Afwijzing is iets waar alle acteurs mee te maken hebben. Bij zwarte actrices is er nog een laag van uitsluiting waar ze doorheen moeten navigeren als ze hun eigen kansen in de schijnwerpers vinden. Erika Alexander kent deze Hollywood-shuffle maar al te goed. In een recente aflevering van Yes, Girl! podcast, de actrice - die momenteel in Hulu's verschijnt Wu-Tang: Een Amerikaanse Sago a - vertelde hoe ze vrijheid vond in de afwijzing van het systeem en hoe ze de privileges en het racisme dat nog steeds in Tinsel Town heerst, dwarsboomt.
Niemand wordt graag afgewezen, zei Alexander eerlijk. De bekroonde actrice beschreef de angst die ze voelde nadat ze een paar jaar na haar korte maar tijdloze run als ieders favoriete advocaat Maxine Shaw door de agenten was afgezet. Alleenstaand wonen .
Ze zaten letterlijk in die kamer met die agenten en zeiden: Wie is er geïnteresseerd in... Nee, ik weet het niet. Ik denk dat we haar uit onze selectie moeten schrappen, alsof er niets is... Het verblindde me, het kwam nooit bij me op dat het ding waarvan ik dacht dat ik het meest begaafd was, ik heb geen universitaire graad, niet langer was waardevol in hun ruimte. Misschien is dat wat me bang maakte. Dat is de waarheid. Je bent bang dat je nooit genoeg was, vervolgde ze.
Alexander gaf aan dat het veel meer pijn deed om te worden afgewezen door haar vertegenwoordiging dan het routinematig niet ontvangen van een terugbelverzoek voor audities. Je bent gewend aan afwijzing. Dat is niet het punt. Je bent gewend aan afwijzing en je snapt het, maar je hoopt dat je vertegenwoordigers weten wie je bent, de waarde.
Ze vervolgde: Het is alsof je zegt dat alles wat je hebt gedaan, de twee NAACP Awards, alle goede recensies die je hebt gekregen, anderhalf jaar van het Royal Shakespeare Theatre, zes toneelstukken in het openbare theater, het feit dat je komedie en drama kunt doen, het feit dat je op tijd komt. Er is geen verhaal over dat je dronken opdook of je regels niet kende of half voorbereid was, betekende niets.
Maar de actrice vond het een voordeel om over het hoofd gezien en ondergewaardeerd te worden door het systeem. Ze kon haar stem consequent gebruiken. Mensen zeggen: “Nou, ben je niet bang om die zus te zien, ze gaan je geen banen geven, ze gaan je dit geven.” Ik zei: “Ze geven me toch geen banen. ' Het is wat het is. Ik ga het in beweging houden. Ik denk niet dat dat de reden is dat ik geen baan krijg omdat ik uitgesproken ben. Niemand geeft er om wat ik zeg. Niemand luistert zelfs naar wat ik zeg. En de weinige mensen die dat wel zijn, zijn het met me eens. De speler laden...
Tony Puryear, haar ex-man en jarenlange creatieve partner, was een van die mensen. Ze maakte gebruik van haar goddelijke en veerkrachtige karakter en creëerde haar eigen kansen met zijn professionele ondersteuning.
Bekijk dit bericht op Instagram#sxsw2019 #mmcadc @erikaalexanderthegreat #ninashaw #davidmorgan #jeffyang
Een bericht gedeeld door Kleur boerderij (@colorfarm) op 9 maart 2019 om 11:06 uur PST
Ik begon het feit dat ik een schepper moest zijn veel serieuzer te nemen. Ik moest mezelf disciplineren en mijn aandacht richten op dingen die verder gingen dan een telefoontje of iemand die zogenaamd, mij vertegenwoordigde, die verondersteld werd voor mij te werken. Color Farm Media was mijn manier om een aantal van de systemische en infrastructurele dingen aan te pakken die niet langer nodig waren omdat ze de kracht niet meer hadden, zei ze trots.
Haar voormoeders inspireerden haar inzet om door te gaan.
Ik sta op de schouders, zoals wij allemaal, van niet alleen reuzen, maar ook van mensen zoals jij. Ik heb niet het recht verdiend om op te geven. Als dat het ergste is dat ze me kunnen doen, zou Fannie Lou Hamer zeggen: 'Wat heb je, meid? Sta op.'
Kijk hoe Erika Alexander doorgaat met opstaan en het voor elkaar krijgen door te streamen Wu-Tang: An American Saga op Hulu.