In juli, zijn eerste maand als artistiek directeur van Pacific Northwest Ballet, kreeg Peter Boal een spoedcursus over het brede karakter van zijn nieuwe baan. 'Ik presenteerde mijn eerste [ideeën voor repertoire] programma's en de muzikaal leider zei: 'Je hebt niet aan de trombones gedacht.' Ik zei: 'Ik zeker niet.' En hij zei: 'Nou, dat doen ze niet. drie maanden lang iets te doen hebben en ze maken deel uit van ons orkest. ”Dus we hebben wat jongleren en we hebben nu blije trombonisten.”
Boal, een geboren New Yorker die in juni met pensioen ging na een illustere 22-jarige danscarrière bij het New York City Ballet, nam de teugels over van de aftredende co-artistieke directeuren Kent Stowell en Francia Russell, die in het verleden het PNB-gezelschap en de school hadden geleid. 28 jaar. Boal is ook directeur van de Pacific Northwest Ballet School, die 28 leraren en meer dan 800 studenten heeft, en hij geeft wekelijks les aan één klas op het hoogste niveau.
Het 43-leden tellende gezelschap heeft lange tijd een uitstekende reputatie gehad in het uitvoeren van Balanchine-balletten - dankzij de invloed van Stowell en Russell, die allebei bij NYCB dansten - maar Boal heeft de last van de geschiedenis niet gevoeld op zijn plannen voor de toekomst. “Kent en Francia hebben me hulp en begeleiding aangeboden, maar aan het einde van elke zin zeggen ze: 'Je moet doen wat je wilt.' Wat Boal wil doen, is voortbouwen op wat Kent en Francia hebben gecreëerd, commissies en het werk van choreografen die minder bekend zijn bij het PNB-publiek, met het bekende repertoire en de klassiekers. 'Ik wil dat mensen naar het ballet komen om te zien Zwanenmeer en Romeo en Julia , maar tegelijkertijd wil ik dat ze gretig zijn om te leren over een hele reeks choreografen waar ze nog nooit van hebben gehoord ', zegt hij. 'Zelfs iemand als Jerome Robbins is hier niet per se een bekende naam. PNB heeft nog nooit eerder Twyla Tharp-werk gedaan. Ik wil dat ze erop vertrouwen dat als er een avond is met vier voor hen onbekende choreografen, ze toch naar het ballet zouden willen komen om te zien waar het allemaal over gaat. '
De dansers
Sinds zijn benoeming werd aangekondigd, heeft Boal meer dan 200 cv's ontvangen van dansers. 140 mensen kwamen naar een auditie in NYC. Audities zijn echter niet gepland voor de nabije toekomst, aangezien er op dit moment geen vacatures open zijn. 'Dit seizoen hebben we twee nieuwe dansers binnengehaald', zegt hij. 'Ik stond erop dat [de huidige] dansers zouden blijven, omdat ik met hen wilde werken - het is een enorm getalenteerde groep en ik wilde geen huis schoonmaken.' Hij is duidelijk over wat hij zoekt in dansers: “Ik wil dansers die kunnen bewegen en dansers die mij kunnen bewegen. Ik wil dansers die het voetlicht kunnen oversteken en in het publiek kunnen komen als ze optreden. '
Terwijl Boal, die met dansen stopte terwijl hij nog in topvorm was, zegt dat hij geen langetermijndoelen heeft met optreden of choreografieën, had hij gepland om te dansen op het openingsavondgala van dit seizoen, maar de dag ervoor scheurde hij zijn kuitspier. (In plaats daarvan maakte hij een cameo-optreden in Duo Concertant .) Maar de tijd die hij in de klas en repetitie doorbracht met de dansers was niettemin de moeite waard. “Ik denk dat het eerst raar voor ze was, maar het bouwde een gevoel van kameraadschap en gemeenschappelijkheid op. Het was voor mij een leuke manier om de dansers te leren kennen ”, zegt hij, eraan toevoegend dat ze openstaan voor nieuwe ideeën. “Ik heb ze gevraagd om sneller te gaan, om de muziek nooit los te laten. Alles wat ik heb gevraagd, waren ze bereid om te proberen. Ik geef ze een bedrijfsklas die ze waarschijnlijk niet leuk vinden, omdat het niet bijzonder comfortabel is. Ze rollen zo nu en dan met hun ogen, maar ze beseffen dat dit een nieuw persoon is die binnenkomt met een andere energie. '
Het belangrijkste verschil dat Boal heeft ontdekt tussen PNB en NYCB is het repetitie- en uitvoeringsschema. NYCB voert zes avonden per week een ander programma uit tijdens de winter- en lenteseizoenen van twee maanden, terwijl PNB elk van de zeven verschillende programma's uitvoert in blokken van twee weken in de loop van negen maanden. 'Het betekent een ander tempo bij het voorbereiden van de balletten', zegt Boal. “Bij NYCB kwamen we in de crisismodus [waar we] in een paar dagen een ballet konden voorbereiden. Hier hebben de dansers een langer voorbereidingsproces. ' Boal past zich snel aan. Tijdens het openingsavondgala 'was er een groot gevoel van vaart en opwinding', zegt hij. “Het publiek was bereid om verder te gaan en mijn voorbeeld te volgen. Iemand zei tegen me: ‘Je hebt hier de deuren van deze plek geblazen.’ Ik denk dat dat zelfs beter is dan deuren openen.
Op 16-jarige leeftijd deed Noelani Pantastico auditie voor PNB, in een opwelling, terwijl ze in NYC was om uit te proberen voor het zomerprogramma van PNB School (dat ze de afgelopen drie zomers had bijgewoond). De auditie van het vee-oproepbedrijf was de dag na de auditie van het zomerprogramma. 'Ik vroeg mijn moeder of we nog een dag konden blijven en ze zei:‘ Waarom niet? ’, Herinnert Pantastico zich, die ter plekke een stage aangeboden kreeg.
Met een stiefvader in het leger, heeft Pantastico, geboren in Hawaï, overal in het land gewoond (met het grootste deel van haar opleiding bij Central Pennsylvania Youth Ballet in Carlisle). Toch vond ze het moeilijk om in haar eentje naar Seattle te verhuizen. 'Mijn familie heeft me geholpen met verhuizen, maar ik was helemaal alleen', zegt ze. 'Het was eng.' Ze huurde een appartement verderop in de straat van het hoofdkantoor van PNB met een vriend van de zomercursus en maakte de middelbare school af via correspondentie. 'Het is allemaal gelukt, maar ik voelde me al een jaar of drie niet op mijn gemak', geeft ze toe. 'In het korps zitten, is competitief. Mensen kunnen je echt haten. Je moet je vrienden vinden, dicht bij hen blijven en de roddels negeren. Het zit in elk bedrijf. '
Momenteel in haar negende seizoen bij PNB en haar tweede als hoofddanseres, wordt Pantastico gestimuleerd door de veranderingen in artistieke richting. 'Het is hetzelfde bedrijf en dezelfde vrienden, maar een nieuwe kijk', zegt ze. “Bij elke baan voel je je na een tijdje op je gemak. Je weet wat de casting gaat worden. Ik was goede vrienden geworden met Kent en Francia. [Pantastico blijft in contact met de twee, die ze haar 'balletouders' noemt.] Nu is het als: 'Ik ken deze man niet, en ik weet niet wat hij van mijn dansen vindt, of wat hij gaat doen werp me erin. ''
Boal legde ook de lat hoger door nieuw repertoire en dansers Carla Körbes en Benjamin Griffiths binnen te halen. 'Hierbuiten zijn we zo gescheiden van de rest van de balletgemeenschap', zegt Pantastico. 'Carla is als een verademing. Ze is anders dan wij allemaal in termen van haar dansen. Door osmose kun je in een bedrijf op elkaar gaan lijken, en ik denk dat Peter probeert ons allemaal individueel te laten lijken. '
Pantastico heeft de kansen omarmd om haar vleugels uit te strekken door les te geven aan CPYB en Mid-Columbia Ballet en, in 2004, te gast bij NYCB, een ervaring die ze omschreef als euforisch, zij het stressvol. 'Mijn broer kwam naar de show en zei: 'Je zag er echt gelukkig uit daarbuiten, veel gelukkiger dan wie dan ook.' En ik dacht: 'Oh god, was ik cheesy op het podium?' Maar het kon me daarna niet schelen, want Ik heb echt genoten. Het was natuurlijk. '
'Natuurlijk' is het woord dat Boal gebruikt om het talent van Pantastico te omschrijven, eraan toevoegend dat ze 'een zeldzame gave voor dans en een zeldzame gave voor muzikaliteit' heeft. Dit natuurlijke talent wordt versterkt door hard werken. Een pasgetrouwde (deze zomer trouwde ze met voormalig danseres Brady Hartley, die ze in haar leerjaar op PNB ontmoette), Pantastico brengt haar tijd in de studio in evenwicht met haar thuisleven, dat bestaat uit twee katten en een energieke hond. 'Het hele proces geeft zo veel voldoening', zegt ze. 'Als ik niet zou werken, zou ik gek worden. Ik ga altijd naar het artistieke kantoor en vraag om meer repetitie, want ik hou van werken, ook al voelt het op sommige dagen misschien niet zo geweldig. En ik ben dol op optreden. '
De beslissing van Carla Körbes om Peter Boal naar PNB te volgen, kwam net toen Peter Martins, balletmeester van NYCB, haar promoveerde tot solist. Zelfs de promotie veranderde haar niet van gedachten. 'Peter [Boal] is een heel belangrijk persoon voor mij', zegt Körbes. 'Hij veranderde letterlijk mijn leven toen ik 14 was.'
Körbes, die met ballet begon in haar geboorteland Brazilië, ontmoette Boal voor het eerst toen hij naar haar school kwam en ze speelden samen Apollo. Boal raadde haar aan auditie te doen voor School of American Ballet en bracht videobanden van haar naar de school. 'Het zomerprogramma zat al vol, maar hij sprak met de administratie en ze lieten mij en mijn vriend op het laatste moment komen', zegt Körbes. Na het zomerprogramma werd ze het hele jaar door uitgenodigd.
Ondanks haar talent worstelde ze door haar vroege jaren op school en in het bedrijf, leerde ze een gloednieuwe taal en ging ze met blessures om. Boal stuurde haar naar de Professional Children’s School, waar ze zich inschreef voor ESL-cursussen en een Engelse les bijwoonde voor buitenlandse studenten van SAB. 'Ik was verlegen op die leeftijd', zegt ze. 'Het was moeilijk voor mij om met mensen te praten en omdat ik een perfectionist was, was het moeilijk voor mij om te spreken in de wetenschap dat ik dingen verkeerd zei.'
Ze werd opnieuw uitgedaagd toen ze in 1997 twee jaar buiten spel stond door een blessure. Ze bleef echter in New York, deed fysiotherapie en volgde lessen bij SAB. Door haar doorzettingsvermogen kreeg ze een stage bij NYCB in 1999 en een contract bij het bedrijf in 2000. Na een spannend jaar op het podium in 2001, raakte ze opnieuw gewond. Ze had dit jaar net haar momentum teruggekregen toen de kans om naar Seattle te verhuizen zich voordeed. 'Ik was niet zo veel aan het verbeteren als ik wilde bij City Ballet. Dit is een hele nieuwe uitdaging. En verandering is goed ”, zegt ze.
Het brede repertoire bij PNB stelt Körbes in staat om verschillende aspecten van haar dansen te verkennen. “Tegen het einde van City Ballet werd ik [beschouwd als] een lyrische danseres, en de meeste balletten die ik deed waren traag en lyrisch. Tot nu toe heeft Peter [bij PNB] me een paar Balanchine turnpakjes en panty's balletten William Forsythe gegeven, wat deze hele andere beweging is die ik nog nooit eerder heb gedanst en Jerome Robbins '[lyrisch] In de nacht , dat is mijn specialiteit. Ik ga verschillende dingen doen, en dat heb ik al heel lang niet meer gedaan. ' Boal prijst haar veelzijdigheid en noemt haar een 'van nature intelligente en verfijnde artiest'.
Door zich aan te sluiten bij een bedrijf midden in een grote transitie, is de druk om nieuw te zijn verminderd, zegt Körbes, net als haar langdurige samenwerking met Boal. 'Ik voel me echt de nieuwe persoon', zegt ze, 'maar ik denk dat het voor iedereen een interessant jaar gaat worden.' Hoewel ze maar één keer in Seattle was geweest voordat ze verhuisde, kende Körbes veel van de leden van het bedrijf uit haar dagen bij SAB. Ze bracht augustus door met het vinden van een huis en een auto en wennen aan een ander soort stedelijke omgeving. “Seattle is nogal een verandering. Het is stiller, maar er gebeurt nog genoeg. Ik heb geprobeerd te wandelen - het was totaal anders voor mij ”, zegt ze lachend. 'Na 10 jaar in de stad is de natuur ineens bijna eng, met de beestjes en zo, maar ik geniet er steeds meer van.'
Ze past zich ook aan Boal aan, voorheen een collega, nu haar baas, en aan het optreden voor een heel nieuw publiek. 'Het is een andere energie', zegt ze. 'Het is spannend en tegelijkertijd eng. Het was zo'n grote beslissing om uit New York te verhuizen, dus ik hoop dat ik deze ervaring ten volle kan benutten en als danser kan groeien en dit nieuwe deel van mij kan ontdekken. Ik vind het tot nu toe geweldig. '