Biscuits & Jam Podcast-logoKrediet: Zuidelijk levenWelkom bij Koekjes & Jam, Zuidelijk wonen 's podcast die de verhalen, de nostalgie en de legendes achter enkele van onze meest populaire recepten viert.
Dit seizoen duiken we in de Hummingbird Cake – een recept dat voor het eerst binnenkwam Zuidelijk wonen terug in de jaren 70, maar is uitgegroeid tot het meest populaire recept dat we ooit hebben gepubliceerd. Het werd voor het eerst ingediend door een mevrouw L.H. Wiggins, een vrouw die tot nu toe een compleet mysterie was.
Sluit je aan bij producenten Meg Pace en Nellah McGough terwijl ze de geheimen ontdekken achter de cake met ananas-, bananen- en pecannotenlaagjes die het zuiden heeft geboeid.
Luister hier naar de eerste aflevering, of luister naar Biscuits & Jam in je favoriete podcast-app, inclusief Inschakelen en Stitcher . Hulp nodig bij het downloaden? Bekijk onze primer op Hoe een podcast te downloaden om u op weg te helpen.
Klik op de oranje afspeelknop op de SoundCloud-link hieronder om nu te luisteren:
SEIZOEN 1, AFLEVERING 5 (FINALE)
MEG: Het heeft 40 jaar geduurd, maar we weten nu wie de vrouw was achter de initialen L.H. Wiggins. Dat is hoe ze haar naam tekende toen ze dat laagcake-recept indiende dat het meest epische van Southern Living zou worden. Nu we haar afkomst hebben opgespoord, weten we nog steeds niet waar ze het recept vandaan heeft.
SID: We hebben dat mysterie nog niet opgelost, dus ik weet niet waar ze het vandaan heeft. Daar zijn een aantal theorieën over. Er is een cake die uit Jamaica komt en die de doktersvogeltaart wordt genoemd, en een doktersvogel is een soort kolibrie, dus we denken dat het daarmee verband houdt, en misschien heeft ze dat ergens opgepikt.
MEG: In 1969 had de Charlotte Observer een recept voor de doktersvogelcake. De toenmalige voedselredacteur, Helen Moore, schreef dat doktersvogel de bijnaam is voor Jamaica's nationale vogel, de zwaluwstaartkolibrie. Deze cake was echter gebakken in een buispan en had geen glazuur. mevrouw Wiggins' cake is drie lagen gegarneerd met roomkaas en pecannoten.
NELLAH: Het lijkt erop dat het misschien zijn oorsprong heeft in Jamaica, het was gedrukt op de achterkant van een publiciteitsmarketing ding van Jamaican Airlines.
MEG: Southern Living assistent-voedselredacteur Pat York heeft verschillende keren gekeken naar de oorsprong van deze cake.
PAT: We denken dat het ons uit Jamaica is binnengekomen als onderdeel van een brief van een Jamaican Airlines. Ze probeerden het toerisme op te trommelen. En dus verschenen er natuurlijk versies in die spiraalgebonden kookboeken van de gemeenschap als slechts twee pannenkoeken of broodcakes, en op een gegeven moment gooiden we er roomkaas op, waardoor het een zuiders ding werd.
MEG: Ik speurde het internet af op zoek naar de oorsprong van mevrouw Wiggins' versie met het glazuur. Elk artikel, verhaal en zelfs de Wikipedia-pagina van de kolibriecake beweert dat dat kleine artikel over bananen in Southern Living's uitgave van februari 1978 de allereerste publicatie is van die gelaagde cake met roomkaasglazuur, en de eerste keer dat een recept werd gepubliceerd onder de titel Hummingbird Cake. Alle eerdere versies hadden de bijnaam Doctor Bird.
PAT: Zoveel recepten zijn zo moeilijk op te sporen, omdat ze worden doorgegeven op receptenkaarten, en via mond-tot-mondreclame, en alleen via familie en vrienden, maar het recept dat ze instuurde was het eerste dat we hebben heb kunnen vinden dat het een laagcake was met roomkaasglazuur.
MEG: In de hoop dat dit recept misschien een familiestuk was, vroegen Nellah en ik aan mevrouw Wiggins' zusje erover. Mevrouw Evelyn Rakes is 96 jaar oud en ze zegt dat ze het nummer van februari 1978 met de beroemde cake van haar zus er nog steeds in heeft. Weet je waar ze het recept vandaan heeft?
EVIE: Weet je, ik weet het echt niet, ik weet het echt niet.
MEG: We hebben Joan Steele ook geprobeerd. Mevrouw Wiggins zorgde voor Joan's kinderen een jaar nadat haar taart was gepubliceerd. Weet je waar ze het recept heeft gevonden?
JOAN: Ik heb geen idee, geen idee. Ik kan me niet herinneren dat ze zei waar ze het vond.
MEG: Nellah had nog een idee, belde een van de meest gerespecteerde veteranen van Southern Living. Nellah beschrijft haar als geniaal.
MARY ALLEN: Hallo, dit is Mary Allen Perry, en ik was een aantal jaren senior voedselredacteur bij Southern Living. Ik heb er bijna 20 jaar gewerkt.
NELLAH: Oh lieve meid, hoe gaat het met je? Het is zo goed om je stem te horen en met je te kunnen praten.
MARY ALLEN: Jij ook, ik mis je.
MEG: Kent u de oorsprong van de kolibriecake, waar mevrouw Wiggins het recept misschien heeft gevonden?
MARY ALLEN: Oliekoekjes waren vooral in de jaren '60 en '70 en tot in de jaren '80 enorm populair,
dus ik denk dat ze het misschien gedaan heeft, zoals geïmproviseerd op een worteltaart, omdat de elementen echt op elkaar lijken. De worteltaart was enorm populair, en ze had gewoon bananen kunnen vervangen door de wortelen, en veel worteltaartrecepten, ze zijn zo licht gekruid. De kolibrie heeft traditioneel wat kaneel en worteltaart is licht gekruid
en veel mensen stopten de geplette ananas uit blik in het worteltaartrecept, dus die recepten lijken erg op elkaar, en de worteltaart had roomkaasglazuur erop, dus het kan gewoon iets zijn dat ze heeft gemaakt omdat ze wat bananen had bij de hand, of een twist op een bananencake en die elementen eraan toe te voegen.
NELLAH: We weten dat ze een goede kokkin was, haar hele familie heeft gezegd hoeveel ze van koken hield, en ze kookte voor haar buren en had ze op bezoek, en ze was een heel sociaal persoon. Ik ben dol op worteltaart, en dat is ook het eerste waar ik aan dacht, Mary Allen, dat het erg op een worteltaart leek. Dus misschien is dat wat ze deed. Ze heeft misschien van die taart gehoord, en misschien heeft ze de twee...
MARY ALLEN: Het is interessant dat niemand anders het eigendom ervan heeft opgeëist, dat er daarvoor niet echt gegevens zijn, omdat ik graag onderzoek doe naar verschillende recepten en voedingsmiddelen, en vaak zullen mensen verwijs naar een bron van 100 jaar geleden of zoiets, en andere bronnen verschijnen, maar voor de kolibriecake, die ik ken, is er nooit een andere bron geweest. Ik denk bijna dat het iets was zoals ik zei, dat ze maakte, en toen vertelde iedereen haar, oh mijn god, dit is zo lekker, je zou het naar Southern Living moeten sturen. Dat was precies het kenmerk in het zuiden van het valideren van je recept, als het in Southern Living verscheen. Toen ik hoorde dat ze zo vaak kookte, weet ik zeker dat ze zich erg op haar gemak voelde in de keuken, en dat ze het gemakkelijk vond om vervangingen te maken. Al zoveel jaren gebruikten mensen gewoon
wat ze ook bij de hand hadden.
MEG: Mary Allen is een van de redenen waarom mevrouw Wiggins' legacy lijkt altijd aanwezig te zijn bij Southern Living. In haar bijna 20 jaar bij het tijdschrift bracht Mary Allen uren door met het recept voor de kolibriecake. Zij is het brein achter zoveel variaties van Southern Living door de jaren heen.
NELLAH: Mary Allen is gewoon een genie als het gaat om het bedenken van al deze receptprofielen, deze smaken, het is gewoon geweldig voor mij, Mary Allen, hoe je dit doet. Dus hoe ben je op deze verschillende variaties van de kolibriecake gekomen?
MARY ALLEN: Ik denk dat de eerste variatie die ik deed eigenlijk een kanshebber was voor de kerstomslag, de decemberomslag, misschien 10 of 12 jaar geleden. En mijn idee daar, want natuurlijk is mijn filosofie dat er niet zoiets als te veel van het goede bestaat, dus ik vond het smaakprofiel ervan leuk, en ik dacht dat het een geweldige koffiecake zou zijn voor het ontbijt, vooral tijdens de vakantietijd, en ik bakte het in een tulbandpan en deed extra noten op de bodem van de tulbandpan zodat het een soort nootachtige koffiecake-topping zou hebben als je het uitdraaide, en deed er vervolgens een roomkaasglazuur op .
MEG: Mary Allen en haar team in de testkeuken ontwikkelden nog veel meer recepten die op kolibriecake waren geïnspireerd en grote hits waren. Pam Lolley met wie we in aflevering één spraken, testte veel van die recepten.
PAM: Ik weet dat we er cupcakes van hebben gemaakt, ik weet dat het een bundtcake is geweest met het glazuur eroverheen gemotregend. We hebben een pannenkoek gemaakt en het glazuur veranderd in een roomkaassiroop die eroverheen werd gemotregend, maar het had altijd dezelfde componenten. Het zou altijd de bananen, de ananas, de kruiden bevatten, wat kaneel was.
MEG: Ik ontdekte ook dat we in 2014 een powerbar deden, iemand deed een powerbar, weet je dat nog?
NELLAH: Ik herinner me dat, het is ontwikkeld voor het ontbijt. Wat een perfecte powerbar is de hummingbird cake powerbar. Dat is het soort powerbar dat ik wil.
MEG: Zeker gezond, zeker echt gezond.
SID: Het heeft een impact gehad, omdat we er meer dan 10 verschillende versies van hebben gedaan. We hebben er veel plezier aan beleefd en ik denk dat de lezers er veel plezier aan hebben beleefd. En zelfs als we er video's over hebben gemaakt, hebben we er een video over gemaakt voor ons 50-jarig jubileum, en het werd meer dan 20 miljoen keer bekeken op Facebook. En denk daar eens over na, dit is een recept dat voor het eerst werd gepubliceerd in 1978, en we maken er een video over in 2016, en het krijgt zoveel views. Er is gewoon iets aan die cake waar mensen echt van houden. En dus blijft de impact gewoon resoneren met mensen, en hopelijk zal dat nog lang duren.
MEG: Het klinkt alsof je zoveel tijd hebt besteed aan je recept, het hebt uitgewerkt, als je iets tegen juffrouw Wiggins zou kunnen zeggen, waar zou je dan met haar over willen praten?
MARY ALLEN: Ik zou graag met haar willen praten over hoe ze op de taart is gekomen, en ik zou graag met haar willen delen hoeveel vreugde het mensen heeft gebracht. Als ik aan eten denk, gaat het over echt delen, en delen in gemeenschap met andere mensen, en het is een offerande aan de mensen van wie je houdt. En het klinkt alsof dat de manier is waarop ze haar leven echt heeft geleefd.
MEG: Nu Nellah en ik steeds meer over mevrouw Wiggins te weten zijn gekomen, komt er steeds één ding in me op. We spraken met bijna een dozijn mensen die haar op verschillende momenten in haar leven kenden, en mevrouw Wiggins was precies wat iedereen in hun leven nodig had toen ze haar ontmoetten. Voor Dolores Griffith was het voor het eerst een draagmoeder voor een eerstejaarsstudent weg van huis.
DOLORES: Ze kalmeerde echt mijn angsten en hielp me om te assimileren in het studentenleven, en ik ben haar zo dankbaar dat ze dat deed, omdat ik denk dat ze voelde dat ik wat moederschap nodig had. Maar ze was een geweldige vrouw, echt waar.
MEG: Voor Joan Steele was het een vriend en verzorger om voor Joan's drie kinderen te zorgen.
JOAN: Ik vertrouwde haar expliciet met mijn kinderen, onnodig te zeggen. Het leek alsof toen we haar ontmoetten, we in haar leven kwamen toen ze ons nodig had, en ze in ons leven kwam toen we haar nodig hadden.
MEG: En voor Southern Living, een bezorger van een recept dat zo speciaal is dat het een vaste waarde wordt op zuidelijke bijeenkomsten, waarbij enkele van de beste momenten van het leven worden gevierd.
NELLAH: Waarschijnlijk had ze toen ze stierf geen idee hoeveel vreugde dat had gebracht aan mensen voor verjaardagen, vieringen en familiereünies.
MEG: 40 jaar later is zij nog steeds een dagelijkse inspiratiebron voor onze medewerkers.
PAT: Voor mij vertegenwoordigt mevrouw Wiggins een lezer van Southern Living. Ze doet gewoon haar ding, koken voor haar gezin, voor mensen zorgen, niet beseffend dat ze op dat moment speciaal is, dus ik zou haar graag willen vertellen dat ik haar graag een knuffel zou willen geven. Ik wil haar gewoon een knuffel geven, 'omdat ik het gevoel heb dat zij onze moeder is, zij onze grootmoeder, en nogmaals, zij vertegenwoordigt waar Southern Living voor is ontworpen.
PAM: Er waren veel mensen die door de jaren heen steeds weer recepten instuurden. Miss Wiggins, voor zover we weten, is dit het enige recept dat ze heeft ingediend. En jongen, wat een impact had het.
MEG: Genoemd naar het kleine vogeltje dat het ene moment verschijnt en het andere moment weg is, de kolibrietaart en de erfenis van de vrouw die hem hierheen stuurde, is allesbehalve vluchtig.
SEIZOEN 1, AFLEVERING 4
MEG: 'Southern Living' kende 40 jaar lang alleen de indiener van hun populairste recept als mevrouw L.H. Wiggins, maar we vonden twee mensen die haar onder verschillende namen kenden. Een dame genaamd Joan Steele kende haar onder haar bijnaam, Wiggy, toen mevrouw Wiggins in 1979 op haar kinderen paste. Een andere vrouw, Dolores Griffith, ontmoette mevrouw Wiggins toen Dolores eerstejaarsstudent was aan de Universiteit van North Carolina, Greensboro. Ze kende haar als mevrouw Eva Wiggins, de huismoeder van Spencer Dormitory. Dat was een enorm stuk van de puzzel. We hadden nu een naam voor haar.
NELLAH: Oké, dus zij was de moeder van de slaapzaal, de huismoeder, en Dolores zou gewoon veel tijd met Eva doorbrengen, en ze noemde haar Eva, en Eva maakte haar opgewonden, Dolores ging over op leverworst en augurken met dille. Miss Wiggins hield van leverworst en augurken met dille.
MEG: Met een voornaam om mee te werken, kwam het onderzoek van Nellah in een hogere versnelling.
NELLAH: Weet je wanneer je die Myers-Briggs-dingen doet? Dat is wat ik had moeten zijn. Er staat dat ik dat had moeten zijn.
MEG: Een privédetective?
NELLAH: Mm-hmm.
MEG: Of een detective?
NELLAH: Ja, een detective.
MEG: Rechercheur Nellah?
NELLAH: Ja. Dus ik heb mijn schoonzus, Amanda, die een ancestry.com is, Mormoonse kerk, ze behoort niet tot de mormoonse kerk, maar weet je, de mormoonse kerk heeft al deze databases met voorouderdatabases . Dus Amanda weet daar alles van, dus ik belde Amanda en Amanda ging ermee aan de slag.
MEG: Toen mevrouw Wiggins 'Southern Living' het Hummingbird Cake-recept stuurde, ondertekende ze haar inzending, 'Mrs. L.H. Wiggins.' We nemen aan dat de initialen voor de naam van haar man waren.
NELLAH: Binnen een uur had ik, weet je, 'L. H.' stond voor 'Lewis Henry'. Ik had al deze puzzelstukjes in elkaar laten vallen. Ik kwam erachter dat ze een dochter had, en toen kreeg de dochter twee kinderen. Dus, om een lang verhaal kort te maken, wij, ik kwamen in contact met de zoon. Dit is door veel onderzoek en manieren om dit soort dingen aan te pakken. Dus ik kreeg zijn telefoonnummer en zijn adres, en ik kreeg het telefoonnummer en adres van haar dochter, en dus liet ik hem een voicemail achter, en ik was een beetje nerveus. Ik dacht: 'Ze denken waarschijnlijk dat we gek zijn', en zo liet ik de voicemail voorafgaan. 'Ik weet dat dit gek klinkt, maar ik werk 'voor 'Southern Living' magazine, 'en we houden van mevrouw Wiggins, en weet je, 'ze is hier een icoon, en haar recept' is 'ons populairste recept'. Ik had het telefoonnummer van zijn moeder. Dit is juffrouw Wiggins' enig kind, en zij is haar dochter, en zij is nu 82. Ik begon vrijdag hetzelfde gekke bericht achter te laten, afgelopen vrijdag, en ineens neemt ze de telefoon op. Oh mijn god, ik ben zo aan het flippen.
MEG: Terwijl je een bericht inspreekt op een antwoordapparaat?
NELLAH: Ja, omdat ze het aan het screenen was. Ze is knap, weet je, scherp voor 82 jaar oud. Dus haar naam is Janet. Janet Silcox. Dus mevrouw Silcox screende het gesprek en nam toen de telefoon op. We hadden een leuk gesprek.
MEG: Na hun eerste gesprek regelde Nellah dat we Janet Silcox, mevrouw Wiggins', zouden bellen. dochter, opnieuw, deze keer, met mijn recorder aan het rollen.
ANTWOORDAPPARAAT: Er is niemand beschikbaar om uw oproep te beantwoorden. Spreek een bericht in na de toon. (piept)
NELLAH: Hé, juffrouw Silcox, dit is Nellah McGough van 'Southern Living'. Ik had nog een paar vragen die ik wilde...
JANET: Hallo? Hallo?
NELLAH: Hé, juffrouw Silcox, hoe gaat het met u?
MEG: Mevrouw Wiggins' dochter, Janet, woont buiten Roanoke, Virginia. Ze kan zich niet herinneren dat haar moeder het recept voor Hummingbird Cake instuurde, maar ze herinnert zich wel dat ze het had gegeten.
JANET: Nou, eh, ik herinner me er eigenlijk niet veel van, behalve dat ze het wel heeft gehaald en dat het goed was.
MEG: Dit recept is 'Southern Living's meest populaire recept aller tijden, het wordt het meest gevraagd. Ik bedoel, wat vind je daarvan, om te weten dat haar recept het beste van het tijdschrift is geweest?
JANET: Nou, ik ben verrast, en dat wist ik niet, maar ik vind het geweldig, en ze zou zo trots zijn. (lacht) Ze was dol op koken. Ze vond het leuk om nieuwe dingen uit te proberen, enzovoort. Ze was een goede kok. Onthoud dat je met haar in de keuken was toen ze veel aan het bakken was, en het leek alsof ze altijd aan het koken was. (lacht)
NELLAH: Uh, juffrouw Silcox, de laatste keer dat we elkaar spraken, dit is Nellah, u zei dat ze graag mensen uitnodigde en graag voor ze kookte.
JANET: Ja, dat deed ze. Ja, ze had altijd familie en vrienden, enzovoort. Ik kan me veel mensen herinneren, sterker nog, ik heb een paar foto's met iedereen rond de tafel, maar ze had graag mensen bij zich voor het avondeten, enzovoort.
NELLAH: Joan Steele, de dame waar je moeder voor zorgde in Roanoke, ze zegt dat ze geweldige gebakken kip heeft gemaakt. Herinner je je nog dat ze gebraden kip kookte?
JANET: Uh, ik herinner me dat ik haar gebraden kip lekker vond, ja, en dat het best lekker was, en ik denk dat ik dat van haar heb opgepikt.
MEG: Janet heeft ook haar moeders liefde voor muziek opgepikt. mevrouw Wiggins' kleinkinderen, de kinderen van Janet, met ons gedeeld via e-mailherinneringen aan hun Mimi.
NELLAH: Ik sprak met Brenda, juffrouw Silcox, en ze zei dat ze zich Mimi herinnert, zo noemden ze haar toch?
JANET: Juist, ja, dat is zo.
NELLAH: Ze herinnert zich dat Mimi graag ringen om bijna elke vinger droeg, en ze tikte, tikte ermee op het stuur op de muziek in de auto.
JANET: Ja, mijn moeder hield van de muziek, ja, daarnaast, ik bedoel, ik hou ook heel erg van muziek, en ik heb zelf hetzelfde gedaan. Ja, dat kan ik me herinneren.
NELLAH: Uh, wat, ze zei ook dat ze een geweldige pianiste en organist was, graag piano speelde.
JANET: Mm-hmm, ja. Ja, ze speelde op het gehoor. Dat kon ze spelen. Ja, ze kon gewoon vrij snel op en neer gaan op dat toetsenbord. Ze kon spelen, oh god, ik herinner me dat ze een keer 'Alexander's Ragtime Band' speelde. Nou, niet één keer, maar dat was een van de dingen die ze speelde. Um, en laten we eens kijken, het leek alsof er een polka was. Ik kan het me niet herinneren, maar hoe dan ook, ik zou het me waarschijnlijk herinneren als ik niet ter plaatse was, hier.
NELLAH: Ik zie haar zo aan de piano die 'Alexander Ragtime' spelen.
JANET: Ja, ik zie haar ook nog spelen. Het heeft me er eigenlijk in geïnteresseerd. Ze was een gelukkige, ze had een gelukkige persoonlijkheid. Ze vond het leuk om met mensen te zijn, weet u, en om met mensen te praten, en ze hield ervan om op reis te gaan, enzovoort, en ze vond het leuk om een deel van de kerk te zijn en van gewoon andere, weet je, organisaties, enzovoort.
MEG: Wat denk je dat je moeder zou zeggen als ze wist hoe geïnteresseerd 'Southern Living' in haar is en hoe succesvol haar recept is geweest?
JANET: Ik denk dat ze verrast zou zijn, maar ik denk dat ze ook trots zou zijn, dus ik denk dat je haar heel gelukkig zou maken. Moeder zou zo blij en zo trots zijn, en ik denk dat haar zus dat ook zal zijn.
MEG: Haar zus? We moesten met haar zus praten.
NELLAH: Vandaag ga ik proberen Eva's kleine zusje te bellen, die 96 jaar oud is. In augustus wordt ze 97.
MEG: Nellah heeft met de hulp van haar schoonzus, Amanda, mevrouw Wiggins' gevonden. zusje, Evelyn Rakes.
NELLAH: Ik heb Amanda verteld dat Southern Living ons gaat betalen om uit eten te gaan of zoiets. Het is verbazingwekkend wat je ook van whitepages.com kunt halen.
MEG: Dus met het telefoonnummer in de hand hebben we haar gebeld.
NELLAH: Ik noem haar Evie. De andere was Eva.
EVIE: Hallo?
NELLAH: Hallo, juffrouw Rakes? Dit zijn Nellah McGough en Meg Pace van het tijdschrift Southern Living. Ik denk dat juffrouw Silcox zei dat u 96 jaar oud was? Is dat juist?
EVIE: Ja, ja. Ik denk dat dat is wat ze me vertellen.
NELLAH: Het is zo leuk om met u te praten, juffrouw Rakes.
EVIE: Ik hoop dat het leuk zal zijn om met je te praten. (lacht)
MEG: Mevrouw Evie is een beetje brutaal, maar ze stemt ermee in om ons interview met haar op te nemen.
NELLAH: Nou, ik weet dat juffrouw Silcox je heeft verteld dat we absoluut dol zijn op je grote zus, mevrouw Eva Wiggins, en we vinden het geweldig dat ze het recept voor kolibriecake heeft gestuurd.
EVIE: Ja, ja, het was de Kolibrie. Ik was vergeten wat het was. Nou, het was een populair recept, nietwaar? Een goede cake ook, maar ze was altijd een cake aan het bakken of zo. Dat deed ze altijd.
NELLAH: Hebben jullie moeder, jullie allemaal leren koken van je moeder?
EVIE: Ja, ik denk dat we dat deden, want moeder was altijd aan het bakken, ze bakte vaak, en dus leerden we van haar, en Eva was altijd iets aan het bakken. Meer dan de rest van ons, denk ik, maar ze was een goede kokkin, een hele goede kokkin.
MEG: Heb je ooit zelf de Hummingbird Cake gemaakt?
EVIE: Volgens mij heb ik het een keer gemaakt, maar ik kan me niet herinneren wanneer het, weet je, het was lang geleden en zo, maar het was een goede cake. Het is een lekkere taart, goede taart.
NELLAH: Weet je of ze ooit andere recepten naar een ander tijdschrift heeft gestuurd?
EVIE: Ik denk niet dat ze dat ooit heeft gedaan. Nee, ik denk niet dat ze dat ooit heeft gedaan. Nee, dat denk ik niet. Ik wist van niemand dat ze dat deed. Als ze dat deed, wist ik het niet.
NELLAH: Herinner je je haar, herinner je je wanneer ze, herinner je je haar praten over het indienen van dit recept?
EVIE: Oh, ja, ja. Ik herinner me dat ze erover vertelde en het opstuurde en zo. Ik denk dat ik nu een van die recepten in hun tijdschrift heb staan. Het is ergens opgeborgen. Ik weet niet of ik me iets kan herinneren of niet. Dat is al een hele tijd geleden.
NELLAH: Het is 40 jaar geleden.
EVIE:
Ja, het is al een tijdje geleden. Volgens mij heb ik dat recept nog in het tijdschrift staan.
MEG: Heeft ze de Hummingbird Cake heel vaak gemaakt?
EVIE: Ze heeft het meerdere keren gemaakt, dat weet ik, maar ik weet niet zeker hoeveel.
NELLAH: Wat herinner je je nog meer van Eva?
EVIE: Nou, ze pikte altijd graag op mensen. Hoofd omhoog en kleine grappige dingen vertellen, weet je, dat zou ze altijd doen, op een dag gooide ze een visworm in het keukenraam naar mijn andere zus. (lachend) Ze vertelde haar, ze zei: 'Marie,' zegt, 'Doe het raam open; Ik heb iets voor je,' en dat deed Marie, en toen ze dat deed, gooide ze die visworm in het raam (lacht) en het maakte Marie boos. Ze vond het niet leuk. En ik neem het haar niet kwalijk. Ik zou het ook niet hebben.
EVIE: Ze was, weet je, een vrolijk persoon, en iedereen mocht haar, en ze hield van bakken. Ze bakte graag taarten en taarten.
MEG: Na een gesprek met mevrouw Wiggins' vrienden, kleinkinderen, dochter en zus, we hadden het gevoel dat we haar kenden. Het kan ook zijn omdat zij over Nellah en ik de afgelopen maanden heeft nagedacht, maar we hadden nog steeds een slepende vraag. Als 'Southern Living' de Hummingbird Cake van mevrouw Wiggins heeft gekregen, waar heeft ze dan het recept vandaan?
SEIZOEN 1, AFLEVERING 3
NELLAH: De laatste keer op Biscuits & Jam, de zoektocht naar Zuidelijk Wonen mysterieuze receptindiener gaat verder.
MEG: Alles wat we op dit moment over haar weten, is de naam waaronder ze het recept heeft ingediend, mevrouw L H Wiggins - L H waarschijnlijk, hoogstwaarschijnlijk de naam van haar echtgenoot.
NELLAH: Juist, ik ging naar ons kaartbestand en de enige receptenkaart die er niet in zat, was deze cake. Van Zuidelijk wonen , deze Koekjes & Jam. We volgen de oorsprong van het meest populaire en mysterieuze recept aller tijden van het tijdschrift, de kolibrietaart. Ik ben Meg Pace.
NELLAH: En ik ben Nellah McGough.
SID: Het was maar een klein recept in een verhaal genaamd Het beste van bananen maken, en dat is het recept waar mensen bang van werden.
NELLAH: Ze is hier als een icoon, maar we wisten niets over haar.
SID: We hebben geprobeerd haar op te sporen, maar we hebben niets gevonden. Dus het was echt een beetje mysterieus.
MEG: Na jarenlang vruchteloos zoeken naar de inzender van het recept voor kolibriecake, Zuidelijk wonen hoofdredacteur Sid Evans had nog een idee.
SID: Ik heb er iets over in mijn brief gezet.
MEG: In zijn maandelijkse tijdschriftcolumn schreef Sid over mevrouw Wiggins'. iconische laagcake, en de erfenis die het op deze publicatie en zijn lezers heeft achtergelaten. Hij zei dat hoewel de cake een beroemdheid is geworden, de vrouw die hem hierheen heeft gestuurd een raadsel is gebleven.
SID: Mevrouw Wiggins, voor zover we weten, is dit het enige recept dat ze heeft ingediend. En jongen wat een impact had het.
MEG: En toen kregen we onze eerste tip.
SID: We kregen feedback van de lezers van in het bijzonder twee lezers die zeiden dat ze haar kenden.
MEG: Na jaren zoeken naar iedereen die mevrouw LH Wiggins kende, lijkt het erop dat we eindelijk niet één maar twee mensen hebben gevonden die haar kenden. De eerste e-mail bereikte Sid's inbox de maandag nadat het nummer met zijn brief in de kiosken kwam. De onderwerpregel - informatie over mevrouw L H Wiggins.
SID: We hadden het gevoel dat we goud hadden geslagen.
MEG: In de e-mail schreef Dolores Griffith uit Plymouth, North Carolina dat ze mevrouw Wiggins kende.
SID: Het was erg spannend om dat briefje te krijgen.
MEG: Een van de weinige dingen die we over mevrouw Wiggins wisten, was dat ze aan de Universiteit van North Carolina, Greensboro, werkte toen ze Southern Living het recept voor kolibriecake stuurde. Dolores schreef dat ze daar mevrouw Wiggins ontmoette als eerstejaarsstudent.
SID: We waren sceptisch. Ja, dachten we, zou dit verzonnen kunnen zijn? Speelt ze gewoon een spelletje met ons? Je weet het niet echt.
MEG: Ooit de journalist, redacteuren bij Zuidelijk wonen waren voorzichtig, wetende dat deze e-mail te mooi zou kunnen zijn om waar te zijn.
SID: We moesten sceptisch zijn. Hier waren we al zo lang naar op zoek.
MEG: Dus Nellah en ik hebben Dolores gebeld. [telefoon gaat over]
DOLORES: Hallo?
NELLAH: Hallo, Dolores. Deze Nellah en Meg.
MEG: Hallo.
DOLORES: Hallo, hoe gaat het met je?
MEG: Goed, hoe gaat het met je?
DOLORES: Het gaat goed met me. Het is zo goed om eindelijk met je te praten na al deze e-mails. [lacht]
NELLAH: Ik weet het, ik weet het. Kun je dit allemaal geloven, Dolores?
DOLORES: Nee, ik heb er zoveel mensen over verteld omdat het zo interessant is hoe een klein beetje informatie zojuist in dit hele verhaal is opgebloeid. Het is gewoon, het is ongelooflijk. [lacht]
NELLAH: Ik weet het.
MEG: En net zoals de kolibriecake voorbestemd leek voor de pagina's van Zuidelijk wonen , Dolores' het zien van Sid's briefje was net zo toevallig.
DOLORES: Zo blij dat ik op een avond laat was, gewoon niet kon slapen en de Zuidelijk wonen voor deze maand en begon door te bladeren. En het vreemde is dat ik zelden de notitie van de redacteur lees. Ik ga direct naar de recepten. [lacht]
NELLAH: Wauw.
DOLORES: En toen ik het zag, weet ik niet waarom, iets vertelde me net dat kleine artikel te lezen. En toen ik het begon te lezen, en ze hadden het erover dat het enige wat we weten over mevrouw Wiggins is dat ze huismoeder was aan de Universiteit van North Carolina in Greensboro, en ik dacht bij mezelf: ik denk dat ik deze vrouw ken.
MEG: Dus Dolores vertelde ons over de mevrouw Wiggins die ze kende.
DOLORES: Ze was gewoon een interessant persoon, en ze was zonder twijfel de typische huismoeder. Ze nam die eerstejaars meisjes onder haar hoede, waaronder ik, [lacht] en ik woonde niet in de slaapzaal waar ze huismoeder was, maar ze gaf me echt wat vertrouwen, en ze wist dat ik denk dat ik een klein land was meisje komt voor de eerste keer naar de grote stad. En ze wist min of meer dat ik een beetje niet klaar was voor de grote wereld. En ze nam de tijd om me een beetje te helpen om me in de routine van de universiteit te krijgen. En daar ben ik haar zo dankbaar voor omdat ze me behandelde alsof ik haar dochter was. Dus het was een soort proxy-moeder toen ik me van thuis bewust was. Ik had dus echt een band met haar. Maar ik herinner me haar heel goed en veel goede herinneringen.
NELLAH: Nou, dat is geweldige informatie die je ons zojuist hebt gegeven [lacht]. Dat is echt, dat is geweldige Dolores. Je zei dat ze een kookplaat in haar kamer moet hebben gehad omdat ze altijd graag kookte.
DOLORES: Ja, dat was ik ook, het was zo vreemd omdat ze een kleine zitkamer buiten had, naast de slaapzaal. En vaak als ik binnenkwam om te werken, als ze haar deur zou openen en naar buiten zou kijken en niemand daarbuiten zou zien, zou ze zeggen: kom even hier. Ze zou me binnenlaten. En wetende dat ik dienst had om de telefoons te beantwoorden en zo. En toch liet ze me nog steeds in haar kleine zitkamer komen, en we zouden over dit en dat praten. En op een dag zei ze gewoon: heb je honger? Wil je een hapje? En ze trok deze la uit dit bureau, en die zat vol met ingeblikte goederen en augurken en potten met conserven, van alles. En ik dacht bij mezelf, dit is heel vreemd. Ze moet veel koken en dingen in haar kamer, want waarom zou iemand al deze dingen in haar la hebben [lacht]. Ze haalde een pot augurken met dille tevoorschijn en zei: hou je van leverworst. En ik dacht bij mezelf, hm, ik weet het niet. Ik denk niet dat ik het ooit heb gehad. En dus zei ze, laten we een broodje leverworst en augurk met dille maken. Dus ze pakte alle ingrediënten bij elkaar en haalde de boterham tevoorschijn, en ze bood me de helft ervan aan. En ik dacht, hm, dat is best goed. Weet je dat ik sindsdien altijd leverworst en dille-sandwiches eet? [Nellah lacht] En bedankt aan mevrouw Wiggins dat ze me daar kennis mee heeft gegeven [lacht].
MEG: Een vrouw die niet eens het ontbreken van een keuken in de weg zou laten staan om lekker eten te maken. Dolores ontmoette mevrouw Wiggins in 1969. We weten dat ze nog steeds als huismoeder werkte toen ze haar recept opstuurde naar Zuidelijk wonen , maar kort daarna verhuisde ze naar een nieuwe baan, en daar komt de tweede brief binnen. Een dag nadat we van Dolores hoorden, kregen we weer een e-mail.
SID: Ze schreef uit het niets en zei dat ze mevrouw Wiggins kende, noemde haar Wiggy dat ze voor haar kinderen had gezorgd dat ze als familie was. Ze kende de taart.
JOAN: Hallo, mijn naam is Joan Steele, en mevrouw Wiggins was mijn oppas toen mijn jongste dochter een baby was.
MEG: Net als Dolores kwam Joan bij toeval achter onze zoektocht.
JOAN: Jarenlang heb ik deze kolibrietaart in je publicatie gezien, en ik was enkele jaren geleden met een paar vrienden van mij, en ze hadden het over deze kolibrietaart, en ik zei, nou, weet je, de dame die dat stuurde Recept was vroeger mijn oppas, en ik vertelde ze het verhaal van Wiggy. Dus toen je februarinummer uitkwam, belden mijn vrienden in Charleston me, en ze zei dat je contact moest opnemen met... Zuidelijk wonen . Ze vragen iedereen die iets over deze dame weet om contact met hen op te nemen.
MEG: Joan ontmoette mevrouw Wiggins, die ze Wiggy noemde, een jaar nadat ze de kolibrietaart had ingediend bij Zuidelijk wonen .
JOAN: We ontmoetten haar in de lente van '79, en toen ze de cake voor ons bakte, bakte ze de cake voor ons, en toen ze de cake bracht, bracht ze het tijdschrift mee waarin haar recept was gepubliceerd. Daar was ze zo trots op en dat vertelde ze me. Ze zegt, kijk hier eens naar. Ze hebben zelfs mijn recept gepubliceerd.
MEG: Joan had het ook over mevrouw Wiggins' liefde voor koken.
JOAN: Als Wiggy naar mijn huis kwam om voor mijn kinderen te zorgen, kwam ze binnen met tassen vol boodschappen. En ze zou het avondeten koken. Ze hield van koken. En ik zei altijd tegen haar, laat me, vertel me gewoon wat je nodig hebt, en ik haal het uit de supermarkt. En ik zal het hier hebben. Nee, nee, nee, nee, nee, zou ze zeggen. Ik weet niet wat ik de volgende keer wil maken. [Meg lacht] En mijn kinderen herinneren zich haar als een goede kokkin. Ze maakte de beste gebraden kip.
MEG: Joan en Delores herinneren zich haar ook allebei voor de manier waarop ze zich kleedde. Hier is Dolores weer.
DOLORES: Maar ik herinner me dat ze een bontjas had die ze altijd droeg. Het was als een klein jasje dat ze in de winter zou dragen, alleen heel nauwgezet over haar uiterlijk. En ze droeg altijd lippenstift. Zonder dat wilde ze niet gezien worden. [Nellah lacht] Maar ze was gewoon een zeer verfijnd uitziende vrouw. Ze had gewoon deze aanwezigheid om zich heen. Ze was best lang. Als ze een kamer binnenliep, wist je dat ze daar was. [lacht] Als ik aan haar denk in mijn gedachten, de film, mevrouw Doubtfire, ze keek niet precies in het gezicht zoals mevrouw Doubtfire, maar ze droeg altijd een rok en blouse en een trui of een jurk en een trui. Ze droeg nooit een broek van welke aard dan ook. Ze had altijd die glimlach op haar gezicht en een beetje giechelen. We kenden haar ongeveer twee, misschien 2 1/2 jaar, en we verhuisden naar Armonk, New York. Het spijt me dat ik een foto had van haar terwijl ze op de veranda stond, met de baby en mijn twee oudere kinderen naast haar. Dat zie ik nu voor me. Maar helaas heb ik een aantal jaren geleden een brand in mijn huis gehad en ben ik alles kwijtgeraakt, en dus zijn al mijn foto's weg. Ik heb die foto niet, maar ik zie het wel voor me.
MEG: Via een oud jaarboek van UNC Greensboro kon Nellah een foto van mevrouw Wiggins opsporen. Ze staat in een groep van ongeveer een half dozijn andere huismoeders op de universiteit. We stuurden de foto naar zowel Joan als Dolores om te zien of ze haar correct konden identificeren. Het was een beetje onze versie van een line-up. En dat deden ze, allebei wijzend naar de lange vrouw die naar achteren stond met een bontstola om haar schouder.
DOLORES: Ze was altijd tot in de puntjes gekleed.
MEG: En toen gaf Dolores ons nog een weetje over mevrouw LH Wiggins, haar volledige naam.
NELLAH: Ik denk dat jij het cruciale stukje van de puzzel hebt. [Dolores lacht] We kenden haar naam niet. We hadden geen idee dat haar naam Eva was.
DOLORES: Juist, juist.
NELLAH: En haar voornaam is, het lijkt op Chloe, maar het wordt uitgesproken als Chlo.
DOLORES: Juist.
NELLAH: En dat was dus iets enorms om te weten dat haar naam Eva was.
DOLORES: Precies.
MEG: Eva Wiggins, we hadden een naam.
NELLAH: Dat was een enorm stuk van de puzzel.
MEG: Toen Nellah dat eenmaal had, ging het onderzoek in een stroomversnelling.
NELLAH: Dus ik heb mijn schoonzus Amanda, die een ancenstry.com Mormoonse kerk is. Ze behoort niet tot de Mormoonse kerk, maar weet je, de Mormoonse kerk heeft al deze databases met voorouderdatabases. O, dat wist ik niet. Dus Amanda weet daar alles van. Dus belde ik Amanda, en Amanda stapte op en snel, binnen een uur, had ik L H voor Lewis Henry. Ik had al deze puzzelstukjes in elkaar laten vallen. Ik kwam erachter dat ze een dochter had.
MEG: De volgende keer op Biscuits & Jam.
NELLAH: Dit is mevrouw Wiggins' enig kind en zij is haar dochter.
MEG: Oké.
NELLAH: En ze is nu 82. Ik begon vrijdag hetzelfde gekke bericht achter te laten en ik was een beetje nerveus. Ik zat te denken, ze denken waarschijnlijk dat we gek zijn, en zo heb ik de voicemail voorafgegaan [lacht]. Ik weet dat dit gek klinkt, maar ik werk voor Southern Living Magazine , en we houden van mevrouw Wiggins. En ineens neemt ze de telefoon op. Oh mijn god, ik ben zo aan het schrikken.
MEG: Biscuits & Jam wordt geproduceerd door mijzelf, Meg Pace met Nellah McGough. Uitvoerend producent is Mike Grady en Sid Evans. Geluidsmix door Jason Keener. Voor foto's, video's en het recept voor kolibrietaart, bezoek onze website southliving.com/culture/podcast. Met dank aan onze digitale redacteur, Abbi Wilt en collega Jorie McDonald voor het onderhouden van die pagina voor ons. Ons logo en kunst is door Miles Kane. Zoals altijd, dank aan onze hoofdredacteur Sid en hoofdredacteur Krissy Tiglias voor het geven van deze opdracht. En speciale dank aan Dolores Griffith, Joan Steele en Nellah's schoonzus, Amanda McGough, voor haar hulp bij het onderzoek.
NELLAH: Zorg ervoor dat je je abonneert op Biscuits & Jam, waar je ook je podcasts vandaan haalt, zodat je nooit een aflevering mist. En als je het leuk vindt wat je hoort, laat ons dan een recensie achter. Het helpt andere mensen ons verhaal te vinden. En we denken dat iedereen moet weten over mevrouw Wiggins en haar decadente kolibrietaart.
MEG: En hier is nog een portie Nellah.
NELLAH: Ken je Publishers Clearing House?
MEG: Mm-hmm Weet je, ik zweer het, ik ben de laatste tijd een beetje verwikkeld in dat stomme ding, en ik heb wat gekocht, ik heb wat stoms gekocht van het Publishers Clearing House [Meg lacht] Ik denk dat ik ga ; laat die vent naar mijn voordeur komen [lacht]. Oh mijn Heer, ik kocht zo'n mat voor de voordeur. Het is echt schattig. Maar ik heb een paar dingen gekocht en ik denk, Nellah, dat is zo stom.
SEIZOEN 1, AFLEVERING 2
NELLAH: Het bleek ons populairste recept ooit te zijn. Wat een beetje gek is, maar het deed het.
MEG: Vorige week over koekjes en jam...
SID: Het was maar een klein recept in een verhaal genaamd De beste bananen maken, met een heleboel andere bananenrecepten EN daar werden mensen bang van.
NELLAH: Dus we hebben het over mevrouw L.H. Wiggins en de Hummingbird Cake. Ze is hier als een icoon, maar we wisten niets over haar.
SID: We hadden er een aantal keren naar gekeken. Ik bedoel, we hebben geprobeerd haar op te sporen. We hadden oproepen gedaan op Facebook op zoek naar mevrouw Wiggins. We hadden hier in onze receptenbestanden gekeken, geprobeerd te vinden of ze ooit andere recepten had ingediend. En we kwamen gewoon met niets. Dus het was echt een beetje mysterieus.
MEG: Dit is Biscuits and Jam, een podcast van Southern Living. We vinden het verhaal achter Southern Living's meest populaire en mysterieuze recept aller tijden, de iconische Hummingbird Cake. Ik ben Meg Pace.
NELLAH: En ik ben Nellah McGough.
MEG: Oké, dus daar gaan we, aflevering twee. Hoe voel je je?
NELLAH: Goed. Oke.
MEG: Dus, eerst als je hiernaar luistert, ga terug en luister naar aflevering één, zodat je op de hoogte bent van onze reis. Nellah en ik proberen erachter te komen wie precies de vrouw is die in 1978 een recept naar Southern Living stuurde. Het werd het meest gevraagde en populaire recept in zijn geschiedenis van dit tijdschrift. Waar hebben we het over Nellah?
NELLAH: De kolibrietaart.
MEG: Oh ja. Het enige dat we op dit moment over haar weten, is de naam waaronder ze het recept heeft ingediend, mevrouw L.H. Wiggins. L.H. zijn hoogstwaarschijnlijk de initialen van haar man, toch?
NELLAH: Juist, en ik dacht dat dat het was omdat de initialen van mijn grootvader L.H. zijn. En ik dacht - dat moeten de initialen van haar man zijn.
MEG: Omdat het gebruikelijk was dat vrouwen hun naam schreven met de initialen van hun echtgenoot.
NELLAH: Dat klopt precies.
MEG: Oké, laten we teruggaan naar het moment waarop onze hoofdredacteur, Sid Evans, de beslissing nam om het originele Hummingbird Cake-recept uit 1978 opnieuw te publiceren. Hier is Sid.
SID: Nou, het was de 40e verjaardag van de Hummingbird Cake, toch? Dus het werd voor het eerst gepubliceerd in februari 1978, we wilden in februari 2018 terugkomen en iets speciaals doen, dus plaatsten we een Hummingbird Cake op de omslag.
MEG: Dus ik ga hier tussenbeide komen. Als je deze cover nog niet hebt gezien, bekijk hem dan op onze website. Het is prachtig: drie vochtige lagen ingeklemd tussen roomkaasglazuur en zuidelijke pecannoten omcirkelen de bovenkant. Het werd gefotografeerd tegen een heldere, blauwgroene achtergrond waardoor deze witte cake echt van de pagina springt. Nellah, hoe zou je deze omslag omschrijven?
NELLAH: Heerlijk.
MEG: Ik hou van dat woord.
NELLAH: Ja, ik bedoel helemaal. En, ik bedoel, het ziet er vochtig uit, het ziet er geweldig uit, het ziet er veerkrachtig uit en ik ben dol op de narcissen op de omslag. Zijn dat narcissen? [lacht] Wat zijn dat voor dingen?
MEG: Ik weet het niet. [lachend]
NELLAH: Ik denk van wel. Ik ben geen tuinexpert. Nou, ik hou van ze, wat ze ook zijn. Hoe dan ook, het is echt... Het is zo lekker, en het lijkt alsof je daar op die omslag zou kunnen graven.
MEG: Oh ja, dat glazuur is gewoon perfect. Oké, terug naar Sid.
SID: We hebben een Hummingbird Cake op de omslag gezet om het te vieren, en daarna hebben we er een schrijver op gezet, Kathleen Purvis, die in North Carolina woont. Voor zover we wisten, kwam mevrouw Wiggins uit Greensboro, North Carolina, en we vroegen Purvis om te proberen het echt op te sporen, en de oorsprong van het verhaal op te sporen, uit te zoeken wat ze kon over mevrouw Wiggins, en ze vond een paar dingen uit, maar ze kon de puzzel echt niet oplossen.
MEG: Kathleen hoefde alleen maar een naam te noemen: mevrouw L.H. Wiggins, en een retouradres uit 1978 voor een studentenhuis aan de Universiteit van North Carolina, Greensboro. Dit is wat Kathleen ontdekte. Mevrouw Wiggins was een weduwe uit Virginia die als huismoeder werkte in een studentenhuis bij UNC Greensboro, vandaar dat retouradres. Ze stierf in 1995 op 81-jarige leeftijd. Dat was alles wat we moesten doen, toch?
NELLA: Juist. Dat was niet veel. Weet je, het was een beetje, maar, weet je, er was nog veel graafwerk te doen.
MEG: Wat in wezen initialen zijn, en een retouradres voor een slaapzaal, ik heb het gevoel dat we op zoek zijn naar een speld in de hooiberg. Dit is niet de eerste keer dat Southern Living heeft geprobeerd de inzender van hun mysterierecept te vinden. Onlangs zaten we met een van onze assistent-voedselredacties, die vijf jaar geleden voor het eerst deze opdracht kreeg. Hier is Pat York.
PAT: Ik denk dat het op de 35e verjaardag was toen Hunter Lewis, die toen de voedselredacteur was, zei: 'Vind mevrouw Wiggins.' En toen zijn we begonnen aan deze zoektocht die jaren heeft geduurd.
MEG: Pat en haar team hebben alles geprobeerd wat ze konden bedenken.
PAT: En dat is toen we voor het eerst begonnen met Facebooken, Southern Living had een Facebook-pagina. En ik geloof dat het Donna Florio was, een van onze voedselredacteuren, ze zat op Facebook. Dus vertelde ze het aan iedereen die ons volgde: 'Als u mevrouw Wiggins kent,' als u iets over haar weet.' En ik ging zelfs door stadsgidsen, oude telefoonboeken, dat soort dingen, van Greensboro UNC, waar ze woonde, in een poging haar te vinden. En natuurlijk hebben we niets gevonden.
MEG: Ik bedoel, dat klinkt als echte gumshoe-journalistiek.
NELLAH: Juist, juist.
MEG: Maar nog steeds niets over mevrouw L.H. Wiggins of haar kolibrietaart.
NELLA: Juist.
MEG: Dus de redacteuren van Southern Living zijn ook niet de enige die nieuwsgierig naar haar zijn.
NELLAH: De krant in Greensboro, misschien 2010, enkele jaren geleden, plaatste iets in hun krant met de vraag of iemand mevrouw Wiggins kende. Dus ze waren ook naar haar op zoek. En niemand heeft er ooit over geschreven. Over haar.
MEG: Hoe lang geleden was dat?
NELLAH: Daar moet ik op terugkijken, maar ik...
MEG: Het was een paar jaar geleden.
NELLAH: Het was een paar jaar geleden. Dus andere mensen hebben ook naar haar gezocht. We hebben ons altijd afgevraagd wie ze was.
MEG: Southern Living heeft een lange traditie in het ontvangen en afdrukken van recepten die door lezers zijn ingediend. En veel van die lezers worden vaste indieners. Hier is assistent-voedselredacteur Pat York weer.
PAT: Onze pagina's zitten vol met mensen, ze zitten vol met mensen, en er zijn mensen die meer dan één recept hebben ingediend en gepubliceerd. Er is een dame genaamd Carolyn Nobles die, ik bedoel, ze heeft er tonnen van ingediend.
MEG: Dus Nellah, je kwam op het idee om onze catalogus met door lezers ingediende recepten door te spitten om meer van Mrs. Wiggins' voetafdrukken, te beginnen met haar oorspronkelijke inzending van de Hummingbird Cake.
NELLA: Juist.
MEG: Maar dat spoor werd snel koud.
NELLA: Ja. Ze heeft niets anders ingediend dat we kunnen vinden, dat ze ooit, ja, nooit een ander recept heeft ingediend bij Southern Living.
MEG: En toen je het Hummingbird Cake Recept ging zoeken, was het er niet.
NELLAH: Die is er niet. We houden een kaartbestand bij van deze recepten, en het was er niet, die ene kaart, van al die kaarten, van dat jaar, en die was er niet. [lacht] Het was alsof ze ons echt hard laat werken om haar te vinden. [lacht]
MEG: Je hebt onze archieven doorzocht en vervolgens contact opgenomen met voormalige redacteuren van Southern Living.
NELLAH: Dus ik sprak ook met Jean Liles, die op dat moment in onze testkeuken was. En ze gelooft niet dat ze ooit nog een recept heeft ingestuurd. Dus ik denk dat dit de enige keer is dat ze ooit een recept naar iemand heeft gestuurd.
PAT: Ik vraag me af wat haar ertoe heeft aangezet om dat te doen.
NELLAH: Ik weet het niet.
MEG: Wat nu? Met weinig nieuwe aanwijzingen en een aantal doodlopende wegen had onze hoofdredacteur nog een idee. Hij gebruikte zijn maandelijkse column in het februarinummer van 2018 om een oproep te doen.
SID: Dus ik heb er iets in mijn brief over gedaan, en ik denk dat dat de oorzaak was, dat we feedback kregen van de lezers, in het bijzonder van twee lezers, die zeiden dat ze haar kenden.
MEG: De volgende keer over Biscuits and Jam - de Joan-brief.
SID: Het was een e-mail. Ze schreef het uit het niets, en zei dat... Dat ze juffrouw Wiggins kende, haar Wiggy noemde, dat ze voor haar kinderen had gezorgd, dat ze als familie was, dat ze de taart kende, en wij, je weet wel, we hadden het gevoel dat we goud hadden geslagen. Het was heel spannend.
MEG: Oh Nellah, ik heb het gevoel dat we nu met vet koken.
NELLAH: Ja, ja. Er is maar één klein stukje van de puzzel nodig om dat ding in te vullen. En het begon met Wiggy. En Joan.
MEG: Wiggy en Joan. Biscuits and Jam wordt geproduceerd door mijzelf, Meg Pace, met Nellah McGough. Uitvoerend producenten Mike Grady en Sid Evans. Geluidsmix door Jason Keener. U kunt onze website bezoeken op southernliving.com/culture/podcast. Daar vind je foto's, video's en het recept voor de Hummingbird Cake. Met dank aan digitale redacteur Abbi Wilt voor het onderhouden van onze webpagina voor ons. Ons logo en kunst is door Miles Cain. Dank aan Sid, hoofdredacteur van Southern Living, en hoofdredacteur Krissy Tiglias voor het feit dat Nellah en mij een deel van onze werkdag cake hebben laten eten, allemaal in naam van onderzoek. Ook speciale dank aan Pat York voor haar hulp bij deze aflevering.
NELLAH: Zorg ervoor dat je je abonneert op Biscuits and Jam, waar je ook je podcasts vandaan haalt, zodat je nooit een aflevering mist. Zie jullie allemaal de volgende keer.
MEG: Oké Nellah, je weet dat ik het moet doen. Ik moet de mensen een extra stukje van jou geven.
NELLAH: [lacht] Oh god.
MEG: Als ik geen panty's draag naar de kerk en ik draag een jurk, dan gaat mijn grootmoeder iets zeggen.
NELLEH: [lacht] Oh mijn god. Oh mijn god. Ik heb in geen tijd een panty aangetrokken... Een decennium, waarschijnlijk.
MEG: Ik bedoel, daarom ga ik niet met mijn oma naar de kerk.
NELLAH: Dat klopt.
MEG: Dus ik hoef die panty niet aan te trekken.
NELLAH: Oh mijn god. Maken ze nog steeds panty's?
MEG: Ja.
NELLAH: Ik denk dat ze dat wel doen. [lacht]
MEG: Ja, omdat we onlangs een paar kinderen binnenbrachten en panty's voor ze legden om te zien of ze wisten wat ze waren. En ze hadden geen idee. Alleen zei een klein meisje dat dit is wat haar grootmoeder draagt om alles binnen te houden. [lacht]
NELLAH: Dat is hilarisch. Vraag me af wat dat betekent. Wat heeft haar oma in die panty? Dat is de vervolgvraag. [lacht] Er komen gewoon dingen uit mijn mond, en ik [lacht]—
MEG: Dat weet ik, daarom houden we van je.
SEIZOEN 1, AFLEVERING 1
INTRO: Dit recept viel om de een of andere reden op. Er was iets mee. Het is het meest populaire recept in de geschiedenis van Southern Living. Maar niemand weet waar het vandaan komt. Wat een beetje gek is, maar het deed het. Het is drie lagen vochtige, zoete perfectie. Hoe rijper de banaan, hoe zoeter. Het is een taart voor iedereen. Het is gegarneerd met een gezonde, of moet ik zeggen ongezonde hoeveelheid roomkaasglazuur en zuidelijke pecannoten. Dus wat is het? Er is iets mysterieus en interessants aan de naam Hummingbird Cake. De oorsprong ervan was een mysterie voor Zuidelijk wonen al 40 jaar, aangezien het originele recept door een lezer werd ingediend. Niemand wist iets van haar. Dus we hebben het over over mevrouw L.H. Wiggins en de kolibrietaart. Het bleek ons meest populaire recept ooit te zijn. We werkten samen om de vrouw achter die initialen te vinden, wiens inzending in 1978 een impact had op Zuidelijk wonen tijdschrift dat geen enkele redacteur destijds had kunnen bedenken.
MEG: Ze is hier een icoon, maar we wisten niets over haar. Laten we bij het begin beginnen. Zo Zuidelijk wonen 40 jaar geleden voor het eerst het recept publiceerde?
NELLAH: Ja, februari '78.
MEG: Zelfs voordat ik bij Southern Living begon te werken, herinner ik me alle verschillende Hummingbird-recepten die in het tijdschrift zouden komen. Kun je me een beetje beschrijven, denk ik, de interesse rond dit recept? Waarom denken we dat mensen er dol op zijn? Het voelt alsof het een eigen leven is gaan leiden.
NELLAH: Ik denk dat het gewoon een van die toevalstreffers is. Dat, nummer één, het is goed. En het is een taart om mee te nemen naar de kerkmaaltijden
of naar begrafenissen [lacht], of wat dan ook, weet je wel? Feestdagen, speciale gelegenheden. Het is gewoon een hele lekkere cake.
MEG: Oké, dus ik realiseer me dat sommige van onze luisteraars misschien nog niet de kans hebben gehad om een vochtig stuk van de Hummingbird-cake te proberen, dus Nellah en ik stopten bij de Zuidelijk wonen testkeuken om een expert te laten wegen.
PAM: Ik ben Pam Lolley. Ik heb 13 jaar in de testkeuken van Southern Living gewerkt en ben de afgelopen twee jaar in de algehele voedselstudio's geweest.
MEG: Pam test, kookt en maakt recepten voor Zuidelijk wonen . Zij is een van de redenen waarom we dit graag 'de meest vertrouwde keuken van het Zuiden' noemen.' Ze kent haar dingen, en na jaren variaties van dit recept te hebben getest, kent ze de Hummingbird-cake. Vertel me je eerste ervaring met het recept voor Hummingbird-cake.
PAM: De eerste ervaring met de Hummingbird-cake, ik heb hem gemaakt voordat ik hier werkte. En het was een favoriet recept van mij voordat ik begon te werken voor Zuidelijk wonen .
MEG: Was het het recept van Southern Living dat je hebt gemaakt?
PAM: Het was, uit hun, het tijdschrift. Ik was al lang abonnee.
MEG: Hoe zou je de Hummingbird-cake omschrijven? Wat maakt het anders dan andere taarten of recepten?
PAM: Weet je, het is zo'n cake die zo vochtig is en dat komt door de olie. Het gebruikt olie in plaats van boter. En de ongedraineerde ananas draagt ook bij aan de vochtigheid, en dat geldt ook voor de geprakte bananen. En al die smaken werken zo goed samen.
MEG: De Hummingbird-cake bestaat uit drie vochtige cakelagen met roomkaasglazuur tussen de lagen en verspreid over de bovenkant en zijkanten van de cake. Het is afgewerkt met gehakte pecannoten die aan de zijkant in het glazuur zijn geperst, en halve pecannoten versieren de bovenkant. In de loop der jaren heeft Pam te veel recepten getest om te tellen, maar deze, de Hummingbird-cake? Het is speciaal.
PAM: In 1978, toen ze het voor het eerst testten, was er toen een beoordelingssysteem. Je zou een recept geven, één is een mislukking, twee is een goed stevig recept, twee plus dat het echt goed was, maar als een recept een drie kreeg, was dat de hoogste beoordeling die het kon krijgen, en er waren niet veel drieën dat zou in de loop van een jaar worden uitgegeven. En ik denk dat de testkeuken, toen ze deze cake probeerden en hem een drie gaven, er lyrisch over waren en er vervolgens lyrisch over waren in het tijdschrift, en toen dat gebeurde, denk ik dat het gewoon van de grond kwam.
JEAN: Sterker nog, ik was degene die het beoordelingssysteem op gang heeft gebracht. Als ik het ooit opnieuw moest doen, zou ik een, twee, drie, vier, vijf zijn gegaan. Ik ben Jean Wickstrom Liles. Ik was de senior voedselredacteur bij Southern Living. Ik kwam in 1972 bij het tijdschrift. In 1992 ging ik met pensioen.
MEG: Jean Wickstrom Liles is wat ik me altijd heb voorgesteld als ik aan tijdschriftredacteuren dacht. Glamoureus, slim en innovatief. En ze is hier een legende.
PAT: Ik ben Pat York, ik ben een assistent-voedselredacteur. Ik ben bij het tijdschrift sinds '06.
MEG: Nellah en ik brachten Jean en Pat op een dag naar onze opnamecabine om ons de primeur te geven over het leven van het recept op de pagina's van Zuidelijk wonen en hoe het de vereerde drie beoordeling van de testkeuken scoorde.
PAM: Ik weet dat er niet veel drieën zijn uitgedeeld.
JEAN: Ja, je hebt gelijk, want dat was ons hoogste punt. Toen we eenmaal een beoordelingssysteem hadden opgezet, was dat het hoogste dat we gaven. We genoten van toen we, je weet wel, de ultieme drie gaven, en wisten ook dat we dat dan niet opnieuw hoefden te testen.
MEG: Weet je nog dat het recept binnenkwam?
JEAN: Ik kan niet zeggen dat ik me kan herinneren wanneer het binnenkwam, want we kregen soms wel duizend recepten per maand omdat recepten van lezers, wat mij betreft, echt de magie was van Zuidelijk wonen terug in die vroege, vroege jaren.
MEG: Dus wat, hoe heb je gekozen welke recepten je wilt testen? Hoe zou het recept voor Hummingbird-cake naar de top komen van: 'Oké, we moeten dit testen'?
JEAN: Nou, terwijl we onze verhalen elke maand aan het plannen waren, kozen we onderwerpen die we die maand wilden behandelen, en natuurlijk was dit een verhaal over bananen. En dus, de redacteur die aan dit specifieke verhaal werkte, ging door de bestanden en ik veronderstel dat het idee van de kolibrie, en er zaten bananen in dat recept, die redacteur intrigeerde en ze trok toevallig dat recept eruit.
SID: Het grappige aan deze hele zaak is dat het niet zo is dat we de Hummingbird-cake op de omslag in die uitgave hebben gezet, lang geleden.
MEG: Sid Evans, hoofdredacteur van Southern Living.
SID: Het was maar een klein recept in een verhaal genaamd Making the Best of Bananas, met een heleboel andere bananenrecepten. En dat is degene waar mensen over in paniek raakten. Ik bedoel, het stond op pagina 206. Het lag helemaal achterin begraven.
NELLAH: En het was zwart-wit.
SID: Ja, juist, het was zwart-wit met een zwart-wit foto. Dus ik bedoel, weet je, daar, nu, er was een foto van de taart.
MEG: Maar het is niet eens een heel groot plaatje.
SID: Nee, uh-uh. Dus ik denk dat dat het des te interessanter maakt.
MEG: Hoe zou je de legende rond de Hummingbird-cake omschrijven?
PAM: Ik denk dat de legende werd geboren toen het in 1978 werd gepubliceerd. Dat kwam uit, het kreeg een drie, mensen begonnen te praten, mensen maakten het, het begon te tonen. op feestjes en potlucks en kerkmaaltijden, en het ging een beetje een eigen leven leiden. En wanneer Zuidelijk wonen , in die tijd hadden ze iemand die de telefoons bemande en de lezers beantwoordde' opmerkingen, en zou zelfs recepten voor 'em kopiëren, en ik denk gewoon dat het van daaruit is gegroeid. Net toen het in '78 werd gepubliceerd, begon het een eigen leven te leiden.
NELLAH: Mensen vonden het geweldig en ze vroegen er gewoon om. Ik weet niet hoe dat komt, maar het is gewoon zo, 'want we hebben, je weet wel, duizenden geweldige recepten in het tijdschrift. Maar dit is er slechts één die eruit springt. En misschien is het omdat er ook iets mysterieus aan was.
MEG: Dus wie is de mysterieuze inzender van dit recept? Mevrouw L.H. Wiggins.
SID: We hadden er een aantal keren naar gekeken. Ik bedoel, we hebben geprobeerd haar op te sporen. We hadden oproepen gedaan op Facebook op zoek naar Miss Wiggins. We hadden hier in onze receptenbestanden gekeken, geprobeerd te vinden of ze ooit andere recepten had ingediend. En we kwamen gewoon met niets. Dus het was echt een beetje mysterieus.
MEG: En toen kwam Nellah op de zaak.
##
Heeft deze aflevering je hongerig gemaakt? Maak je eigen Hummingbird Cake met mevrouw L.H. Wiggins' origineel recept, of bekijk de video hieronder:
Biscuits & Jam wordt geproduceerd door Meg Pace en Nellah McGough, met uitvoerend producenten Mike Grady en Sid Evans. Geluidsmix door Jason Keener.