In de film worden de vrouwen aangemoedigd om brieven aan hun vaders te schrijven en deze vervolgens voor de camera te lezen. Het resultaat is hartverscheurend. Bekentenis: Mijn vader is mijn bestie en is altijd in mijn leven geweest. Maar ik deed alsof hij en ik elkaar nog nooit hadden ontmoet, terwijl ik toekeek hoe Jasmine, 18, tegen haar vader zei: ik haat het dat je meer om al het andere gaf dan om mij.
Helaas is het verhaal van Jasmine in sommige opzichten maar al te gewoon. Tweeëntachtig procent van de Afro-Amerikaanse kinderen die sinds 1990 zijn geboren, zal niet in hetzelfde huis wonen als hun biologische vader voordat ze de middelbare school hebben afgerond. (Opmerking: ik erken dat niet in huis wonen niet betekent dat je afwezig bent.) En dat betekent dat er een groot potentieel is voor meer vrouwen dan niet om de pijn te dragen die wordt bewezen door Jasmine en de andere dappere vrouwen die aan de film hebben meegewerkt.
Ik noem ze dapper omdat papa-kwesties iets zijn waar niemand in onze gemeenschap graag over praat. Ik heb het onderwerp verschillende keren aangeroerd op mijn persoonlijke blog, en elk bericht wordt geconfronteerd met diepgewortelde ontkenningen, en bijna alle door alleenstaande ouders opgevoede commentatoren ontkennen dat het probleem bestaat. Dan ontstaat er ruzie over de verschillen tussen vrouwen die met vaders zijn grootgebracht en vrouwen die dat niet waren (doe dat hier alsjeblieft niet). En die beoordelingen komen natuurlijk van de mannelijke commentatoren.
(Kanttekening: is het je ooit opgevallen hoe sommige mannen lange lijsten kunnen maken van de manieren waarop vrouwen zonder vaders kunnen ontbreken, maar kunnen ze de impact op zichzelf of andere mannen niet identificeren? Ik heb dat altijd vreemd gevonden, zoals elke dating-vrouw de de snelste manier om een man stom te maken, is door een man zonder vader te vragen wat er met de zijne is gebeurd.)
Eerlijk? Ik wilde dit bericht niet schrijven. Niet omdat het geen belangrijk onderwerp is, maar omdat het onderwerp mensen diep snijdt en onopgeloste zaken naar voren brengt die mensen ver naar beneden hebben gestopt waar ze het nodig hebben om te kunnen functioneren. Alleen een opmerking van de filmmaker, Morton, deed me twee keer nadenken.
Voor de miljoenen Afro-Amerikaanse vrouwen die te maken hebben met de levenslange gevolgen van de afwezigheid van vader, moet de eerste en meest dringende stap erkenning zijn, zei Morton. De keerzijde van ontkenning, ontslag of afwijzing is dat het leidt tot minder dan gewenste resultaten in het leven van vrouwen, wat gevolgen heeft voor hun partnervoorkeur en hun relaties met collega's en familie. Ik zeg meestal tijdens mijn colleges dat 'als je niet bereid bent om met je verleden om te gaan, je verleden meer dan bereid is om met je om te gaan'.
Hm. Dat kan voor heel veel gelden, toch? Maar laten we het bij het onderwerp houden. Als je vader afwezig is/was, wat voor invloed heeft dat op je gehad en hoe sluit je vrede met zijn keuze?
Demetria L. Lucas is de auteur van A Belle in Brooklyn: The Go-to Girl for Advice on Living Your Best Single Life (Atria) dat nu in de winkels ligt. Volg haar op Twitter op @abelleinbk
De speler laden...
