Avery Gay en Marcus Sarjeant zijn de hedendaagse balletbazen waar iedereen het over heeft. Hun gedurfde optreden op 'World of Dance' vorige week zorgde voor een verrassende wending, waarbij voormalig jeugdkampioen Eva Igo uit de competitie werd geslagen. Avery & Marcus zijn niet alleen de enige balletact in de show met spitzenwerk, maar ze hopen ook dat hun publieksvriendelijke benadering van de kunst de manier zal veranderen waarop ballet door het publiek wordt gezien, waardoor het meer mainstream wordt dan ooit tevoren. . Ontdek hoe deze twee zich klaarmaakten voor hun optreden in een van Amerika's populairste dansshows - terwijl ze in verschillende staten woonden.
Uw browser ondersteunt de videotag niet.
Hoe heb je je voorbereid op 'WOD'?
Marcus: Ik woon in Californië en Avery woont in Arizona, dus we hadden niet veel tijd om te repeteren, omdat we niet alleen onze schema's moesten coördineren, maar ook te maken hadden met de extra reiskosten. We hadden ongeveer zes maanden in de aanloop naar de show, en we zouden lange, vermoeiende sessies hebben met onze choreograaf Josie Walsh. Ze leerde ons visualisatieoefeningen te gebruiken, zodat we als we uit elkaar waren nog steeds konden oefenen door ons de dansroutines voor te stellen. Het was buitengewoon nuttig.
Hoe voelde het om Eva Igo te verslaan?
M: Het was intimiderend om tegen haar in op te treden - niet alleen omdat ze getalenteerd is, maar ook omdat de show en de fans van haar houden. Maar het dwong ons om nog harder te pushen voor een geweldige prestatie. Uiteindelijk bracht tegen Eva het allerbeste in ons beiden naar boven.
Wat was je favoriete onderdeel van het zijn op 'WOD'?
Avery: Ik vond het heerlijk om andere deelnemers van over de hele wereld te ontmoeten en nieuwe vriendschappen te sluiten. 'WOD' geeft je ook een kijkje in het leven van een professionele danseres en het is best bijzonder om te dansen voor Derek, J.Lo en NE-YO!
Wat was het meest uitdagend aan het optreden op 'WOD'?
NAAR: Het was moeilijk om onze routines in zo'n korte tijd bij te werken. We moesten elkaar en onze choreograaf vertrouwen om zelfverzekerd te blijven. We waren ook het eerste paar dat op spitzen danste op het digitale, plexiglas 'WOD'-podium. Ze boden aan om het te bedekken met een marley-oppervlak, maar we wilden de projecties vanaf de vloer niet in gevaar brengen. Dus moesten we ons lichaam in wezen omscholen om de onbekende oppervlakken te compenseren. Maar dat podium is fantastisch, dus het was de moeite waard!
Dansen op het podium is heel anders dan dansen op tv. Wat doe je anders als je voor de camera optreedt naast een live publiek?
M: We zijn allebei opgeleid om te dansen voor een live publiek, dus we zijn gewend om naar een zee van mensen te kijken en hun reacties op ons optreden te voelen. Maar we moesten leren dansen voor tv. Voor onze veiligheid moesten we altijd weten waar de camera's waren, zodat de cameramannen de foto konden maken die ze wilden. Soms moesten we onze choreografie aanpassen, zodat de regels een plezier zouden zijn voor het tv-publiek.
Hoe presenteer je ballet op een manier die aantrekkelijk is voor een regulier publiek zonder concessies te doen aan techniek of kunstenaarschap?
M: Josie Walsh is buitengewoon getalenteerd in het choreograferen van hedendaagse balletfusion. Ze combineerde ballet met b-boy-aanrakingen, gekke liften en bewegingen die je normaal niet ziet in hedendaags ballet. Soms is het moeilijk om trouw te blijven aan onze techniek tijdens het uitvoeren van een aantal van onze waaghalsstunts. Maar we proberen onze prestaties boeiend te houden met behoud van de integriteit van de kunst.
Wat hoop je dat mensen die nieuw zijn in ballet, zullen meenemen van je uitvoeringen?
NAAR: We hopen dat mensen de opwinding, diversiteit en atletiek zien die balletdansers met zich meebrengen. Ballet is niet alleen Zwanenmeer of de Notenkraker We willen jonge kinderen aanmoedigen om naar balletles te gaan omdat het cool is, en om balletdansers in een ander licht te laten zien.
Wie is je dansrolmodel?
NAAR : Ik ben geïnspireerd door Josie Walsh en Stacey Tookey. Het zijn heel verschillende choreografen, maar ze zijn allebei erg zenachtig. Ze hebben de tijd genomen om me te leren kennen en me te leren wat ze in hun carrière hebben geleerd - in het bijzonder hoe je van jezelf kunt houden in een wereld waarin je constant bekritiseerd wordt. Mijn rolmodel voor klassieke balletdans zou mijn balletleraar, Olga Tarrasova, zijn. Ze heeft me geleerd om niet te proberen de beroemde ballerina's na te bootsen, maar in plaats daarvan te dansen als Avery Gay, en mijn eigen stijl te ontwikkelen met een sterke techniek.
M. : Ik heb zoveel dansrolmodellen om verschillende redenen. Soms is het hun choreografie of hun stijl van lesgeven, soms is het hun inspirerende karakter of creativiteit. Vier mensen naar wie ik echt opkijk, zijn Chaz Buzan, Billy Bell, Josie Walsh en Jackie Sleight. Ik hou van de beweging van Chaz en Billy, en Josie en Jackie zijn geweldige leraren - altijd vrolijk en bemoedigend.
Wat biedt de toekomst voor jou als danser?
NAAR : Veel training! Ik ben net 14 geworden en heb zoveel ambitie voor de toekomst, maar één ding is constant: ik wil een professionele danseres worden. Ik dacht altijd dat ik mijn opleiding aan een spraakmakende balletinstelling zou afmaken, maar sinds kort ben ik geïnteresseerd geraakt in de USC Gloria Kaufman School of Dance. Als ik eenmaal een professional ben geworden, zou ik graag de flexibiliteit willen hebben om hedendaags ballet en klassiek ballet uit te voeren in een concertomgeving. Wie weet begin ik wel mijn eigen bedrijf.
M. : Ik ga in de herfst naar het Conservatory of Dance aan de State University of New York (SUNY) Purchase College. Na mijn studie hoop ik bij een gezelschap als Nederlands Dans Theater of Batsheva Dance Company te komen. Ik wil me verplaatsen tussen de concertwereld en de commerciële danswereld.
Welk advies zou je je jongere zelf geven?
NAAR: Ik zei tegen mezelf dat ik moest leren hoe ik goed kon opwarmen voordat ik volledig op de dansvloer danste om ongewenste blessures te voorkomen.
M: Ik zou mezelf aanraden om eerder te beginnen - ik begon pas met dansen toen ik ongeveer 12 jaar oud was en had altijd het gevoel dat ik probeerde bij te praten.