Het jaar was 1990. De wereld stond op het punt kennis te maken met een vorm van urban dance die zelden buiten Harlem te zien was, dankzij een onafhankelijke documentaire en een icoon van popmuziek. De film: het bekroonde Parijs brandt Het icoon: Madonna. De vorm: mode. 'Neem een pose aan, er is niets aan de hand: Vogue!' werd een wereldwijd danslied, terwijl Parijs brandt won vervolgens de Grand Jury Prize van 1991 op het Sundance Film Festival. Wat begon als een levendige vorm van culturele expressie voor de zwarte en Latino homogemeenschap in NYC, werd een wereldwijde sensatie. Maar dan, net als andere underground dansvormen die door de mainstream zijn 'ontdekt', vervaagde de mode in de geschiedenis van de popcultuur, die het meest herinnerd werd door Madonna's pakkende teksten. Nu, 18 jaar later, staat de dans op zijn eigen voorwaarden weer in de schijnwerpers.
Geschiedenis
Vogue dateert eigenlijk uit de jaren zestig, toen zwarte en Latino homomannen begonnen op te treden in drag in de balzalen van Harlem. Gekleed in uitgebreide kostuums, combineerden ze de flamboyante dansen van showgirls uit Las Vegas met pantomime en modellerende poses. De dans heette oorspronkelijk Presentation en vervolgens Performance. In de jaren zeventig en in de jaren tachtig ging de dans echter minder over decoratieve kleding en meer over beweging en individuele stijl. In deze tijd raakte de mode meer verbonden met de straat en met het leven van een gemarginaliseerde gemeenschap die op zoek was naar artistieke expressie door middel van dans. Madonna maakte waarschijnlijk kennis met het formulier via haar back-updansers en heeft misschien zelfs een bal in Harlem bijgewoond.
Structuur
In de modewereld vertegenwoordigen 'huizen' een collectief van dansers die vaak samen optreden. De leden van elk huis staan bekend als de 'kinderen'. Enkele van de bekendste huizen zijn House of Ninja, House of Mizrahi, House of Xtravaganza, House of LaBeija en House of Aviance, waarvan er vele te zien waren in Parijs brandt De leden van het huis zien hun collectief als een familie en veranderen vaak hun achternaam om hun affiliatie te tonen.
De huizen concurreren in 'ballen', dit zijn dans- of 'wandel' -wedstrijden op basis van een verscheidenheid aan categorieën. Het concept van 'echtheid' is een integraal onderdeel van de ballen en beschrijft de opname van een thema door dansers in hun beweging, houding en stijl. Of de danser nu 'loopt' als schoolmeisje, fotomodel, hiphopfanaat of zakenman, hij of zij is in staat om die persona overtuigend te belichamen. 'De danser die het beste kan transformeren in het thema met behoud van individualiteit, is de winnaar', legt Hector Xtravaganza, peetvader van het Huis van Xtravaganza, uit. Dansers die consequent verschillende ballen winnen, worden legendarisch, de hoogste eer van de mode.
Stijlen
Er zijn vier primaire modestijlen: Old Way, New Way, Vogue Femme en Dramatics. Old Way beschrijft elke stijl die dateert van vóór 1990 en richt zich op gracieuze bewegingen, overgangen tussen staande en vloerposities en lineaire handgebaren en houdingen. New Way (na 1990) bevat meer slangenbewegingen van de ledematen, ook wel 'klikken' genoemd, en creëert complexe illusies met de armen en handen. Vogue Femme is een stijl die een overdreven vrouwelijkheid en flamboyantie benadrukt. Dramatics beschrijft de acrobatische trucs en stunts die vaak in de vogue-stijl worden verwerkt.
Heropleving
Nadat de media-aandacht begin jaren '90 vervaagde, ging de mode terug naar zijn ondergrondse wortels. The New Way kwam naar voren als de hete nieuwe stijl, door velen gezien als innovatiever en acrobatischer. De modieuze ballroomgemeenschap breidde zich geleidelijk uit door de VS en naar Europa, wat de vitaliteit van de kunstvorm versterkte. En in 2006 bracht de Duitse filmmaker Wolfgang Busch een documentaire film uit, Hoe zie ik eruit , waarin de ontwikkeling van de trendy ballroomscene van Harlem wordt beschreven sinds de release van Parijs brandt
Willi Ninja, oprichter van het House of Ninja, was een van de bekendste en meest gerespecteerde voguers van zijn generatie. Voor zijn dood in 2006 voorspelde hij dat de mode de mainstream dansgemeenschap zou bereiken en respect zou krijgen als een serieuze kunstvorm. In een poging om te diversifiëren, biedt het House of Ninja nu dansers uit alle lagen van de bevolking, inclusief vrouwen en heteromannen uit de house dance-gemeenschap. Nu onder leiding van Benny Ninja (onlangs gespot op 'America’s Next Top Model' die deelnemers leert poseren!), Heeft het House of Ninja mode op het podium gebracht. In oktober 2007 gingen ze in première met een gechoreografeerd werk getiteld Het oosten is rood , die nu wordt overwogen voor een off-Broadway-productie. Het stuk, een verhalend werk van 45 minuten dat voor het eerst werd getoond in de Dance Theatre Workshop van NYC, bevatte voguers als draken, geisha's, meesters, studenten, krijgsheren en meer, en het versmolten stedelijke stijlen zoals b-boying en house met mode.
Voguers doen nu ook mee aan reguliere danscompetities, zoals House Dance International NYC, dat in juli 2008 zijn tweede jaarlijkse festival organiseert en een modecategorie omvat. (Voor meer: housedancenyc.com) En dankzij YouTube heeft iedereen toegang tot de modieuze ballroom-subcultuur, een kans om een levendige dansvorm in zijn element te zien. Dus als je klaar bent om in deze bloeiende kunstvorm te springen, kanaliseer je eigen echtheid en word woest met die wandeling: 'Je weet dat je het kunt.Mode.'