Controleer je klok - het is Natalie-tijd! Naast het uitbrengen van haar gewaagde en fascinerende autobiografie, Engel op mijn schouder (Warner Books) zal zanger/acteur Natalie Cole deze maand - en die op de cover van talloze tijdschriften staat - ook een Greatest Hits-compilatie uitbrengen op Electra Records. En op 4 december zal ze zichzelf zien spelen in een NBC-film gebaseerd op haar levensverhaal. Hier vertelt de openhartige mevrouw Cole een beetje over haar zelfrespect, haar huwelijken en de waarheid over middelenmisbruik.
Wat inspireerde je om zo openhartig te zijn over je verhaal?
Het idee om een autobiografie te schrijven is ontmoedigend. Als je het gaat doen, moet je je echt niet te veel inhouden. Als je wilt dat mensen je leren kennen, laat ze je dan echt kennen. En ik denk dat ik op dit punt in mijn leven iets te zeggen heb over wat ik heb meegemaakt, wat ik heb gezien, wat ik heb geleerd. Daarom moest ik naar mijn leven verwijzen, zodat mensen zullen luisteren als ik spreek.
In het boek praat je over het worstelen om uit de schaduw van je vader te komen en je zelfrespect te helen. Hoe ben je nu, op 50-jarige leeftijd, anders dan 25 jaar geleden?
Ik respecteer mezelf zoveel meer. Mijn zelfrespect is met sprongen vooruit gegaan ten opzichte van waar het was op 25-jarige leeftijd. Ik heb wijsheid - ik had toen GEEN wijsheid. [lacht]
U bent twee keer getrouwd geweest; waarom denk je dat je relaties zijn geëindigd?
Marvin [Yancy] en ik hebben drie geweldige jaren gehad. [Natalie trouwde in 1976 met producer-songwriter Yancy.] Maar we waren jong en het succes had ons vrij snel bereikt. Er was veel druk en het eiste uiteindelijk zijn tol... We hielden nog steeds heel veel van elkaar, maar externe omstandigheden kwamen om de hoek kijken. We maakten wat fouten maar waren van plan om weer bij elkaar te komen, dus de liefde was er nog steeds. [Yancy stierf onverwachts aan een beroerte in 1985.] Ik denk dat ik met André Fischer - dat was tien jaar later - waarschijnlijk niet op mijn goede plek was. Ik was nog steeds niet geaard, ik had nog steeds veel problemen met mijn eigenwaarde - en ik was eenzaam. Dus ik kwam met hem samen om de verkeerde redenen. En zijn manier van controleren was om me neer te halen en verbaal te beledigen. Er was [ook] huiselijk geweld - en dat is een ziekte. De speler laden...
Toch wilde je hem niet verlaten.
Ik was bang om te vertrekken. Ik wilde niet toegeven aan nog een mislukt huwelijk. Als André me niet had verlaten, had ik misschien nog geprobeerd om het te laten werken. Ik was nog zo behoeftig. Ik zou mezelf minder maken dan zodat hij meer kon voelen dan. En ik weet dat dat het lot is van veel vrouwen. En ik ben hier om je te vertellen, na wat ik heb meegemaakt, denk er nooit aan om jezelf te verkleinen zodat een man zich beter of groter kan voelen. Zoek een man die al beter of groter is. Want al die andere dingen zijn als moe, moe.
Je bent al bijna 17 jaar drugsvrij. Wat zou je vanuit jouw ervaring zeggen tegen een vrouw die worstelt met een verslaving?
Kijk eens naar jezelf. Want zelfs nadat u de substantie heeft weggenomen, zijn er enkele problemen die moeten worden aangepakt. Je gebruikt [drugs] niet voor de lol; er is iets dat je ertoe aanzet het te doen - het kan me niet schelen wat je zegt. Ik kreeg veel begeleiding. Ik ging in therapie, iets wat zwarte mensen soms weerstaan. Drugsverslaving is een ziekte. Het is niet iets dat je weg kunt wensen, en in veel gevallen kun je het ook niet weg bidden. Je hebt een hands-on healing, hands-on ondersteuning nodig om om te gaan met wat er in je hart omgaat - niet alleen je lichaam. En dat is de waarheid.
