Lang voordat Jemel McWilliams Janelle Monáe, Lizzo en John Legend leerde bewegen, sprong hij uit de auto van zijn moeder toen hij Michael Jackson op de radio hoorde.
Ik weet niet wat er is gebeurd, de geest raakte me, lacht de creatief en artistiek directeur. We stonden letterlijk voor het stoplicht, ik begon Michael Jackson te dansen en mijn moeder vervloekte me uit, 'Jongen, als je je kont niet in deze auto krijgt.'
Maar wat er daarna gebeurde, zette de inwoner van Washington D.C. op het pad om een voor een Emmy genomineerde choreograaf te worden. McWilliams is erkend voor uitstekende choreografie voor variatie of reality-programmering voor zijn werk dat vorm gaf aan de openingsvoorstelling van Janelle Monáe bij The Oscars. Zijn categorie wordt gepresenteerd tijdens de virtuele ceremonie van de Creative Arts Emmys Awards op zaterdag 19 september.
Jemel McWilliams | Fotocredit: James Anthony
Maar laten we teruggaan naar dat stoplicht in D.C.
Deze dame begint achter ons te toeteren en trekt mijn moeder naar zich toe. Mijn moeder denkt, misschien stond de benzinetank open of zo, zegt McWilliams. De dame zei: 'Ik bezit dit centrum voor de kunsten en je zoon is een ster, ik zal hem een studiebeurs geven.' En vanaf daar ben ik in de kunst geweest.
Het wonderkind begon lokaal te dansen nadat hij zich had aangesloten bij het creatieve danscentrum, D.C. ShowBiz Kids. Hij bleef toegewijd tijdens de middelbare school, maar koos voor een meer traditioneel pad voor de universiteit. Hij kon zijn hart echter niet verloochenen. Ik ging naar de universiteit en studeerde af in Marketing Management Informatiesysteem. Toen vertrok, verhuisde naar New York en dacht dat ik naar het Amerikaanse bedrijfsleven ging. Ik heb het geen jaar volgehouden. Letterlijk was ik die man die daar was, wachtend om ontslagen te worden omdat het gewoon niet mijn passie was en ik wist het.
Na jarenlang hiphoples te hebben gegeven op nascholen in openbare scholen in The Bronx, ging hij weer professioneel dansen als danser. De herverbinding met zijn eerste liefde wierp zijn vruchten af. Voordat hij het wist, danste McWilliams op het podium met Beyoncé, Kelly Rowland, Nicki Minaj, Mariah Carey en meer. Maar het was zijn werk met Alicia Keys dat zette de naald in zijn carrière. Omdat ik aan mezelf werkte, [ging ik van] assistent-choreograaf en stapte toen over naar choreograaf, en ging daarna door naar artistiek directeur bij Alicia Keys voor haar Girl On Fire-tour.
Met zijn scherpzinnigheid voor expressieve bewegingen, telt McWilliams nu drie van de grootste muziekacts als zijn klanten. Ik ben momenteel de artistiek directeur en choreograaf van de liveshow van Lizzo, evenals de artistiek directeur en choreograaf van de liveshow van John Legend, evenals de artistiek directeur en choreograaf van Janelle's liveshow, hij pauzeert voor een pauze. Dat zijn mijn klanten die ik momenteel kan beheren.
Wacht, hoe red je het?
Godver, ik weet het niet. Ik hou gewoon van wat ik doe en God lost het op de een of andere manier op.
Dus, wat betekent het echt uitwerken in McWilliams wereld van high-octane optredens met A-listers? Hij heeft een verhaal.
Zo deed Janelle zowel Coachella als Lizzo. Ik heb uiteindelijk een dansstudio in L.A. geboekt met vier grote studio's, herinnert de artistiek directeur zich. Ik had een stel assistenten en dansers die in één kamer werkten, terwijl ik van kamer naar kamer naar kamer stuiterde. Soms wordt het een beetje gek, maar ik weet het niet, het werkt op de een of andere manier. Dat is nu net het mooie van uitlijnen. Je weet wat ik bedoel?
Jemel McWilliams repeteert met Janelle Monáe in februari 2020.
Er is nog iets dat McWilliams helpt om op twee plaatsen tegelijk te zijn. Als je ergens toe geroepen wordt... ik bid vurig. Ik bid, of ik bid veel en ik vraag God om mij altijd op één lijn te brengen.
De hemel kwam op één lijn voor McWilliams toen Janelle Monáe was getikt om op te treden tijdens de 2020 Academy Awards. Vanaf januari werkten ze allebei met een laserfocus aan wat de voorstelling zou inhouden, vooral een die de individualiteit van Monáe centraal zou houden. Hoewel ze meegingen met Monáe's single Come Alive uit 2009 - met toegevoegde referenties uit de beste films van het jaar - werd het live-moment, zoals McWilliams zegt, ongekend.
Het aantal zwarte mensen dat je op dat podium zag... De show werd geopend door een zwarte, queer vrouw, die de mensen een gelukkige Black History Month brengt. Het lied gaat de geschiedenis in, zegt hij. Je kunt niet wissen wat deze voorstelling heeft gedaan voor inclusiviteit.
McWilliams voegt eraan toe: het is erg gelaagd en het is zo gelaagd dat wij als mensen, als gemeenschap, zwarte mensen er extra trots op zijn. Ik was erg trots dat het de voorstelling is waarvan ik altijd kan zeggen: 'Ik ben een Emmy-genomineerde.'