Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op TIJD .
Malia en Sascha, acht jaar geleden op een koude novemberdag begroetten we je op de trappen van het Witte Huis. We zagen zowel het licht als de behoedzaamheid in je ogen terwijl je naar je nieuwe huis staarde. We hebben onze banen in Baltimore en New York voortijdig opgegeven en zijn naar Washington gereisd om je rond te leiden. Om u de Lincoln-slaapkamer te laten zien, en de slaapkamers die ooit van ons waren, om u kennis te laten maken met alle mensen - de bloemisten, de tuinmannen en de butlers - die zich inzetten om van dit historische huis een thuis te maken. Met z'n vieren zwierven we door de majestueuze gangen van het huis waar je niet anders kon dan intrekken. Toen je van de leuning van het solarium gleed, net zoals we hadden gedaan als 8-jarigen en opnieuw als 20-jarigen die onze jeugd achtervolgden, waren je vreugde en gelach aanstekelijk.
Abonneer je op onze dagelijkse nieuwsbrief voor het laatste nieuws over haar, schoonheid, stijl en beroemdheden.
In acht jaar heb je zoveel gedaan. Zoveel gezien. Je stond aan de poorten van de Robbeneiland-cel waar de Zuid-Afrikaanse Nelson Mandela tientallen jaren gevangen zat, je armen om je vader geslagen. Je reisde met je moeder naar Liberia en Marokko om met meisjes te praten over het belang van onderwijs - meisjes die zichzelf in jou zagen, zichzelf in je ouders zagen, zagen wie ze konden worden als ze zouden blijven studeren en leren.
Je woonde staatsdiners bij, wandelde in nationale parken, ontmoette internationale leiders en slaagde erin om te lachen om de grappen van je vader tijdens het jaarlijkse Thanksgiving-kalkoenpardon, terwijl je nog kinderen was, naar school ging en vrienden maakte. We hebben je zien opgroeien van meisjes tot indrukwekkende jonge vrouwen met gratie en gemak.
En door alles heen jullie hadden elkaar . Net zoals wij deden.
Nu sta je op het punt om lid te worden van een andere zeldzame club, een van voormalige First Children - een positie waar je niet naar op zoek was en een zonder richtlijnen. Maar je hebt zoveel om naar uit te kijken. Je gaat het verhaal van je leven schrijven, voorbij de schaduw van je beroemde ouders, maar je zult altijd de ervaringen van de afgelopen acht jaar met je meedragen.
Vergeet nooit de geweldige mensen die in het Witte Huis werken. Onze begroeter als 7-jarigen bij ons opa's De inauguratie was Nancy, de bloemist van het Witte Huis, die ons uit de kou haalde. Ze hielp ons kleurrijke boeketten met winterbloemen te maken voor het bed van onze grootouders. Twintig jaar later deed Nancy de bloemen voor Jenna's bruiloft. Koester je eigen Nancy. We houden contact met onze geheime dienst.
Ze waren onderdeel van het opgroeien voor ons: er voor eerste dates, eerste dagen en zelfs een verloving en een huwelijksreis. We weten dat het niet altijd gemakkelijk was - wij tweeën waren tieners die werden achtervolgd door mannen met rugzakken - maar ze hebben hun leven voor ons in de wacht gezet.
Geniet van de universiteit. Zoals het grootste deel van de wereld weet, hebben we dat gedaan. En je zult niet meer het gewicht van de wereld op je jonge schouders dragen. Verken je passies. Leer wie je bent. Fouten maken - dat mag. Blijf jezelf omringen met loyale vrienden die je kennen, aanbidden en je fel zullen beschermen. Degenen die je beoordelen, houden niet van je, en hun stemmen zouden geen gewicht moeten hebben. Het zijn eerder je eigen harten die ertoe doen.