Afgelopen zomer, tijdens 'So You Think You Can Dance' seizoen 7, reed ik hoog. De juryleden en het publiek hadden goed gereageerd op mijn optredens en ik genoot er echt van om zoveel verschillende dansstijlen te leren. Nadat ik in week drie met succes mijn eerste hiphoproutine had geprobeerd, voelde ik me zelfverzekerd om aan mijn volgende routine, een Bollywood-stuk, te beginnen. Ik was aan het repeteren op het podium toen ik een sprong landde en een gekraak hoorde. Eerst dacht ik dat ik op mijn partner, Adéchiké Torbert, moest zijn gestapt. Maar ik keek en hij was niet bij mij in de buurt. Toen dacht ik dat de vloer gebarsten was. Omdat ik me realiseerde dat geen van beide was gebeurd, voelde ik een verdoofd gevoel in mijn rechterenkel. Ik voelde geen pijn, maar ik wist dat er iets mis was gegaan. Ik hoopte dat ik zojuist slecht was geland en dat mijn enkel een paar seconden in shock was. 'U had beter raak niet gewond, Alex, 'dacht ik bij mezelf. Maar het was duidelijk dat ik dat was.
Ik werd naar de eerste hulp gestuurd, waar de dokter me vertelde dat ik mijn achillespees volledig had gescheurd en dat ik onmiddellijk geopereerd moest worden, plus minstens een jaar herstel. Ik was kapot. Tijdens mijn carrière als professionele balletdanser was ik zelden geblesseerd en de paar keer was ik niet serieus. Het voelde oneerlijk. Ik had mijn solistenpositie bij Miami City Ballet opgegeven en had zo hard gewerkt om op 'SYTYCD' te komen, om het in een oogwenk weg te rukken. Die avond, op krukken en met mijn voet in het gips, ging ik met de andere deelnemers terug naar mijn appartement in L.A. en huilde. Ik kon niet geloven wat er was gebeurd.
De volgende dag werd ik gedwongen de harde realiteit te accepteren dat ik niet langer kon dansen. Binnen een week lag ik op de operatietafel. Ik bleef de rest van het “SYTYCD” -seizoen in L.A. en woonde de showopnames bij om mijn mededansers te steunen. Het was niet gemakkelijk om te zien dat mijn vrienden een droom bleven leven die ik niet langer kon nastreven. Mensen vroegen me altijd of ik pijn had. Hoewel er niet veel lichamelijke pijn was, voelde ik me verbrijzeld.
Na lang nadenken besloot ik om naar NYC te verhuizen om te herstellen. Ik woonde in 2004 in de stad, toen ik danste bij de American Ballet Theatre Studio Company en later bij ABT, voordat ik bij Miami City Ballet kwam. NYC is vol leven en kansen, en ik heb daar veel vrienden. Het leek me de juiste plek voor mijn lichaam en geest om te herstellen. Bovendien heeft de stad eersteklas fysiotherapeuten.
Ik heb in totaal twee maanden op krukken gezeten, wat het moeilijk maakte om door zo'n drukke stad te navigeren (hoewel ik echt goed werd in het op en af lopen van de trap naar de metro). Voordat ik naar NYC verhuisde, kreeg ik een speciale laars die mijn voet in een spitse positie hield. Elke woensdag heb ik de draaiknoppen op de schoen aangepast om mijn voet in een gebogen positie te brengen - slechts zeven en een halve graden per week. Dit gaf mijn pees de tijd om zich langzaam uit te strekken, zodat hij niet meer zou scheuren.
In september begon ik twee keer per week met fysiotherapie, hoewel ik de laars nog een maand bleef dragen voordat ik overging op schoenen met geplaatste hielliften. De therapie was in het begin moeilijk. Mijn rechterkuit had meer dan een centimeter spiermassa verloren. Ik had niet veel kracht - ik kon niet eens een kleine relevantie doen. Ik zou het proberen en er zou niets gebeuren. Het was een vreemd gevoel.
Soms was het moeilijk om positief te blijven, maar ik genoot nog steeds van mijn leven in NYC en ik kreeg er constant aan herinnerd dat ik een geluksvogel was. Mijn Twitter- en Facebook-fans stuurden me elke dag berichten waarin ze me vertelden hoe ik hen inspireerde en hoe ze wensten dat ik snel weer op het podium zou komen. (Sommige fans stuurden me zelfs verjaardagsgeschenken!) Toen de “SYTYCD” -tour naar Radio City Music Hall kwam, werd ik op het podium verwelkomd met een daverend applaus en een staande ovatie.
Toen, in november, liep mijn herstel tegen een stootje: ik moest afzien van mijn fysiotherapie-oefeningen omdat de rustlengte van mijn geblesseerde pees te lang was. Omdat het weefsel nieuw is, is het heel gemakkelijk om het te ver uit te rekken. Als ik was doorgegaan, had ik het risico lopen een langere pees te ontwikkelen en reactietijd en kracht te verliezen. Ik was de rest van de maand niet in staat om gewichtdragende oefeningen te doen en ik moest de hielliften weer in mijn schoenen plaatsen. Soms wist ik niet zeker of ik ooit weer zou kunnen dansen. Het leek een onbereikbaar doel toen ik alleen maar moeite had met lopen. Maar half december zei mijn fysiotherapeut dat mijn pees verkort was en dat ik mijn oefeningen kon hervatten.
In januari volgde ik mijn eerste balletles. Het was geweldig. Mijn lichaam herinnerde zich veel en ik bedacht hoe ik om mijn nog herstellende pees heen moest werken. Ik kon het grootste deel van barre (zonder al te veel relevanties) en center doen - tot aan kleine sprongen. Mijn coördinatie had er niet onder geleden en mijn pirouettes en balansen aan mijn ongedeerde kant leken onaangetast.
Ik begon eenmaal per week les te nemen en in de weekenden begon ik ook les te geven op congressen, wat me hielp in vorm te blijven. Toen, begin februari, gaf mijn fysiotherapeut me de OK om te beginnen met springen, dus ging ik de volgende dag de les in en begon met lichte, kleine sprongen. Ze voelden goed aan, dus ik probeerde grotere sprongen - voorzichtig. Eind februari voelde mijn pees ongeveer 70 procent beter aan.
Ik weet nog steeds niet in welke mate ik zal herstellen, maar ik hoop dat het resultaat goed zal zijn. Sinds mijn blessure heb ik lesgegeven op congressen over de hele wereld, commerciële printopdrachten geboekt en een tv-pilot geregisseerd door Steven Spielberg en auditie gedaan voor een paar Broadway-shows. Hoewel ik nog steeds hoop terug te keren naar een balletgezelschap en misschien naar “SYTYCD”, kreeg ik door geblesseerd raken de tijd om verschillende delen van de artistieke wereld na te jagen - wat de reden was dat ik in de eerste plaats auditie deed voor “SYTYCD”.