Ik ben dol op Lil' Kim. Ik ben dol op haar godslastering, ordinaire ontmoetingen met hypergeseksualiseerde vrouwelijke teksten en mondige, stoere meid bravoure sinds de eerste keer dat ik de openingsregels hoorde van Hardcore riding shotgun op I-95. Ik was vroeger bang voor de d—; Nu gooi ik lippen naar de s—; Behandel het als een echte b—–. Wil je me op een dansvloer zien? Laat de intro van It's All About the Benjamins vallen en laat het spelen tot Kim's couplet. Of wat dacht je van Player's Anthem? Ik zweer het je, ik zal mijn haar uitzweten en niet eens boos zijn.
Kim maakte – vang de verleden tijd – hits. Ze heeft een klassiek album op haar naam staan, een opschepperij die niet veel rappers, laat staan vrouwelijke emcee, met enige autoriteit kunnen claimen. Dus ik krijg een beetje Kim's beef met Nicki Minaj, die volgens Kim niet de nodige eerbied en respect heeft getoond (vooral omdat Nick haar blik schaamteloos heeft opgevijzeld). Het is triest om te zien dat twee volwassen en getalenteerde vrouwen er zo publiekelijk mee bezig zijn, zelfs in hiphop, waar rundvlees de norm is.
Dus toen ik afgelopen zondag Kims laatste PR-actie zag om haar 36e verjaardag te vieren - een foto van Michael Antonio waarop Kim staat als zwarte Barbie met blond haar, blauwe ogen, roze lippen en een lichtere huid - was het niet de subliminale schot dat ze nam op Nicki, die de meest recente claim op de Black Barbie-naam heeft, dat stoorde me. (Voor de goede orde, Kim heeft de eerste Barbie-claim. Op The Jump Off in 2003 rijmde Kim Whoa ... Black Barbie gekleed in Bulgari; ik probeer te vertrekken in iemands Ferrari.
Het is het besef dat twee volwassen vrouwen zichzelf gelijkstelden aan een plastic kinderpop met onevenredige rondingen en een dommer dan stenen starende blik die me hier stoort.
Begrijp me niet verkeerd. Ik hield van - vang de verleden tijd - Barbie. Maar ik wilde haar nooit zijn. En zelfs als ik dat had gedaan, zou ik een echte zwarte Barbie zijn geweest, niet de blonde. Voor al het gekibbel tussen Kim en Nicks over wie de Black and Pinkest van allemaal is, ik kan het niet helpen, maar merk op dat ze allebei consequent hun Pecola Breedlove (van Toni Morrison's klassieker The Bluest Eye) het beste doen om eruit te zien als de White Barbie.
Zwarte Barbies verschenen op het toneel in 1980 (zo'n 20 jaar Witte Barbie), en hoewel ze dezelfde kenmerken en proporties had als haar witte tegenhanger, had ze eigenlijk donker, gefronst haar (lees: grof) en bruine ogen. Het duurde tot 2009 om een zwarte barbie te krijgen met meer traditionele zwarte meisjeskenmerken zoals geaccentueerde jukbeenderen en een bredere neus, en zelfs zij had bruin haar en bruine ogen. Het blonde, blauwogige kuiken is altijd onbetwistbaar wit geweest.
Mijn excuses als ik geen partij kan kiezen in het onzinnige Barbie-rundvlees over wie de mooiste van allemaal is. De kant die ik kies is tegen beide zwarte vrouwen die zichzelf vergelijken met en een witte barbiepop nabootsen. Als Nicki en Kim erop staan hun rundvlees voort te zetten, moet ik het hebben over iets dat er echt toe doet - niet roze plastic, blond haar en blauwe ogen.
De speler laden...
