me beschouwen als slim, pragmatisch en een doorzetter. Persoonlijk ben ik er trots op te kunnen zeggen dat mijn privéleven net zo vruchtbaar is als mijn carrière; nou ja, dat dacht ik tenminste.
Ik ben er altijd trots op geweest om ervoor te zorgen dat mijn leven op alle fronten goed was. Ja, ik ben een carrièrevrouw, maar mijn nadruk lag op het laatste deel. Ik vind evenveel plezier in het mee naar huis nemen en het bakken van het spek. Bovendien moet ik toegeven dat ik gelijk bang was. Ik heb genoeg enkele zwarte vrouwen snikverhalen gezien of gehoord om ervoor te zorgen dat ik mijn zaag scherp heb geslepen, weet je, houd hem goed en strak, dus toen ik Mr. Right ontmoette, had hij geen andere keuze dan een ring om te doen het. Toen ik eind twintig was, had ik het gevoel dat ik alles goed deed. Toen ging het echt mis.
Na de vermoeiende rituelen van het jagen op iemand die meer zou zijn dan Mr. Right. Nu heb ik eindelijk een winnaar gescoord in Aaron*. Hij was slim, professioneel, godvrezend en knap, en hij leek me oprecht aardig te vinden. Het belangrijkste was dat ik hem leuk vond. Wekenlang hebben we het gedaan; films, toneelstukken en diners. Uiteindelijk werden we intiem en als een braaf meisje zorgde ik ervoor dat we bescherming gebruikten... in het begin.
Ik moet eerlijk zijn. De seks was goed. We werden exclusief. Mijn besluit om condooms te gebruiken nam af. Ja, 1-2-3. Voordat ik het wist, veranderde af en toe een vluggertje zonder levensstijl in onze levensstijl. Hoewel ik mijn zorgen over de gevolgen van onze wellustige, onbeschermde afspraken heb geadresseerd, heb ik nooit een grens getrokken. Ik heb nooit geëist dat we stoppen. En eerlijk gezegd heb ik dat nooit gewild. Door de intimiteit die we deelden, voelde ik me dichter bij Aaron. Bovendien geloofde ik dat hij aan mijn zijde zou blijven en dat we zouden trouwen als we een baby zouden maken. Helaas heb ik niet serieus nagedacht over de andere dingen die mijn Prince Charming me zou kunnen schenken.
Ongeveer 18 maanden na onze relatie ging ik naar een routine OB-GYN-bezoek en ontdekte later dat ik een SOA had. Aaron was mijn enige partner sinds mijn laatste bezoek. Schaamte is het enige woord dat ik kan gebruiken om samen te vatten hoe ik me voelde toen ik door mijn arts de les werd gelezen over het belang van bescherming. Gelukkig was de aandoening te genezen, mijn liefdesverdriet, niet zozeer. Na een paar lange ruzies gaf mijn vriend toe dat hij me had bedrogen en geen bescherming had gebruikt. Hij wist ook dat hij een soa had opgelopen, was behandeld en nam aan (hoopte) dat hij het niet aan mij had gegeven.
Uiteindelijk koos ik ervoor om het uit te maken met Aaron. Ik hield nog steeds van hem. Maar hoe kon ik iemand vertrouwen die niet genoeg aan mijn gezondheid of vruchtbaarheid dacht om mij over zijn verraad te informeren? Ik weet dat hij niet de enige schuldige is. Hij was egoïstisch. Ik was dwaas. Ik kende het risico van onbeschermde seks - zelfs in een relatie - en nam het. Ik kan alleen mezelf de schuld geven.
Vandaag werk ik aan het herwinnen van mijn vertrouwen in mannen. Aarons ontrouw deed me niet alleen afvragen over onze relatie, het deed me opnieuw nadenken over de trouw van alle verbintenissen - vooral het huwelijk. Zal ik kunnen geloven dat mijn volgende partner, of nog belangrijker, mijn echtgenoot, verantwoordelijk genoeg zal zijn om ons allebei te beschermen? We horen altijd over vrouwen in onze gemeenschap die ongeneeslijke ziekten oplopen en ik wil geen deel uitmaken van die statistiek. De ontrouw van mijn ex-vriend heeft meer schade toegebracht dan mijn hart en gezondheid. Het kostte mijn geloof. Ik hoop dat ik het terug kan krijgen.
De speler laden...
