De Black Panther Party (BPP), opgericht in Oakland in 1966, stond bekend om haar radicale, gemeenschapsgerichte werk gericht op het bevrijden van zwarte mensen van het institutionele, psychologische en fysieke geweld van de blanke suprematie. Maar de partij bood niet alleen hoop, trots en bescherming, het zorgde ook voor een revolutie in de mode en de bredere zwarte tegencultuur voor de komende decennia.
Panters stapten uit in nu iconische etablissement tartende uniformen van zwarte leren jassen, zwarte broeken, poederblauwe shirts, zwarte baretten, donkere zonnebrillen en Afros, en daagden de wereld uit om hen te vertellen dat ze niet de stoutste moeder waren (houd je mond dicht) wandelen. Hoewel de missie van de partij nooit over mode ging, was wat de leden droegen van belang.
Hun uniformen bevorderden de organisatorische samenhang en trots. Wat betreft de baretten, zei BPP-medeoprichter Huey P. Newton, toen hem ernaar werd gevraagd: Ze werden door zowat elke strijder in de derde wereld gebruikt. Ze zijn een soort internationale hoed voor de revolutionair. In die betekenisvolle kleding stonden partijleden ongebogen en onbeschaamd tegenover de eurocentrische schoonheidsnormen en schreeuwden dat zwart mooi is.
Zwarte kinderen werd geleerd dat Zwartheid melanine en magie, kracht en doel was en is, en dat het uniform van de Black Panthers eenheid betekende in een voortdurende strijd voor vrijheid. De esthetiek van de groep straalde een moeiteloze coolheid uit, evenals een geest van onbevreesd hardop leven. De speler laden...
Nu, meer dan 50 jaar later, wanneer we de woorden Black Panther Party horen, kunnen we niet anders dan ons mensen voorstellen in leren jassen, vuisten in de lucht, Afro's die naar de hemel reiken, swag op een miljoen. De outfit van de Panthers was een onmiskenbaar politiek statement; het kwam om de Black Power Movement te vertegenwoordigen en schreeuwde Black Lives Matter lang voordat die roep om gerechtigheid een hashtag werd. Inderdaad, de stijl is nog steeds een krachtige steno voor de zwarte bevrijdingsbeweging.
Wees getuige van de halftime-show van de Super Bowl 2016, toen Beyoncé, geheel in het zwart gekleed, werd geflankeerd door dansers in fros en zwart leer, bedekt met zwarte baretten. De kleermakersknik was duidelijk toen Queen Bey en haar team tijdens Amerika's meest bekeken televisie-evenement van het jaar de vuisten in de lucht hieven en de heiligheid van Black Lives op prime time zetten. Als we vandaag dit afwijkende uniform zien, herinneren we ons het revolutionaire gratis ontbijtprogramma van de Black Panthers, dat een blauwdruk vormde voor openbare scholen.
We herinneren ons de vermeende georkestreerde moord door de FBI op Chapter-leider Fred Hampton en partijlid Mark Clark en de dood van de 17-jarige partijpenningmeester Bobby Hutton door toedoen van de Oakland Police Department. We verwonderen ons over de veerkracht, schoonheid en genialiteit van vrouwen in de beweging - waaronder Afeni Shakur, Assata Shakur, Angela Davis, Kathleen Cleaver, Elaine Brown en Ericka Huggins - en hebben ontzag voor de zwarte solidariteit die volledig zichtbaar was na de arrestatie van 1967 van Newton.
Documentairemaker Stanley Nelson, Jr., die in 2016 The Black Panthers: Vanguard of the Revolution schreef en regisseerde, was pas 15 toen de groep werd opgericht. Ze zagen er heel anders uit dan we eerder hadden gezien, herinnerde hij zich in een interview met The Guardian. De iconoclastische stijl van de Panthers is vaak geïmiteerd, maar hun missie om zwarte mensen te bevrijden is nooit echt gedupliceerd. Maar het is tijd.