R&B-zangeres Ciara bevond zich dit weekend midden in een vuurstorm toen ze een preekclip plaatste die alleenstaande vrouwen vertelde waarom ze Mr. Right nog niet hebben gevonden. Met behulp van de hashtag #LevelUp deelde Ciara een bericht gepredikt door John Gray waarin hij zegt dat te veel vrouwen willen trouwen, maar rondlopen in de geest van een vriendin... als je jezelf als een vrouw begint te gedragen, zal een man vinden u. Veel zusters namen aanstoot aan wat zij beschouwden als het beschamen van alleenstaande vrouwen. Ze herinnerden Ciara er vriendelijk aan dat het dezelfde vrouwen waren die haar co-ouderschap en relatie met haar man Russell Wilson verdedigden toen zwarte mannen onnodig wreed waren.
Als reactie op de kritiek plaatste ze later een bericht waarin ze de hashtag #LevelUp uitlegde en haar beslissing om de video te delen. Gedeeltelijk zegt ze dat ik ooit dat meisje was dat op een bepaalde manier bemind wilde worden, maar de verkeerde keuzes maakte... Ik realiseerde me dat de perfecte liefde waar ik naar op zoek was, was hoe God van me houdt, hoe hij wil dat er van me wordt gehouden... Ik geloof Ciara. Ik geloof dat de ontbinding van haar relatie met de vader en ex-verloofde van haar zoon, Future, ervoor heeft gezorgd dat ze veel op zoek is gegaan naar haar ziel. Ik geloof dat, zoals bij alle intense liefdesverdriet, het haar tot een diepere liefde voor zichzelf heeft geleid. Het herontdekken van eigenwaarde is nooit een probleem; alleenstaande zwarte vrouwen vertellen dat ze er geen hebben. Maar ondanks alle darts die het afgelopen weekend naar Ciara zijn gegooid, ligt het probleem niet bij haar. Het is met John Gray en predikanten zoals hij die deze berichten pushen.
Laten we heel duidelijk zijn: God heeft niet gezegd dat alleenstaande vrouwen niet getrouwd zijn omdat ze niet de geest van een vrouw hebben; John Gray deed het. Hoewel hij aanvankelijk op het toneel verscheen als een christelijke komiek, zijn zijn berichten allerminst grappig. Als het enige dat nodig is, is dat je jezelf als een vrouw voor God draagt om het te eren met een partner, waarom kijken we dan hoe zoveel christelijke vrouwen de openbare vernedering doormaken van de ontrouw van hun man op sociale media en reality-tv? Als alles wat nodig is de geest van een vrouw is, hoe verklaren we dan het einde van de relatie tussen Ciara en Future - een voorbeeld dat echt past bij het verhaal van John Gray? Als een vrouw niet de aanwezigheid van een ring is maar de aanwezigheid van je karakter, wat is dan een echtgenoot en waarom hebben we nooit preekfragmenten gezien waarin mannen verantwoordelijk worden gehouden voor het onethische gedrag dat ze vertonen in relaties?
Het antwoord is simpel. Relatietheologie is alleen voor zwarte vrouwen. Boeken, conferenties, memes op sociale media en alles daartussenin zijn er allemaal op gericht vrouwen te laten geloven dat hun single zijn een gevolg is. Het jaagt op het verlangen van heteroseksuele zwarte christelijke vrouwen om te worden gekoppeld en doet niets om het valse verhaal ongedaan te maken dat hun ongehuwdheid hun schuld is. John Gray predikte die preek tot zwarte christelijke vrouwen, de demografische groep die statistisch gezien als een van de meest religieuze groepen ter wereld wordt beschouwd.
Dagelijks hebben de vrouwen die hij voorstelt niet het karakter van echtgenotes en hebben ze voldoende karakter om een bevredigende persoonlijke relatie met God te hebben, voor hun gezin te zorgen en burgerverantwoordelijkheid te nemen, wat ook een toewijding aan hun plaatselijke kerk inhoudt. Het lijkt erop dat men een beter geïnformeerd en constructiever begrip zou hebben als het gaat om zwarte kerkvrouwen, maar deze berichten niet. En dat hoeft ook niet, want zolang ze het idee voortzetten dat sommige vrouwen relaties meer verdienen dan andere, zullen ze altijd een cultstatus hebben.
Dit is mogelijk de reden waarom sommige zwarte vrouwen aanstoot namen aan elke kritiek op deze preek en andere preken en soortgelijke boeken krachtig verdedigen. Deze competitie tussen zwarte christelijke vrouwen is oud, maar steekt zijn lelijke kop op in de kerk en op sociale media wanneer vrouwen met seksuele autonomie en keuzevrijheid worden besproken. Zusters vieren het gebrek aan respect dat deze vrouwen ervaren in de overtuiging dat het laat zien dat ze van een hogere kwaliteit zijn en een ring en een heilig huwelijk verdienen. Black Twitter noemt dit het Pick Me-syndroom, maar de waarheid is dat het in ons is ingebakken als het juiste om te doen. Veel zwarte christelijke vrouwen zijn geïndoctrineerd met een onzekerheid en jaloezie die zich voordoet als geloof en rechtschapenheid. En berichten als deze helpen niet om het te bestrijden. Ze maken van zussen voortdurend de zondebok voor alles wat er mis is binnen intieme relaties en zetten ons tegen elkaar op als niemand onze rug zal hebben behalve andere zwarte vrouwen.
Gelukkig zijn er hele verhandelingen gewijd aan ons spirituele leven. Womanistische theologie en zwart feministisch religieus denken verwoorden de bijzonderheden van de geloofswandelingen van zwarte vrouwen. Delores Williams, Wil Gafney, Marla Frederick, Tamura Lomax, Chaneequa Walker-Barnes en anderen houden zich bezig met wetenschap die verklaart waarom de bediening voor zwarte vrouwen kritisch genuanceerd en medelevend moet zijn. Het recente boek van professor Monique Moultrie uit het zuiden van Georgia, Passionate and Pious: Religious Media and Black Women's Sexuality, gaat helemaal over de impact van berichten zoals die van John Gray op zwarte christelijke vrouwen. Daarnaast zijn er zwarte geestelijken en spirituele leraren die hun bediening in bevrijding bedwingen. Leslie D. Callahan, Neichelle Guidry, Cynthia Hale, Valerie Bridgeman, Renita Weems en nog veel meer prediken en onderwijzen vanuit een vrouwelijk en zwart feministisch perspectief dat zusters in staat stelt vrij te worden zonder schaamte.
Toegegeven, deze vrouwen hebben er geen probleem mee om ons te vertellen wanneer onze acties onze macht en waarde verminderen. Maar ze houden ook publiekelijk broeders verantwoordelijk, zodat de gemeenschap als geheel gezond kan zijn. We zien dit zelden van zwarte mannelijke predikanten en leiders. Waar ze een scherpe theologische analyse hebben van raciale onrechtvaardigheid, vallen ze plat als het gaat om gender en seksualiteit. Het vereist te veel zelfreflectie en het vertellen van de waarheid. Ik hoop dat John Gray en anderen zullen beginnen te prediken over de geest van giftige mannelijkheid vanaf de kansel, want dat is wat ons pijn doet. Nu partnergeweld in onze gemeenschap te veel voorkomt om te negeren en broers die weglopen van hun emotionele werk, zouden we er allemaal baat bij hebben als zwarte mannen minder tijd zouden besteden aan het praten met vrouwen en meer tijd aan het praten met elkaar.
Ik hou ervan om Ciara gelukkig te zien. Ik hou ervan om zwarte vrouwen gelukkig te zien. Te veel in deze wereld probeert ons geluk weg te houden. En het is mogelijk om gelukkig te zijn met de persoon die volgens jou het beste bij je past zonder te beweren te weten waarom andere vrouwen die persoon nog niet hebben ontmoet. Het scala aan ervaringen van zwarte vrouwen is gewoon te groot om het antwoord ooit zo simplistisch te laten zijn.
ruLife is nog nooit zo zwart-wit geweest; we hebben altijd in het grijs geleefd. Wat nodig is, naarmate we verder komen, is minder nadruk op wat zwarte vrouwen verkeerd doen en een toewijding aan gemeenschappelijke verheffing. We hebben meer boeken, preken en conferenties nodig die gaan over de totaliteit van zwarte intimiteit en die ons oplossingen bieden zodat we allemaal beter van elkaar kunnen genezen en van elkaar kunnen houden. Dat is wat viraal moet gaan; al het andere is contraproductief en onnodig.