Voordat onze moeders de zaterdagen doorbrachten met het schrobben van kookplaten tot R&B-klassiekers, waren het meisjes: kinderen uit Detroit, Brooklyn, Newark en andere zwarte steden in het hele land. Het zijn de verlangens en identiteiten van die adolescenten die auteur Jasmine Mans in haar tweede dichtbundel verkent, Zwarte meid bel naar huis .
Vertel me wie mijn moeder was voordat ze mijn moeder was, zegt Mans, haar werk aanhalend. Ik denk dat dat een heel belangrijk ding is. Vaak zien we deze matriarchen en daar staan we nooit bij stil.
De woorden van de man verhullen degenen die de wereld afwijst als sterke zwarte vrouwen, met de broodnodige empathie. Al die vrouwen, van mijn moeder tot mijn grootmoeder, tot Maya Angelou en Toni Morrison, we vereren deze mensen, maar het is belangrijk om ze terug te brengen naar deze meest eenvoudige vorm: het zijn vrouwen, zegt Mans. Ze bloeden, ze werden ongesteld, ze huilden, mannen verlieten ze.
Zwarte meid bel naar huis is de langverwachte vervolg op het debuut van Mans, Krijtcontouren van sneeuwengelen . In het boek, dat door uitgeverij is beschreven als een liefdesbrief aan het zwervende zwarte meisje Pinguïn Willekeurig Huis , Mans verankert traditionele poëtische strofen met ervaringen die ze heeft gehad en heeft meegemaakt toen ze opgroeide.
Er zijn misschien vier of vijf vrouwen in mijn lichaam en de beste Jasmine betekent dat al die vrouwen aan tafel zitten en in gesprek zijn, zegt ze. Ze zijn het misschien niet eens eens, maar ze zijn in gesprek en er wordt naar ze geluisterd. Ik luister naar het meisje in mij, maar ook naar die oudere in mij.
Wat betreft het huis waar ze zwarte meisjes naartoe roept, voegt Mans eraan toe, ik denk dat er verschillende facetten van thuis zijn. Dat is wat ik in het boek aan het onderzoeken was. Je hebt het huis dat het lichaam is, thuis kan het gevoel van geloof zijn, voor sommige mensen kan thuis Newark zijn. 
Delen van het boek zijn geïnspireerd op de tijd van Mans aan de Universiteit van Wisconsin, waar ze bezig was met hoe het culturele landschap verschilde van haar geboortestad Newark. Ik werd in deze ruimte geduwd met al deze blanken en het was niet thuis. En het was als, hoe herinner je je thuis aan de Universiteit van Wisconsin?
Op elke pagina van het boek bekijkt Mans de stad vanuit een nieuwe hoek. Het ene moment is ze naast een toerist die tijd doodt voor een vlucht vanaf het nabijgelegen vliegveld, op een ander moment is ze toeschouwer op een zomerblokfeest. Over het algemeen is ze een jonge zwarte vrouw die houdt van vrouwen die proberen de kunst, poëzie, veerkracht, angst, voeding en verwaarlozing die deel uitmaken van haar omgeving te begrijpen.
Tijdens het schrijfproces was Mans meer gericht op het vertellen van de waarheid dan op techniek, zegt ze. Het was niet het aanboren van wat het betekent om een meester in het vak literatuur te zijn, maar het aanboren van wat mijn stem was en wat de stem was die ik 29 jaar lang in mijn huis hoorde. En wat waren de stemmen die in Newark werden opgeroepen? Wat waren die herinneringen? En het was mijn taak om deze herinneringen en die stemmen tot leven te brengen. De speler laden...
Er was vrijheid in het hebben van een strak gedefinieerde missie, voegt ze eraan toe. Toen ik uit deze strijd kwam over wat het betekent om groot, meester of de beste te zijn, en ik begon met verhalen vertellen, kwam het boek tot bloei.
Het boek onderzoekt ook hoe de nuances van zwarte meisjesjaren elkaar kruisen met verkrachtingscultuur, homofobie en huwelijken van generatie op generatie. In één gedicht vermaant een moeder haar pas uitgekomen dochter, bezorgd om haar veiligheid. In een andere vraagt een minnaar haar partner of ze denkt dat God toekijkt wanneer ze kussen. Er is geen groot verhaal voor meisjes die verliefd worden op meisjes, legt Mans uit. Er is geen groot verhaal voor meisjes die hun hart gebroken krijgen door meisjes.
Hoewel Mans over haar boek zegt dat ik geen nieuw verhaal heb, merkt ze op dat je de complexiteit zult horen van de individuen die deze gemeenschappelijke ervaringen meemaken. Haar werk wijst ook op hiaten in de dialoog rond deze kwesties.
Volgens mij praten we zo over mishandeling, zegt ze. We denken dat om een vrouw aan te vallen, zoals een man haar naar een steegje moest slepen. Rechtsaf? En het was niet zoals haar homeboy of de quarterback. Het is hoe we praten over onze relaties met onze vaders, en de complexiteiten eromheen, zoals, kun je je vader tegelijkertijd een slechte echtgenoot en een goede vader zien zijn? Die dingen, of gewoon lesbisch zijn. Hoe kan een jong meisje opgroeien en homo zijn en zich veilig voelen en zich vereerd voelen?
Het werk van Mans is in gesprek met Bell Hooks, Donika Kelly, Candice Carty-Williams, kemi alabi, Aja Monet en anderen die taal gebruiken om archetypen van gek en agressief te herschrijven. Het staat ook naast schrijvers van de mainstream als een echt Amerikaans verhaal.
Zwarte meisjes horen thuis in de Canon. Dit is de kans om nog een zwart meisje toe te voegen aan deze literatuurcanon en het is afgestemd op Newark, het is afgestemd op mijn persoonlijke ervaring die uniek is in vergelijking met zoveel andere zwarte vrouwen. Het voelt alsof zwarte meisjes vaak op zoek zijn naar hun identiteit en hun eer en schaamte uit hun leven verwijderen terwijl ze uit de kast komen. En ik denk dat het tijd is voor het kanon en alle ruimtes, of het nu televisie of literatuur is om gewoon door te gaan met die details.
In een tijd waarin debatten over politieke correctheid en anti-zwartheid onze gemeenschap nog steeds teisteren, terwijl we mensen van buiten en van binnen smeken om zwarte vrouwen - en meisjes - te geloven, pleit de kunst van Mans voor ons om te pauzeren en te proberen elkaar te begrijpen.
Als je een zwart meisje ziet en ze zegt: 'Ik ga mijn verhaal vertellen en, en ik zal bang zijn, maar ik kom toch opdagen. Ik ga een aantal dingen zeggen waar ik me misschien voor schaam en bang ben om te zeggen, maar ik kom toch opdagen', geeft het ruimte voor het zwarte meisje achter haar om precies hetzelfde te doen en dus ben ik verschijnen als de vrouw voor mij. Het waren eerst meisjes.
Zwarte meid bel naar huis is beschikbaar nu .