VliegtuigraamKrediet: Getty ImagesDit artikel verscheen oorspronkelijk op Reizen + Vrije tijd
Door vele jaren en briljante doorbraken in de lucht- en ruimtevaarttechniek - van ons bescheiden begin met niet-aangedreven zweefvliegtuigen tot enorme vliegtuigen die honderden passagiers plus vracht kunnen vervoeren - heeft de mensheid voortdurend de aërodynamica van het schip gestroomlijnd en verbeterd die ons het wonder van vliegen schenkt.
Vierkante ramen waren een rage in het vroege vliegtuigontwerp - waarom zou je tenslotte een model veranderen dat generaties lang in huizen en auto's heeft gewerkt? Maar toen het commerciële straalvliegtuig in de jaren vijftig bekendheid kreeg, in staat om met grotere snelheden en grotere hoogten te vliegen dan ooit tevoren, vielen twee vliegtuigen uit elkaar - letterlijk uiteengevallen - in de lucht. De oorzaak? Vierkante ramen. Scherpe hoeken zijn natuurlijke zwakke plekken waar stress zich concentreert, verder verzwakt door luchtdruk. Wanneer onderworpen aan herhaalde druk, spellen vier hoeken op een vierkant raam een ramp.
Gebogen ruiten daarentegen, die geen brandpunt hebben, verdelen die spanning, waardoor de kans op scheuren of breuken wordt verkleind. Ronde vormen zijn ook sterker en bestand tegen vervorming, en kunnen zo de extreme drukverschillen tussen de binnen- en buitenkant van het vliegtuig overleven.
Geeft de mogelijkheid om vanaf 35.000 voet uit je raam naar de wereld te staren een geheel nieuwe kijk, nietwaar?
Lindsey Olander is assistent-redacteur bij Reizen + Vrije tijd . Volg haar op Twitter en Instagram .