Als je leeft om te dansen, is je grootste angst dat een blessure je lichaam plotseling van zijn capaciteiten kan beroven. Na een ongeluk op 15-jarige leeftijd raakte jazz- en tapstudente Bonnie Lewkowicz vanaf haar nek verlamd, ze dacht dat ze net die nachtmerrie doormaakte. Maar nu, 38 jaar later, heeft ze bewezen dat ze haar droom van professioneel dansen nog steeds kan waarmaken. Als stichtend lid van AXIS Dance Company, een eigentijdse groep die dansers met of zonder rolstoelen verwelkomt, helpt ze mensen te begrijpen dat fysieke beperkingen, vanuit een ander perspectief bekeken, nieuwe mogelijkheden bieden voor zelfexpressie. Tegenwoordig blijft Lewkowicz dansen en lesgeven in Californië en is hij ook de auteur van A Wheelchair Rider’s Guide: San Francisco Bay and the Near Coast, een hulpmiddel voor rolstoelgebonden reizigers. —Ashley Rivers
Beste Bonnie,
Je wist vanaf het moment dat je je eerste dansles volgde dat je een wilde worden 
danser. Je hield van de lichamelijkheid, opwinding en absolute overgave van dansen. Je droomde van een carrière op de podia van NYC.
Toen, in een oogwenk, leek het erop dat die droom voor altijd voorbij was. Op dit moment voelen zelfs de eenvoudigste bewegingen, zoals een vork naar je mond brengen, onmogelijk. Je denkt dat je lichaam je vijand is.
Maar houd de hoop levend. Op een noodlottige dag zal iemand je voorstellen om dansen te komen verkennen met andere gehandicapte en niet-gehandicapte mensen. Hoewel je je op dit moment niet kunt voorstellen hoe je ooit in een verlamd lichaam zou kunnen dansen, of dat het leuk zou kunnen zijn, zul je beseffen dat, hoewel je lichaam niet meer kan bewegen zoals het vroeger was, de kern van wie je bent- een danseres - is nog springlevend. Je zult de sensatie van dans herontdekken.
Er is moed voor nodig om dit onbekende pad te bewandelen. Je zult moeten leren focussen op wat je kunt doen in plaats van wat je niet kunt, en om de ideeën van andere mensen over wie kan dansen niet af te leiden van de pure vreugde die je ervan krijgt. Maar het is het waard. Uiteindelijk zul je je realiseren dat, ironisch genoeg, gehandicapt raken eigenlijk je danservaring verrijkt, niet beperkt.
Bonnie Lewkowicz
Foto door Matt Haber