Nog voordat ik op de afspeelknop drukte om te kijken Op de plaat , de nieuwe documentaire over de beschuldigingen van aanranding tegen Russell Simmons, was ik geneigd ze in twijfel te trekken.
De zwarte gemeenschap, voornamelijk mijn eigen moeder, heeft me opgevoed met de overtuiging dat zwarte mannen koningen zijn, en als je ze in twijfel zou durven trekken, zou dat betekenen dat zwarte vrouwen als verraders werden beschouwd of door de blanke wereld werden gecorrumpeerd. Ze leerde me ook de motieven in twijfel te trekken van criminele beschuldigingen van blanke vrouwen of vrouwen die in een positie verkeren om geld te verdienen met die beschuldigingen. Dit is vooral het geval wanneer het karakter van de beschuldigde, zoals Russell Simmons, incongruent lijkt met dat van een seksueel roofdier en nauwer aansluit bij dat van een verlichte yogi-muziekmagnaat.
Eeuwenlang zijn zwarte vrouwen gesocialiseerd op een manier die minimaliseert seksueel geweld als... gewelddadig . Blanke mannen hebben zwarte vrouwen routinematig seksueel misbruikt tijdens en na de slavernij in de Verenigde Staten om angst bij zwarte vrouwen te wekken en dominantie over zwarte mannen te laten gelden. En vanwege het stereotype van de sterke zwarte vrouw worden uiterlijke uitingen van leed in verband met seksueel trauma vaak terzijde geschoven. De jaren van institutioneel gesanctioneerde verkrachting van zwarte vrouwen, in combinatie met hardnekkige stereotypen van hyperseksualiteit, hebben geleid tot een onontkoombare erfenis die onmogelijk te negeren is.
De speler laden...
Om de zaken nog ingewikkelder te maken, hebben traditionele gendernormen in onze samenleving geleid tot een ongebreidelde onderrapportage van seksuele intimidatie of aanranding. Een geschatte drie van de vier gevallen van seksuele intimidatie worden nooit formeel gemeld en wanneer slachtoffers zich melden, 75 procent melden dat u enige vorm van vergelding heeft ervaren.
Met deze bewuste en onbewuste vooroordelen in gedachten, maakte ik me zorgen of ik toegang zou krijgen tot mijn ware gevoelens over de verhalen van vrouwen in Op de plaat . En gezien de controverse rond de film, was ik preventief sceptisch dat elk verhaal over zwarte vrouwen die worden aangevallen door een zwarte man, effectief zou kunnen worden verteld door blanke filmmakers.
Toen keek ik ernaar. Terwijl de aftiteling voorbij scrolde, begonnen de tranen over mijn wangen te stromen - en ik werd me er terdege van bewust hoeveel ik geloofde dat deze vrouwen seksueel werden misbruikt door Russell Simmons.
Hier zijn vijf redenen waarom ik ze geloof:
On the Record documentaire
1. Drew Dixon is zeer geloofwaardig. Dixon, het hoofdonderwerp van de film, is een zwarte vrouw uit de hogere klasse met een zelfverklaard privilege met een lichte huidskleur. Voor de camera is ze duidelijk een getalenteerde en intelligente vrouw. Ze is niet alleen afgestudeerd aan Stanford (go Card!), Maar ze lijkt ook geliefd te zijn bij gerespecteerde rappers als Biggie Smalls en Method Man. Het is onwaarschijnlijk dat haar moeder, een publieke figuur die burgemeester van Washington D.C. was, zou toekijken terwijl haar dochter valse beschuldigingen uitte tegen een andere zeer openbare en machtige man als Russell Simmons. Misschien wel het meest opvallende is dat Dixon deze beschuldigingen niet meteen openbaar maakte. In plaats daarvan wachtte ze tot andere slachtoffers naar voren kwamen, dat is... gemeenschappelijk , blijkt uit psychologisch onderzoek.
2. Het account van elk slachtoffer lijkt opvallend veel op elkaar. Elke zwarte vrouw die Simmons beschuldigt van aanranding, dateert uit de jaren 80 met de Mercedes Ladies en past bij het lichte en magere type. Ze beweren dat Simmons, onder valse voorwendselen, hen overtuigde om terug te komen naar zijn hotel of appartement om op een auto te wachten, of om dronkenschap op de bank uit te slapen, waarna hij hen verkrachtte. Het was bekend dat hij vaak in zijn slaapkamer of hotelkamer werkte. In het geval van Dixon profiteerde hij van haar gretigheid om een nieuwe demo te horen door haar naar zijn slaapkamer te lokken om een cd uit de speler te halen.
3. Tenminste 15 vrouwen zijn naar voren gekomen met beschuldigingen van meer dan 30 jaar sinds de beschuldigingen voor het eerst openbaar werden gemaakt in 2017. Alexia Norton Jones vertelde Verscheidenheid dat Simmons haar in 1990 in zijn appartement in Manhattan verkrachtte: het was zo'n snelle aanval. Hij trok mijn jurk omhoog. Ik moet zeven tot tien keer nee hebben gezegd. Jenny Lumet schreef in The Hollywood Reporter bewerend dat Simmons haar in 1991 heeft verkracht: er is zoveel schuld en zoveel schaamte. Er is een ondraaglijke interne afrekening. Als gekleurde vrouw kan ik niet uitdrukken hoe pijnlijk het is om dit te schrijven over een succesvolle gekleurde man. Tina Baker vertelde The New York Times dat Simmons haar in 1991 verkrachtte toen hij haar manager was: ik heb bijna een jaar niet gezongen.
(Noot van de redactie: Simmons heeft verontschuldigde zich voor onnadenkendheid in mijn relaties met vrouwen en zelfs ongepast gedrag, maar ontkende alle beschuldigingen van verkrachting in 2018.)
4. De overlevenden beschrijven vroegere en huidige psychologische symptomen die klinisch consistent met overlevenden van seksueel trauma. De vrouwen in de film beschrijven black-out, wat overeenkomt met het dissociëren of loskoppelen van de realiteit of het bewustzijn om emotioneel traumatische momenten te tolereren. Ze zeggen dat ze zich een mislukkeling of rotzooi voelden, wat leidde tot zelfmoordpogingen, toekomstige misbruikrelaties, zichzelf de schuld gaven en geloofden dat ze geluk niet verdienden. De vrouwen ervoeren ook veranderingen in de herinnering aan de traumatische gebeurtenis, die vaak optreedt wanneer overlevenden na een trauma geen passende geestelijke gezondheidszorg krijgen.
5. Ik ben een zwarte vrouw. Ik weet hoe het voelt om mijn lichaam onvrijwillig te laten betasten door een man als een uitdrukking van mijn schoonheid. Ik weet wanneer het voelt alsof je enige optie is om seks te hebben als je dat misschien niet wilt.
Ik kan de bijdrage van Russell Simmons aan de muziekwereld respecteren en nog steeds geloven dat hij die vrouwen heeft aangevallen. Ik kan zijn argument dat vrouwen hem valselijk beschuldigen van financieel gewin als rationeel zien, en nog steeds geloven dat hij die vrouwen heeft aangevallen. Ik kan me boos voelen dat hij misschien agressiever wordt vervolgd dan een blanke aanvaller, en ik geloof nog steeds dat hij die vrouwen heeft aangevallen.
Aan de vrouwen die het slachtoffer zijn geworden van Russell Simmons: ik geloof jullie.
Kali D. Cyrus is diversiteitsstrateeg, praktiserend psychiater en universitair docent bij Johns Hopkins Medicine.