Ik hoorde voor het eerst de term meisje gebruiken als een lofuiting rond mijn keukentafel. Lang nadat ik had moeten slapen, kwamen mijn moeder en haar stam elke maand ongeveer een zaterdagavond bij elkaar voor hun boekenclub. Ik hoorde hoe mijn moeder en mijn ere-tantes het woord de kamer in gooiden en het danste rond alsof het een ander lid van hun kliek was.
Ze gebruikten het in overeenstemming, met uitbrander, met overdrijving, met bevestiging.
Ze gebruikten het in genegenheid.
Toen ik opgroeide, werd dat woord, in al zijn vormen, iets dat ik ook gebruikte - het van mijn tong laten drijven alsof het een recht van doorgang was.
Nu ontsnapt het meisje vrij vaak van mijn lippen naar de oren van eigen stamleden. Als ik hun woorden nodig heb, als ik een verhaal te vertellen heb, als ik schaduw heb om te gooien of thee om te morsen, als ik ze gewoon wil vertellen dat ik van ze hou, gebruik ik het woord omdat ik het kan.
Om de een of andere reden werkt het woord meisje als een geheime taal met lagen zwarte meisjesmagie die zijn doorgegeven door moeders en dochters, tantes en zussen, vrienden en vreemden. Het eenvoudige woord van vier letters heeft een kracht die verder gaat dan leeftijd en beroep; het omhult zwarte vrouwen met een comfort dat al deze verschillende emoties overbrengt, waarvoor niets anders gezegd hoeft te worden.
Maar op sommige dagen hoor ik het niet komen van de vrouwen die op mij lijken, niet van mijn melanine of zelfs in een kleine variatie.
Ik hoor het in mijn richting geworpen worden zonder de vertrouwdheid die ik als kind zag of nu als volwassene oefen. Sterker nog, als ik het soms hoor, voel ik me meer gekleineerd dan wat dan ook, omdat het mijn bestaan niet op dezelfde manier bevestigt en begrijpt.
Soms komt het uit de mond van een blanke en breekt mijn hart een beetje omdat het gewoon niet goed voelt.
Niet zo lang geleden werd een meisje naar mijn voorouders gesmeten toen ze hun rug braken als slaven. Hun voornaam, beroofd en van hen ontdaan, werd vervangen door iets anders en zelfs dat leek voor sommigen te vervelend om te onthouden. De speler laden...
Abonneer je op onze dagelijkse nieuwsbrief voor het laatste nieuws over haar, schoonheid, stijl en beroemdheden.
Dus alsjeblieft, noem me geen meisje.
Voordat de honden en waterslangen werden losgelaten op degenen die voor mijn vrijheden marcheerden door steden als Selma, Montgomery en Atlanta, voordat mijn mensen in staat waren om te dineren, winkelen en op openbare plaatsen te zitten met meer dan alleen de leeftijdsgenoten die hun kleur deelden, de woord werd in hun gezicht gelanceerd als een waarschuwingsschot in de nachtelijke hemel.
Dus alsjeblieft, noem me geen meisje.
Op dezelfde manier waarop een jongen gewend is zwarte mannen te kleineren, krijg ik een gevoel van ongemakkelijke en onuitgesproken woede dat ik gewoon niet weet hoe ik moet schudden. Het voelt als een toe-eigening van de culturele taal die ik sinds mijn geboorte ken en waarvan je besloot dat het cool was om te zeggen omdat je het op televisie hoorde.
Dus alsjeblieft, noem me geen meisje
Ik hoor een meisje in de kapsalon van vrouwen die ik waarschijnlijk nooit meer zal zien, maar ze kennen me zoals ik hen ken. Gedurende minstens twee uur zijn we één met een diepe conditioner in ons haar, permanent op onze randen, rollers rond onze spoelen. We praten over ups en downs, de popcultuur en de politiek. Ze mogen me meisje noemen.
Ik hoor een meisje op metroperrons en op straathoeken, het geluid resoneert door restaurants en bars - het woord sijpelt uit de mond van volslagen vreemden die op mij lijken, die ervaringen zoals de mijne hebben gehad en het voelt altijd als thuis komend van hen.
Het is verplicht om mij te erkennen met mijn voornaam. Mij meisje noemen is een voorrecht.
Het is niet voor iedereen.
Dus lieve blanke mensen, noem me alsjeblieft geen meisje.
