Natasha Capers herinnert zich dat ze elk van haar twee zonen vasthield op het moment dat ze werden geboren en zich alles voorstelde wat mogelijk was. Hij wordt dokter , dacht ze eerst aan haar. Deze kan een ingenieur zijn , stelde ze zich twee jaar later voor toen haar tweede zoon arriveerde. Maar toen de jongens, nu 10 en 8, naar school gingen, begon Capers zich zorgen te maken dat hun kansen op succes aan het afnemen waren. Mijn school heeft geen wetenschappelijk laboratorium of bibliotheek, zegt de alleenstaande moeder, die in het straatarme Brownsville, Brooklyn, woont, een buurt die ze beschrijft als een plek die iedereen vergat.
Kappertjes hebben reden om zich zorgen te maken. In maart brachten het Department of Education (DOE) en de Annie E. Casey Foundation, een filantropische organisatie die zich richt op het bevorderen van succes bij kansarme kinderen, beide rapporten uit over aanhoudende raciale ongelijkheden op Amerikaanse scholen. Volgens de rapporten hebben zwarte kinderen minder toegang tot onderwijsmogelijkheden die hen voorbereiden op de universiteit. Afro-Amerikaanse studenten, vooral jongens, scoren lager op gestandaardiseerde tests, hebben een lager slagingspercentage op de middelbare school en hebben meer kans om te stoppen met studeren dan hun blanke leeftijdsgenoten. Deze ongelijkheid begint vroeg. In een 2013-onderzoek naar academische prestaties meldde de DOE dat 83 procent van de zwarte vierdeklassers onder de vaardigheidsniveaus scoorde bij lezen, en 82 procent van de zwarte achtsteklassers presteerde onder de vaardigheid in wiskunde.
Wat zit er achter deze alarmerende cijfers? Decennia van studies hebben aangetoond dat Afro-Amerikaanse studenten consequent minder rigoureuze academische voorbereiding krijgen dan hun blanke leeftijdsgenoten, waardoor veel activisten de prestatiekloof - het verschil in prestatie tussen de ene raciale groep en de andere - de burgerrechtenkwestie van onze tijd noemen. Dit jaar heeft het DOE's Office for Civil Rights gegevens vrijgegeven waaruit blijkt dat Afro-Amerikaanse kinderen significant vaker naar een kleuterschool gaan die wordt bemand door leraren met minder ervaring dan leraren op overwegend blanke scholen. Afro-Amerikaanse studenten staan vaak op de laagste trede van de prestatie- en kansenladders, zegt David J. Johns, de uitvoerend directeur van het White House Initiative on Educational Excellence for African-Americans. De gezondheid en het welzijn van ons land vereisen dat we manieren vinden om kansen te bieden, met name voor degenen die vaak worden verwaarloosd, vergeten of genegeerd.
Andere experts wijzen op het goed gedocumenteerde verband tussen socio-economie en prestatie om te verklaren waarom zwarte kinderen achterop raken. Achtendertig procent van de zwarte kinderen in dit land leeft onder de armoedegrens. Arme kinderen gaan onevenredig vaak naar de meest ondergefinancierde en slecht presterende scholen, en bijna 25 procent haalt nooit de middelbare school af. Maar volgens onderzoek van Harvard University is de prestatiekloof het grootst bij kinderen van goed opgeleide ouders. De Journal of Blacks in het hoger onderwijs rapporteerde in 2009 dat zwarte studenten van wie de ouders gemiddeld meer dan $ 200.000 per jaar verdienden, net zo slecht scoorden op de SAT's als blanke kinderen van wie de ouders minder dan $ 40.000 verdienden.
Het ombuigen van deze trend zal een gecoördineerde inspanning vergen tussen leraren, wetgevers en activisten. Maar het goede nieuws is dat experts zeggen dat de belangrijkste factor bij het verbeteren van de kansen op succes van kinderen de rol is die ouders spelen. We hebben de kracht om de prestatiekloof te dichten en onze kinderen naar grootsheid te stuwen.
Begin vroeg
Decennialang hebben we onze aandacht gericht op het creëren van betere scholen als een manier om de prestatiekloof te dichten. Maar volgens Ronald Ferguson, faculteitsdirecteur van het Achievement Gap Initiative aan de Harvard University, begint de ongelijkheid tussen zwarte en blanke kinderen voordat ze zelfs maar een voet in een klaslokaal hebben gezet. Uit ons onderzoek blijkt dat de kloof groter wordt als de kinderen tussen de 1 en 2 jaar oud zijn, legt Ferguson uit. Cijfers samengesteld door de DOE laten zien dat zwart-witte kinderen vanaf 9 maanden cognitieve verschillen vertoonden zoals gemeten door markers als doelgericht verkennen, expressief kletsen en vroeg oplossen van problemen.
Om deze verbroken verbindingen aan te pakken, hebben Ferguson en zijn collega's een uitgebreid programma ontwikkeld met de naam Seeding Success, dat erop gericht is ouders van pasgeboren kinderen tot 3 jaar de beste methoden te leren om de vroege hersenontwikkeling te verbeteren. We hebben geïdentificeerd wat we de 'fundamentele vijf' noemen, zegt Ferguson, verwijzend naar duidelijk opvoedingsgedrag waarvan is aangetoond dat het de weg vrijmaakt voor prestaties. De basisprincipes van Ferguson zijn onder meer veel huid-op-huidcontact tussen ouders en baby's, kruipende baby's aanmoedigen om hun omgeving te verkennen en kleuters betrekken bij gesprekken over de tekst terwijl je ze hardop voorleest. Terwijl de hersenen zich ontwikkelen, veroorzaakt leren daadwerkelijk fysieke verandering, zegt Ferguson. Dus alle dingen waar we het over hebben, helpen bij het bouwen van een hersenarchitectuur die kinderen hun hele leven van dienst zal zijn.
Ferguson zegt dat een van de belangrijkste fundamenten het maximaliseren van liefde en het minimaliseren van stress is. Stress kan bij kinderen worden veroorzaakt door allerlei externe prikkels, legt Nadine Burke Harris uit, oprichter en CEO van het Center for Youth Wellness in San Francisco en expert op het gebied van de impact van stress op kinderen. Het meemaken van echtscheiding, huiselijk geweld, het verlies van een ouder (dood of opsluiting) en getuige zijn van geweld in de buurt kunnen hun prestaties op school beïnvloeden, zegt ze.
De effecten van stress, en de impact ervan op cognitie, zijn te zien bij kinderen zo jong als pasgeborenen. Te veel stress veroorzaakt chemische reacties die de ontwikkeling van de hersenen kunnen vertragen, legt Ferguson uit. Studies tonen aan dat baby's last hebben van verhoogde niveaus van het hormoon cortisol, dat de concentratie en het geheugen verstoort, na langdurige perioden van huilen zonder getroost te zijn. Ook stressvol voor baby's, zegt Ferguson, zijn luide, plotselinge geluiden. Denk aan de manier waarop je baby schrikt als ze een deur hoort dichtslaan. Of kijk naar de uitdrukking van je baby op het moment dat je tegen je oudere kind schreeuwt en je zult merken dat je de baby meer bang hebt gemaakt dan het andere kind, zegt Ferguson. Dat is een negatief moment voor de hersenontwikkeling.
PRESTATIE RX: Om de ontwikkeling van de hersenen van baby's te bevorderen, een ontspannende omgeving te creëren en veel aan te raken, vast te houden, te praten en oog-in-oogcontact.
Bouw karakter
Het is algemeen aanvaard dat de beste manier om jonge kinderen voor te bereiden op academisch succes, is zich te concentreren op de basis: lezen, schrijven en rekenen. Nieuw onderzoek suggereert echter dat zachte vaardigheden, of karaktersterkten, ook een belangrijke rol spelen om vooruit te komen. Dingen zoals het vermogen om door te zetten bij een moeilijke taak, terug te komen van teleurstelling of te kalmeren na een stressvolle situatie, zijn net zo belangrijk, zo niet meer dan, IQ in hoe goed kinderen het doen op school, legt Paul Tough uit, auteur van Hoe kinderen slagen: lef, nieuwsgierigheid en de verborgen kracht van karakter (Zeeman).
Dus hoe doordrenkt u uw kind met zachte vaardigheden? De opvoedingsstijl die het sterkst verbonden is met prestatie, is er een die de verwachtingen in evenwicht houdt met een ruime dosis warmte en reactievermogen. Dat betekent dat het opleggen van huisregels hand in hand gaat met het bespreken van wat het kind denkt en voelt. Dus als je kind zich gedraagt, vraag haar dan: 'Wat is er aan de hand?' Waarom ben je van streek?' raadt Tough aan. Help uw kind haar ellende te verwoorden door haar een vocabulaire van emoties te geven. Vraag: Ben je boos, gefrustreerd of verdrietig? En laat haar weten dat je luistert. Als uw kind de puberteit ingaat, help dan mee om veerkracht op te bouwen door haar toe te staan fouten te maken en ervan te leren.
We hebben het over een groeimindset, voegt psychiater Joe Brewster toe, die samen met zijn vrouw, filmmaker en mensenrechtenadvocaat Michèle Stephenson co-auteur was van Beloftes nagekomen: zwarte jongens opvoeden tot succes op school en in het leven (Spiegel & Grau). De groeimindset is een educatief model dat studenten aanmoedigt om leren te zien als het proces om ergens beter in te worden, in tegenstelling tot een vaste mindset, waarin academische prestaties worden gezien als een maatstaf voor iemands intelligentie. Een kind met een vaste mindset zal denken, Ik heb gefaald, dus ik ben een mislukkeling . Een student met een groeimindset zal denken, ik heb het verprutst; wat kan ik hiervan leren ? Uit een onderzoek uit 2001 bleek dat studenten die op de universiteit een groeimindset hadden geleerd, significante verbeteringen in hun GPA's ervaarden in vergelijking met andere studenten. Degenen die de grootste winst lieten zien, waren Afro-Amerikanen. De speler laden...
Soms zien zwarte studenten falen als een bevestiging van het stereotype dat we niet slim zijn, voegt Stephenson eraan toe. Dit idee wordt in stand gehouden door leraren die minder van onze jongens verwachten. Andere culturen omarmen falen als een manier om vooruit te komen. Hier moet onze verschuiving plaatsvinden.
PRESTATIE RX: Wanneer uw kind struikelt, wijs dan op de waardevolle lessen die hij heeft geleerd terwijl u hem helpt weer op het goede spoor te komen.
Bias aanpakken Ta
Veel Afro-Amerikaanse ouders met kinderen op overwegend blanke scholen vragen zich vaak af of hun kinderen vanwege hun huidskleur anders worden behandeld. Een rapport van het Kirwan Institute uit 2013 analyseerde de op ras gebaseerde aannames die sommige leraren maken over studenten. De belangrijkste daarvan is dat zwarte studenten, vooral jongens, minder intelligent zijn en zich slechter gedragen. Deze vooringenomenheid leidt tot onevenredige percentages zwarte jongens die van school worden geschorst en verlaagt de verwachtingen van leraren, wat ertoe kan leiden dat kinderen ondermaats presteren.
In hun meeslepende documentaire uit 2013 Amerikaanse belofte , vertellen Brewster en Stephenson over de 12 jaar van hun zoon Idris op Dalton, een exclusieve prepschool in Manhattan. Toen Idris in de eerste klas zat, zegt Stephenson, vertelde een leraar haar dat uit testen was gebleken dat hij een achterstand had met lezen. Toen ze met ons sprak, was de toon van de leraar zo neerbuigend, herinnert Stephenson zich. Alsof we andere normen voor onze zoon hadden dan de rest van de ouders. Stephenson, die Idris als een sterke lezer kende, drong aan op meer testen, wat bevestigde dat hij op het goede spoor zat.
Gelukkig kunnen de effecten van impliciete vooringenomenheid ongedaan worden gemaakt door actief ouderschap. Het doel, voegt Travis Gosa, assistent-professor Africana-studies aan de Cornell University, toe, is om de leraar persoonlijk te laten investeren in de toekomst van uw kind: door goede relaties met leraren te ontwikkelen, kunnen ze zich voorstellen dat uw kind hun kind is. Dat is wanneer ze uw kind in contact brengen met echte kansen.
PRESTATIE RX: Maak een afspraak met de leerkracht van uw kind om te praten over wat hij graag leest en zijn hobby's. Schijn vroeg en vaak een licht op hem, zodat de leraar het opmerkt.
Onderhandelen met je tiener
Gosa van de Cornell University, die de prestatiekloof al meer dan tien jaar bestudeert, heeft een bijzondere interesse in wat er met zwarte studenten gebeurt zodra ze op de universiteit aankomen. Volgens de 2012-statistieken van de DOE is er een kloof van bijna 20 procent in de slagingspercentages tussen blanke en zwarte studenten. De studenten die het minst kans maken om af te studeren, zijn jonge zwarte mannen. Gosa merkt op dat sommige Afro-Amerikaanse studenten, vooral degenen die de eersten in hun familie zijn die naar de universiteit gaan, worstelen met gevoelens van ontoereikendheid die onbedoeld kunnen leiden tot lagere cijfers: ik sta er versteld van hoe vaak ik zwarte studenten moet overhalen om stellen zich voor en vertellen me waar ze vandaan komen en waarin ze geïnteresseerd zijn. Ter vergelijking, zegt Gosa, komen blanke studenten regelmatig naar zijn kantoor om de les van die dag te bespreken of om hun cijfers te betwisten. Gosa zegt dat deze studenten van kinds af aan zijn opgeleid om met autoriteit te onderhandelen, vaak in hun voordeel. Dit soort interacties met professoren kunnen enorme verschillen maken in de beoordeling van resultaten, aanbevelingsbrieven of het verwerven van beurzen en beurzen, legt hij uit. Toch voeden zwarte ouders hun kinderen vaak op met een ander soort thuisonderwijs. We hebben de neiging om onze kinderen de baas te spelen, zegt Ferguson, die uitlegt dat dit generaties geleden een kwestie van overleven was. We moesten kinderen al vroeg leren gehoorzaam te zijn, zonder terug te praten of vragen te stellen. Maar dat is niet langer de opvoedingsstijl die hen waarschijnlijk het beste van pas komt. Responsief ouderschap leert kinderen te verwachten gerespecteerd te worden door en in gesprek te gaan met gezagsdragers. Dit helpt kinderen een gevoel van empowerment te ontwikkelen en bereidt hen voor om voor zichzelf op te komen, wat hogere prestaties ondersteunt.
PRESTATIE RX: Betrek kinderen bij doordachte onderhandelingen over zaken die voor hen belangrijk zijn. Als je dochter om een nieuwe iPhone of een latere avondklok vraagt, dring er dan op aan dat ze een stevig argument aanvoert. Je zou haar zelfs kunnen laten winnen.
Focus op hard werken
Afgelopen april haalde de 17-jarige Ghanees-Amerikaanse student Kwasi Enin de krantenkoppen omdat hij werd toegelaten tot alle acht Ivy League-scholen. Toen hij met de pers over zijn prestatie sprak, merkte hij op dat zijn ouders nooit een cijfer lager dan een 95 accepteerden. Hoewel de hoge verwachtingen van Enins ouders verbazingwekkende resultaten opleverden voor hun zoon, kan voor veel kinderen het focussen op inspanning zelfs voordeliger zijn dan focussen op cijfers.
Al meer dan tien jaar heeft Stanford-psycholoog Carol Dweck onderzoek gedaan naar de prestaties van kinderen op de openbare school. In een centraal onderzoek betrok Dweck een groep vijfdeklassers bij een taak; daarna prezen leraren de helft van de studenten omdat ze goede werkers waren en de andere helft omdat ze slim waren. Vervolgens kregen de leerlingen de kans om aan een uitdagende of een gemakkelijke taak te werken. Degenen aan wie was verteld dat ze harde werkers waren, kozen de moeilijke puzzel, terwijl degenen die werden geprezen omdat ze slim waren, een gemakkelijkere taak kozen. Kinderen prijzen voor hun inspanningen helpt hen zelfvertrouwen te ontwikkelen om obstakels aan te pakken, een eigenschap die noodzakelijk is voor succes.
We kunnen doen alsof elk kind hele hoge cijfers moet kunnen halen, maar dat is niet realistisch, zegt Ferguson. Een van mijn zonen was een A-student, een ander kreeg een C als hij hard werkte. Als mijn A-student met Cs thuiskwam, hadden we een gesprek. Als mijn C-student met C+'s thuiskwam, zouden we het vieren. De meeste ouders weten wanneer hun kinderen hard werken. En hoe harder je de hersenen traint, hoe slimmer je wordt.
PRESTATIE RX: Prijs uw kind voor de uren die ze aan haar huiswerk besteedt. Die focus, gedrevenheid en arbeidsethos zullen haar veel verder brengen dan het winnen van een gemakkelijke A.
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd in het augustusnummer van ESSENCE.
