Elle Duncan, een geboren sportveteraan en televisieveteraan uit Atlanta, is nooit iemand geweest die zwijgt als het gaat om de vooruitgang van vrouwen en zwarte mensen binnen de sportgemeenschap. Onlangs werd Duncan aangekondigd als de officiële gastheer van de 6 p.m. ET SportsCenter, maar dit was niet haar enige nieuwe titel die aan haar cv werd toegevoegd - moeder van twee. Na haar zwangerschapsverlof en de geboorte van haar tweede kind, had de wereld het genoegen om baby Xander te ontmoeten.
Bekijk dit bericht op Instagram
ESSENCE sprak met Duncan om te praten over het balanceren van het leven als een carrièrevrouw, moeder en echtgenote, het behouden van haar geestelijke gezondheid en waarom representatie in de sport de wereld voor haar betekent.
Hoe heeft je zwangerschap je deze keer behandeld?
ZIJ DUNCAN: De zwangerschap was geweldig. Het is grappig, want de eerste keer dat je een kind krijgt, waardeer je het feit niet volledig dat wanneer je een tweede kind hebt, je een dutje kunt doen en zo als je zwanger bent van je eerste kind. Bij de tweede is dat niet het geval, want er loopt nog een kind rond. Maar ik ga niet tegen je liegen, ik heb dit niet echt publiekelijk gedeeld, maar het was een soort reis omdat mijn zoon werd geboren met een ietwat zeldzame genetische geboorteafwijking en van de schedel. Voordat hij zelfs 24 jaar oud was, moesten we op een gegeven moment een operatie aan zijn schedel ondergaan. Het was anders. Ik voelde veel minder angst om zwanger te zijn, wat een soort schop onder mijn kont was, want toen hij naar buiten kwam, was het weer als angst op topniveau. Ik ben van nature een soort angstig persoon. We zijn geopereerd en hij doet het fantastisch en doet het geweldig, en we hebben echt heel veel geluk.
Hoe balanceer je het moederschap en je carrière in de sport?
Sommige dagen spijker ik dat vast en sommige dagen ben ik er niet zo goed in. Vooral gisteren had ik een hele slechte dag. Ik denk dat vrouwen over het algemeen overpresteerders zijn en superhelden willen zijn, en dan koppel je dat aan het feit dat ik in een door mannen gedomineerde industrie werk. Wanneer mannelijke collega's baby's krijgen, komen ze in de meeste gevallen na een paar weken weer aan het werk. Je neemt al die tijd vrij en je wilt bij je gezin zijn als het tijd is om bij je gezin te zijn, maar ik heb niet zo'n baan die je gewoon aan en uit zet. Soms sla ik mezelf in elkaar en heb ik slechte dagen zoals gisteren waarin ik het gevoel heb dat ik mijn familie heb gefaald, ik heb gefaald in mijn werkgezin en ik heb in het algemeen gefaald. Dan heb ik dagen dat ik het gevoel heb dat ik het verpletter.
Wat ik de tweede keer heb geleerd, is dat je jezelf genade moet geven. Als zwarte vrouwen doen onze schouders erg pijn van het dragen van anderen. We besteden meer aandacht aan de zelfzorg van anderen en we belasten onszelf. Ik probeer echt opzettelijk te zijn om ervoor te zorgen dat mijn opofferingen in het kwadraat zijn. Als ik het gevoel heb dat ik een beetje ten koste van mezelf ben, anderen voor mij plaats, moet ik tegen mezelf zeggen: zorg voor jezelf, zeg nee tegen iets, het is oké om een slechte dag te hebben en het is oké om nee te zeggen . Dat is iets waar ik aan werk en waar ik niet altijd aan nagel, maar het is zeker een werk in uitvoering voor mij op dit moment.
Hoe heeft COVID de manier waarop zelfzorg er voor jou uitziet veranderd?
Ik ben een beetje een rollende steen. Ik en mijn man zijn allebei vrije geesten en we houden van reizen. Ik ben een van die mensen waar ik een licht aan het einde van de tunnel ben. Dus ik kan malen, malen, malen, malen omdat ik mezelf dingen gun om naar uit te kijken. Ik zorg voor mezelf door mezelf te omringen met mensen van wie ik hou, hosten, dineren met vrienden, reizen. Dat waren allemaal dingen die het afgelopen jaar volledig verboden waren. Het ging eigenlijk alleen maar over dingen als mediteren, lezen wanneer ik maar kon, maar eerlijk gezegd ging het meer over het beoefenen van vergeving.
Aan het begin van de pandemie was ik zwanger. Ik had deze van anderhalf jaar oud. Ik was onvermurwbaar dat we niet zomaar een iPad zouden maken om te overleven. Dit was het moment waarop ik zou ingrijpen en ook leraar zou worden. Naast al mijn andere verantwoordelijkheden zou ik ook leraar worden. Ik voelde me een mislukkeling toen ik drie weken later dacht: neem deze verdomde iPad alsjeblieft en zwijg. Het heeft me geleerd om een beetje langzamer te gaan. Ik heb de neiging om dingen naar beneden te duwen en dingen af te wimpelen omdat ik van plan ben om bepaalde releases, vakanties, of zoals ik al zei, uitgaan met vrienden, en omdat ik dat dit jaar niet deed, dwong het me echt om in die gevoelens te zitten die onvermijdelijk zijn in elk leven.
Wat zijn enkele belangrijke lessen die het moederschap je heeft geleerd?
Oh mijn God, geduld. Ik ben de meest ongeduldige persoon ter wereld. Ik weet dat mijn ouders wilden geloven dat ik een geweldige moeder zou zijn, maar ik weet het rustig aan, er was een deel van hen dat zei: heb je het geduld voor dit kind? omdat het veel is. Ik was nooit een van die vrouwen die ervan droomde moeder te worden. Ik zag mezelf niet als moeder. Ik zag mezelf niet per se als moederlijk. Ik had wel zorgen van: zal ik hier goed in zijn? Diep ademhalen, bewust omgaan met je tijd, perspectief herkennen. De speler laden...
Ik heb vrienden die vanaf het moment dat ze volwassen waren alleen maar moeders wilden zijn. Dat was gewoon nooit iets dat ooit op het visiebord voor mij stond. Ik heb kunnen vertrouwen op mijn instinct, wat heel cool was omdat ik dacht dat ik niets wist over hoe ik een moeder moest zijn en dat weet ik waarschijnlijk nog steeds niet, maar het gaat goed met me. In het grote geheel doet dit er allemaal niet toe en het hebben van mijn zoon en het hebben van de uitdaging met hem in het begin was daar ook een les in.
Ik was al onze foto's van één maand en drie maanden aan het plannen. Ik dacht er al aan voordat hij zelfs maar werd geboren, wanneer hij de hele nacht gaat doorslapen. Dan wordt hij ineens geboren en is er een enorme verkeersdrempel die zoiets is van: wacht eens even. Je plant wat er over drie maanden gaat gebeuren, maar je zoon heeft iets dat nu moet worden aangepakt. Perspectief en leren omgaan met dingen en vertrouwen op je gevoel en je instinct zullen je leiden.
Bekijk dit bericht op Instagram
Hoe ga je om met je mentale gezondheid als zwarte vrouw die in de sport werkt?
DUNCAN: Ik heb altijd geprobeerd te leven volgens het adagium dat het beter is om een cool persoon te zijn dan om gewoon een coole baan te hebben. Het gewicht en de ernst van wat ik soms doe, kan me angstig maken. Ik heb er altijd van gedroomd om bij ESPN te werken en ik wilde in de voetsporen treden van Robin Roberts. Ik merk dat ik soms zeg: Oh mijn God, ik zit aan dezelfde bureaus als deze pioniers, en er is een neiging om meer te willen. Die ambitie betekent dat je naar meer moet streven, en zelfgenoegzaamheid is het ergste dat je kan overkomen.
Het is echt genoeg om iemand die hoe dan ook een angstig persoon is, zoals ik, gek te maken. De beste manier waarop ik weet hoe ik moet omgaan met een plek die gevuld is met zoveel talent, die gevuld is met zoveel verwachting en waar de verwachtingen super zwaar zijn, is door me op één ding te concentreren. Dat is in de eerste plaats een heel goede collega zijn en ten tweede ervoor zorgen dat ik iemand ben die mijn vrienden en familie nog steeds herkennen als ik thuiskom. Dat is alles waar ik ooit om heb gegeven. Ik ga naar huis, ik laat al deze dingen achter, en ik probeer me echt te concentreren op wat belangrijk is, namelijk mijn familie en het voortdurend najagen van mijn dromen, omdat ik er zoveel heb. .
Waar wend je je tot wanneer je een plek van aarding nodig hebt?
Eerlijk gezegd, het hangt ervan af. We moeten naar onszelf luisteren op basis van wat we nodig hebben. Ik denk dat het interessante van het leven is om erachter te komen wanneer je nodig hebt wat je nodig hebt en je tot die mensen te wenden in tijden van nood. Ik ben een groot voorstander van therapie, maar ik ben al jaren niet consequent gegaan. Ik beschouw therapie soms als een van de oefeningen die ik doe. Ik zal drie maanden echt van barre houden en dan niet. Ik ga door naar zoiets als training met hoge intensiteit en dan ga ik door naar het Peloton. Het is belangrijk dat je verschillende manieren gebruikt om je spieren te strekken.
Er zijn momenten waarop ik voel dat ik wegglijd en sommige van deze praktijken die ik tijdens mijn jaren van therapie heb gebruikt, resoneren gewoon niet op dezelfde manier, dus het is tijd om terug te gaan naar therapie. Daar gaat het over. Weten wanneer je echte hulp nodig hebt, wanneer je moet lachen, wanneer je een moment nodig hebt, wanneer je een paar dagen nodig hebt. Proberen te herkennen en te luisteren naar wat je lichaam nodig heeft en op die manier de steun te vinden.
Hoe voel je je als je weet dat jonge zwarte meisjes naar je kijken als een rolmodel in deze carrière en deze wereld, die erg vrouwonvriendelijk, seksistisch en racistisch kan zijn?
Het betekent de wereld voor mij. Ik nam een baan in Boston omdat het een geweldige kans voor me was, maar ook omdat ik een van de eerste zwarte vrouwen zou zijn die ooit haar eigen sportshow in Boston zou organiseren. In een stad die overwegend wit is, een enorme sportstad waar ze een zwart meisje op hun bureau konden hebben zitten praten over hockey - ik dacht dat het een groot probleem was. Ik wilde dat op dezelfde manier doen als het zien van Robin Roberts en het zien van Oprah, dat zij de representatie waren die ik had toen ik opgroeide. Ik wist dat ik het kon bereiken en het kon zijn, omdat ik het recht voor me kon zien. Ik vat het niet licht op.
Ik wil hier heel bewust mee omgaan. Colorisme bestaat ook. Ik weet dat er iemand is die op mij lijkt, die raciaal dubbelzinnig is, die een paar rollen kan vervullen. Er zijn mensen die momenteel elke dag naar mijn show kijken en denken dat ik Spaans ben. Ik ben niet. Ik ben zwart. Ik probeer er niet alleen voor te zorgen dat ik een ruimte creëer voor andere zwarte vrouwen, maar ik zorg er ook voor dat ik help om meer ruimte te creëren voor donkere vrouwen. Voor vrouwen die hun haar natuurlijk dragen. Voor vrouwen die prachtig gemêleerd zijn.
Ik wil ervoor zorgen dat alle vrouwen aan tafel vertegenwoordigd zijn en niet alleen vrouwen die op mij lijken en een paar vakjes voor een netwerk kunnen aanvinken. Ervoor zorgen dat alle zwarte vrouwen op dezelfde manier worden gezien en dezelfde mogelijkheden en kansen krijgen die ik heb gekregen, is belangrijk voor mij.
Waarom is het zo belangrijk dat er meer zwarte vrouwen zijn in alle takken van sport, van analyse tot eindredacteuren?
Omdat zwarte vrouwen dope zijn. We zijn dope in alles wat we doen. Alles wordt beter gemaakt door een zwarte vrouw erbij te betrekken. Het is gewoon lang en kort. Elke competitie wordt beter gemaakt. We moeten elke ruimte doordringen. Ik werk graag op een plek die erkent dat er achter de schermen nog veel werk aan de winkel is. De waarheid is dat de mensen die voor de camera staan een zekere mate van cachet hebben, maar het zijn de kantoren die het cachet hebben, zij zijn de echte besluitvormers.
Dat is waar we meer zwarte vrouwen moeten zien, omdat zwarte vrouwen andere zwarte vrouwen zullen aannemen. Daarom heeft deze patriarchale samenleving het op dit moment zo opgezet dat blanke mannen andere blanke mannen promoten, want dat is met wie ze verwant zijn. Daarom moeten we ervoor zorgen dat we aan tafel zitten. Verdorie, dat wij die verdomde tafel bezitten. Dat wij eigenaar zijn van het hout waarvan de tafel is gemaakt. Zo beginnen we uit te breiden en beginnen we vooruitgang te zien. We moeten besluitvormers zijn.
