Met Jules (links) tijdens de pauze van NYCB
Voordat het gordijn op de zaterdagmatinee van New York City Ballet opging Coppélia Ik keek naar links en merkte dat mijn vriendin, Jules, naast me zat, haar hoofd naar de ouverture van het ballet duwde. Ik lachte - ik deed hetzelfde. Het is grappig hoe muziek waar we allemaal op dansen in ons hoofd kan komen en daar gewoon blijft. Jules en ik deden delen van het ballet in onze thuisstudio - waarschijnlijk vijftien jaar geleden - en we hadden kunnen opstaan en de choreografie die we leerden daar in het publiek hebben uitgevoerd. (Ik weet zeker dat de mensen achter ons dankbaar waren dat we bleven zitten.)
Geen verrassingen hier, maar toen leken Jules en ik in niets op de sterren die we zaterdag zagen, vooral de mooie Tiler Peck en Lauren Lovette. (Als ik groot ben, zou ik graag Tiler's port de bras en Lauren's bananenvoeten willen!) In onze tijd zagen we er nauwelijks uit als de kinderen op het podium in Act III. Maar het zien van die 24 School of American Ballet-schatjes op zaterdag bracht veel herinneringen terug. Het deed me ook nadenken over het geluk dat wij dansers hebben met een groep vrienden - vrienden, buiten de kennissen op school of op het werk, die er altijd en overal voor ons zullen zijn.
Ik en Jules in een studio die in onze begindagen te zien was.
Ik kan me niet herinneren dat ik Jules heb ontmoet. Ik begon met ballet toen ik 4 was - zij was 5 - en ik denk dat dat het was. Ze is er gewoon altijd geweest. Toen we ouder werden, hadden we allebei een apart leven: we woonden in verschillende schooldistricten, dus we hadden allemaal onze doordeweekse groepen. (Een paar van Jules 'schoolvrienden begonnen ook ballet mee te nemen - ze werden allemaal ook mijn' balletvrienden '.) Ik begon ook lessen te volgen bij een paar andere studio's in de omgeving, maar één ding was zeker: mijn ballet vriendschappen hadden vanaf het begin echt een blijvende kracht.
Een gedeeltelijke castfoto van de versie van Main Line Ballet (onze studio's) Coppélia Ik ben degene in de roze tutu aan de rechterkant. Ik moet van die glanzende panty houden!
Na de middelbare school gingen we onze eigen weg - Jules studeerde in Pennsylvania (een paar uur van huis) en ik ging naar The Boston Conservatory. We hielden contact en zagen elkaar tijdens een aantal vakantiepauzes, hoewel de afstand en het hectische studentenleven het moeilijk maakten.
Na een recital, JAREN geleden. Ik sta rechts in het geel, met Jules in het rood en mijn zusje Julia vooraan.
Nu we allebei niet naar school gaan en meer gesetteld zijn, hebben we elkaar vaker kunnen bezoeken. Het is best gaaf om te zien hoe verschillend het leven van al mijn balletvrienden is geworden, en hoe we nog steeds onze vriendschap kunnen voortzetten - en een voortdurende interesse in dans delen. Tegenwoordig woont Jules in Philadelphia en is net gepromoveerd in milieukunde, en doceert ze biologie aan de Drexel University. En natuurlijk ben ik bij Dansgeest in NYC! We volgen allebei danslessen als we kunnen - de laatste keer dat Jules er was, hebben we samen les gevolgd. Het was net als vroeger.
Het grootste deel van de bende na een voorjaarsrecital op de middelbare school. Ik ben in het wit - Jules zit aan mijn linkerkant en Julia aan mijn rechterkant.