Bijblijven met de Cairo Belly Dance Scene

Caïro is al vijfentwintig jaar mijn thuis. Zoals zoveel anderen werd ik verleid door de magie van de stad, en verblind door de dans- en muziekscene, die in die tijd (midden jaren negentig) bruiste van sterdansers en gonsde van het soort rauwe energie die ik niet had gevonden in mijn jaren met optredens in het Midden-Oosten. Mijn persoonlijke reis (die ik later documenteerde in een lange speelfilm getiteld 'Journey of Desire') was, net als die van elke buitenlander die hier komt dansen, een achtbaan van uitdagingen, hoogte- en dieptepunten, twijfel aan jezelf en opwinding, creatieve vervulling versus opoffering. De meeste dansers die uit het buitenland komen, zijn niet van plan voor altijd in Egypte te blijven, maar sommigen doen dat toch! Nadat mijn nachtclubcarrière was geëindigd, bleef ik, op basis van mijn internationale onderwijscarrière van hieruit, mijn half-Egyptische zoon op een lokale internationale school geplaatst en versterkte ik mijn keuze nog verder door een pand te kopen dat mijn ‘ Buikdanseressen ’B&B’. Dicht bij de piramides van Gizeh, is het een toevluchtsoord en creatieve ruimte voor dansers om Caïro zelf te komen verkennen. In deze ruimte ontvang ik individuele dansreizigers en groepen, die lessen volgen (met mijzelf maar ook met een leraar van hun keuze), erop uit gaan en de locaties verkennen, ongelooflijke dansshows bekijken, kostuums kopen en zelfs gepersonaliseerde fotoshoots kunnen hebben met me. (In Caïro heb ik de carrière waarin ik oorspronkelijk in Londen was opgeleid nieuw leven ingeblazen, als modefotograaf, gespecialiseerd in fotoshoots op locatie.)

Wat vinden dansers tegenwoordig als ze naar Caïro komen? Naar wie stuur ik ze om te kijken? Caïro blijft het Hollywood van de buikdans, en toch… .de industrie verandert snel. Zo snel zelfs dat ik in 2018 besloot om een ​​nieuwe documentaire te produceren, waarin ik de hedendaagse danswereld verkende vanuit het perspectief van de professionele dansers die voorop lopen bij deze veranderingen. Ikzelf en regisseur Sara Farouk (die ook Journey of Desire regisseerde) besloten het ‘In Our Own Words, The Cairo Dance Scene Explained’ te noemen, en je kunt er hieronder een link naar vinden.

2018 was een hausse voor buikdansen in Caïro, maar tegelijkertijd was er al een revolutie gaande in termen van de stijl van locaties, de muziekstijl en de dansers zelf. Egyptische topnamen waren al in de minderheid bij buitenlanders. Een paar diva's uit de afgelopen decennia blijven, Dina, die tot 2019 aanwezig was in een van de weinige overgebleven vijfsterrenhotelnachtclubs in Caïro: de Semiramis. Maar momenteel is ook dat gesloten. Ze is nog steeds een superster, een publieke figuur en wordt nog steeds aangenomen op bruiloften uit de hogere klasse. Maar haar bekendheid is natuurlijk ook voortgekomen uit het feit dat ze een film- en tv-ster is, en een paar jaar geleden een realityshow buikdanswedstrijd organiseerde, ‘’ El Rakassa ’. Lucy, ook een begrip voor haar acteerwerk, doet soms nog een kostuum aan om op te treden in de club van haar man, de Parisiana in Haram Street - een terugkeer naar vervlogen tijden. Een volmaakte entertainer, iedereen die de hele nacht op wil blijven en het geluk heeft haar te betrappen, zal echt naar een legende kijken.

Het huidige handjevol Egyptische topnamen: Randa Kamel, Sahar Samara, Aziza van Caïro - en de Braziliaanse Soraia, die door ervaring praktisch Egyptisch is! - kan worden gezien, maar (en wie weet welke locaties na de pandemie zullen heropenen) treden niet elke avond op - behalve Aziza wanneer ze in cabaret zit. In de afgelopen jaren zijn veel van de nieuwe buitenlandse sterren, zoals de Russische Oxana of de Amerikaanse Shahrzad, ingehuurd in cabaretclubs, een soort locatie waar in het verleden zelden buitenlanders werkten. Een paar jaar lang werd het een mode voor dansers om op te treden op bar tops in bars en ‘western-style’ nachtclubs, ook gedreven door de rage voor electro shaabi (maharaganat) en een nieuw, jonger publiek. Coronavirus sloeg toe in een tijd dat je een buikdanseres kon zien in vrijwel elke club, boot, nachtclub en bruiloft - steeds meer buitenlanders strijden in een wereld van Instagram-hits en ‘trending’ namen. Iedereen die de dansscène op Instagram volgt, heeft de trending namen gezien: Diana, Lourdiana, Anastasia, Jowhara, etc. Aan de ene kant is het geweldig dat de dans zo groots weer in de mode is gekomen, maar aan de andere kant aan de andere kant kunnen degenen die naar Caïro komen om een ​​volledige show met een orkest te zien, met hetzelfde formaat van zitten om te kijken naar wat vroeger was, het misschien moeilijker vinden. Cabaretclubs zijn momenteel de beste optie om naar een volledige band te luisteren die live speelt. Ja, je moet misschien afzien van slapen en opblijven tot het ochtendgloren, maar om een ​​dosis rauwe live oriëntaalse (of khaleegi) muziek te krijgen, is dit nodig.

Zoals we hebben ontdekt tijdens het maken van de documentaire, en vooral tijdens het opnemen van het vierde en laatste deel deze maand, dat een 'post-Corona'-update bevat, heeft de alomtegenwoordige opkomst van electro-shaabimuziek een navenant nadelig effect gehad op de vraag naar meer traditionele oosterse orkesten. Dit, plus de beperkte budgetten - een tweedelige electro shaabi-outfit kost minder dan een volledige set oosterse muzikanten, betekent dat veel muzikanten nu zonder werk zitten.

Als je echt van klassieke oriëntaalse muziek houdt, zijn er natuurlijk ook andere podia - maar zonder dansers. Het operagebouw van Caïro en de verschillende bijbehorende locaties voeren klassieke oriëntaalse muziekrecitals uit en hebben secties die zijn gewijd aan de voortzetting van deze erfenis.

Het maakt niet uit in welke richting de dansscene in Caïro verandert, juist het feit dat het constant verandert, benadrukt de aard ervan. Het is aan het veranderen en evolueren sinds het begon, nam nieuwe invloeden aan en incorporeerde deze in iets dat niettemin zijn eigen speciale essentie behoudt. De clubs van Caïro zijn net zo onderhevig aan de veranderende trends van globalisering als waar dan ook, dus het zou niet zo'n verrassing moeten zijn. De enige manier om het te voelen, is door er middenin te zijn. Dus ik hoop dat studenten en dansliefhebbers naar Caïro zullen blijven komen voor hun muziek en dans ‘fix’ en om de cultuur te ervaren die de kern vormt van de dans waar we van houden, en die er niet van gescheiden kan worden.

Over Yasmina:

Yasmina uit Caïro is al meer dan dertig jaar betrokken bij de wereld van de oriëntaalse dans. Ze begon haar podiumcarrière in de Arabische nachtclubs van Londen, danste in veel landen in het Midden-Oosten voordat ze zich in 1995 in Caïro vestigde. Daar danste ze dagelijks met haar. orkest voor meer dan acht jaar, trad op op vele locaties en danste op honderden bruiloften, terwijl ze tegelijkertijd haar internationale onderwijscarrière begon. Yasmina treedt op op festivals en geeft workshops over de hele wereld. Ze toerde internationaal met haar orkest, choreografeerde theatershows in verschillende landen en produceerde zeven muziek-cd's in Caïro, geliefd bij dansers overal. Yasmina, nog steeds gevestigd in Caïro, organiseert dansers en dansgroepen van over de hele wereld op buikdansvakanties, geeft les en treedt op op feesten en evenementen, en werkt ook als dansfotograaf waardoor andere dansers er glamoureus uitzien.